tsarlatann

home

2012-01-10T19:48:00.004+02:00

σήμερα το πρωί, την ώρα που έτρεχα για να μην αργήσω (το πρωινό ξύπνημα δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου), είδα κάτι πόδια να εξέχουν πίσω από ένα γραφείο στην είσοδο της πολυκατοικίας που μένω.
τουλάχιστον ο άνθρωπος την έβγαλε καθαρή ένα βράδυ και κοιμήθηκε κάπου όπου δεν πρέπει να υπέφερε -πολύ- από το κρύο.

ένα εγκαταλελειμμένο κρίριο απέναντι από το πολυτεχνείο είχε τυλιχθεί στις φλόγες χθες. στοιχηματίζω πως κάποιος είχε βρει καταφύγιο εκεί.

πριν από 2 βδομάδες βρήκα την κλειδαριά του αυτοκινήτου μου χαλασμένη, ευτυχώς η απόπειρα διάρρηξης ήταν ανεπιτυχής.

και φυσικά, κάθε μέρα βλέπω κάποιον να ψάχνει στα σκουπίδια....

note to myself

2012-01-07T02:16:00.003+02:00

- μου είσαι απαραίτητος

....

- ένα έχω να σου πω.
- πες το.
- μία είναι η λύση για τα προβλήματά σου. δεν χρειάζεται να λύσεις τα προβλήματά σου μόνος σου....

σήμερα γέμισα κάπως με αγάπη. μηνύματα ηλεκτρονικά και μη, φίλοι από το απόγευμα μαζί... ωραίοι άνθρωποι... μου λείψαν οι άνθρωποι... μου αρέσει να με εκπλήσουν, να με διαψεύδουν.... μου αρέσουν οι άνθρωποι...

...

2012-01-02T01:20:00.003+02:00

βλέπω τις αναρτήσεις μου, και συνειδητοποιώ πως τον τελευταίο καιρό δεν γράφω.
ανεβάζω μόνο μουσικές, γιατί ψάχνω την ομορφιά, και η μουσική είναι από τα λίγα πράγματα που ομορφαίνουν την ζωή μου τελευταία.

η αλήθεια είναι πως τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αλλάξει οι προοπτικές της ζωής μου. αλλάξαν τα όνειρά μου ρε φιλε, καταλαβαίνεις; και ναι, δεν πεινάω, έχω δουλειά, και η υγεία μου είναι αρκετά καλά, αλλά ρε εσύ, το όνειρο... χάθηκε κάπως...

ο μπαμπάς μου μου είπε πως φαίνομαι λίγο "τσακισμένος". με σόκαρε η ειλικρίνειά του. ίσως να το είπε γιατί έχω αδυνατίσει και ασπρίσει τελευταία, ίσως να το είπε επειδή του έβαλα τις φωνές ένα βράδυ, ίσως να το είπε επειδή κάποια στιγμή δεν μπορούσα να σταματήσω να κουνάω νευρικά το πόδι μου...

δεν μου αρκεί αυτό μόνο, με καταλαβαίνεις; η ζωή δεν είναι επιβίωση, δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. οραματίστηκα πως κάποια στιγμή θα ξυπνάω το πρωί για να πηγαίνω σε κάποιο εργαστήριο, να κάνω έρευνα, και πειράματα, και πως θα χτίζω ένα εννοιολογικό οικοδόμημα στην σκέψη μου, πως θα κατακτώ την γνώση μέρα με την μέρα όλο και πιο πολύ... είχα βρει τον εαυτό μου στην επιστήμη μου, και -ξέρεις;-δεν τον είχα βρει πουθενά ώς τώρα...

και η αλήθεια είναι πως αισθάνομαι ανήμπορος. ναι, αυτή είναι η αλήθεια, δεν μπορώ να αντιδράσω, ούτε πολιτικά, ούτε προσωπικά. σκέφτομαι απλά πως κάποια στιγμή θα είμαι 60 χρονών, και θα συνειδητοποιώ πως ήμουν και εγώ ένα θύμα της κρίσης, γιατί την στιγμή που ήμουν έτοιμος να απογειωθώ με βρήκε και με κατέρριψε. και, ρε φίλε, δεν μου πάει αυτή η λύπηση... δεν θέλω να είναι αυτό το σενάριο της ζωής μου...

πρέπει να βρω δύναμη

υ.γ. μου λείπετε εσείς οι δύο που βρίσκεστε σε άλλη ήπειρο

happy

2012-01-01T20:29:00.002+02:00

Καλύτερη χρονιά!

(πάτα το play, είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τελευταία)

και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει

2011-12-19T01:33:00.003+02:00

δεν έχω να πω τίποτα άλλο, με κάλυψε ο the boy

pathy

2011-11-17T01:10:00.003+02:00

Απάθεια...

Όταν ζούσα στο Αμστερνταμ ένας ήταν ο φόβος μου. Ότι κάποια στιγμή θα κυκλοφορώ και εγώ σαν εκείνους τους τρελούς, χαμένος στην πόλη...
Νομίζω κάπου εκεί την πήρα την απόφαση.
Πως δεν μπορώ να διαχειριστώ τον συναισθηματικό μου κόσμο... Πως το να νιώθω συνέχεια είναι επικίνδυνο... Και το έκοψα... Σιγά σιγά...

Ναι, κόβεται, ξέρεις τι εννοώ... Μπορείς, με τα χρόνια να νιώθεις λιγότερο, το βλέμμα σου να παγώνει, να είσαι πιο ψύχραιμος αν θέλεις, πες το όπως θέλεις...

Πονάω λιγότερο, είναι αλήθεια... Αλλά μάλλον δεν είναι λύση αυτή ρε εσύ...
Αλλά να, κουράστηκα να ανεβάζω παλμούς συνέχεια, και αυτό το αίσθημα της εγκατάλειψης, δεν αντέχεται ρε εσύ...

Να με συμπαθάς, ε; Δεν βρήκα καλύτερη λύση... Μάλλον τα σκάτωσα, εσύ όμως θα με αγαπάς παρόλαυτά; Ε; Έτσι δεν είναι;

ασμα

2011-10-28T22:39:00.000+02:00

ogether

2011-10-12T17:20:00.003+02:00

risis

2011-09-24T12:58:00.003+02:00

πριν από 3 χρόνια ήρθα στην αθήνα
ήταν όλα όμορφα, είχα μείνει όλο το καλοκαίρι εδώ και έκανα βόλτες, και έβγαζα φωτογραφίες τα γκράφιτι, και μια φορά, στην Σόλωνος ακούω μια φωνή "γεια σου... όμορφε" και βλέπω μια κοπελίτσα να μου χαμογελάει μέσα από το αμάξι της

είχα ξεκινήσει να ξανασπουδάζω, και έκανα ονειρα για το μέλλον. μεταπτυχιακό, διδακτορικό, διάβαζα μανιωδώς γιατί μου αρέσει η γνώση, ονειρευόμουν μια μέρα που θα μπορώ να κάνω έρευνα και να ζω από αυτό

ψάχνω να βρω αυτό το αγόρι, που είχε όνειρα και πάλευε για κατι.

δεν με πειράζει η φτώχια. μια φίλη μου είχε πει πως της έκανε τρελή εντύπωση που δεν είχα λεφτά να αγοράζω φέτα όταν ήμουν φοιτητής. ναι, είμαι από φτωχή οικογένεια.

και τώρα που όλα πάνε κατά διαόλου, αυτό που με πονάει είναι πως οι δικοί μου, που ζουν με μια σύνταξη, δεν μπορούν να στηριχθούν πάνω μου

και αυτό που με πονάει είναι πως ακόμα δεν έχω βρει έναν άνθρωπο να μου πει: "εγώ είμαι εδώ, ότι και αν είναι θα το περάσουμε παρέα"

εδώ και μια βδομάδα είμαι διεκπεραιωτικός. σφουγγαρίζω, πλένω τα πιάτα, τα ρούχα, μπας και το έξω μου μπει σε μια τάξη.

γιατί το μέσα μου...

sued

2011-09-02T14:45:00.002+02:00

για να προετοιμαστείς για την επερχόμενη συναυλία

those days of september

2011-08-29T23:40:00.002+02:00

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο μια φίλη απο σαλονίκη.
Ζούσαμε μαζί κάποτε... Ήμασταν αυτή και εγώ. Οι δυό μας, μια οικογένεια, αυτή που ποτέ δεν είχε ούτε αυτή ούτε εγω.

"Δεν σου λείπω βρε;"

Έχω μάθει να ζω. Να ζω μόνος μου, και κάθε σεπτέμβρης που έρχεται καθορίζει ποιοι θα είναι στην ζωή μου για φέτος. Σαν ρουλέττα κάπως...

Και δεν τους παίρνω τηλέφωνο τους φίλους μου, δεν με νοιάζει το τηλέφωνο. Περιμένω μόνο την στιγμή που θα μου πούνε -όποτε βρεθούμε- πως νιώθουν, γιατί τίποτα πιο σημαντικό δεν υπάρχει από το να λες πως νιώθεις και κάποιος να σε ακούει...

Και φέρνω την εικόνα αγαπημένων προσώπων στο νου μου, φίλων και εραστών, ανθρώπων που μοιραστήκαμε τις ζωές μας (γιατί δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς), και αναγνωρίζω στα πρόσωπά τους την εικόνα μου.

Δεν κρατώ φωτογραφίες, κρατάω την αίσθησή τους όμως.

bonus: ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια

nο heros

2011-08-25T16:19:00.002+02:00

παραιτήθηκε ο Jobs από CEO της apple λέει...

και γέμισε η τουιτόσφαιρα από αναφορές στην ομιλία του και στο πρόσωπό του.

χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. από πότε ένας επιχειρηματίας είναι σημείο αναφοράς για άλλους πέρα από τους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς; γιατί ο gates είναι κακός και ο jobs καλός; είναι οι στρατηγικές μάρκετινγκ και το design αξίες που καθιστούν κάποιον αξιομνημόνευτο;

ποτέ δεν κατάλαβα όλους αυτούς που βάζαν στα αυτοκινητά τους το σηματάκι της apple, ποτέ δεν κατάλαβα όλους αυτούς που δηλώνουν χρήστες mac ως προεξέχουσα ιδιότητά τους.

"το life style πέθανε", μου έλεγε μια φίλη, σαν το μοναδικό καλό που μπορεί να προκύψει από την κρίση. δυστυχώς όχι ακόμα ρε εσύ...

home 2

2011-08-16T00:00:00.003+02:00

ειμαι στο γνωστό μπαλκόνι της δυσθυμίας μου

περνάει ένα αγοράκι πάνω σε ποδήλατο, με κοντή πιασμένη αλογοουρά

μετά από καμιά ώρα περνάνε η ίδια παρέα, ο ποδηλάτης (π) και δυο φίλοι του (φ), μια κοπέλα και ένα αγόρι.

-π: ...καλά κάνω εγώ και είμαι γκέη
-φ: να το λες σε καμιά κοπέλα για να ... (δεν ακουσα)
-π: μπα, δεν θα το πιστέψουν. λίγοι είναι γκεη στα 17 τους
-φ: μπα, μην το λες...
-π: πω-πω είμαι κομμάτια, αύριο δεν θα θυμάμαι τίποτα από όλα λέω.

σκέφτομαι πόσο περάσαν τα χρόνια. πως εγώ, εδω σε αυτήν την επαρχιακή πόλη του βορρά πριν από 15 περίπου χρόνια ζούσα μια γαμημένη εφηβεία μες την καταπίεση, την ενοχή και την άρνηση. σκέφτομαι πως εγώ την πρώτη φορά όχι απλά δεν το ξεστόμισα μεθυσμένος, αλλά το έγραψα σε μια κόλλα χαρτί: "είμαι ομοφυλόφιλος" (και όχι γκέη).
σκέφτομαι πως τα χρόνια περνούν, και αλλάζουν, και τα νέα παιδιά είναι όμορφα και λιγότερο ενοχικά, και πως τελικά, η ελευθερία είναι μέσα μου.... μέσα μου ρε γαμώτο, αλλά την βρήκα όλη;

σκέφτομαι έναν ανθρωπο που κάποτε γνώρισα, και που με είχε συγκλονίσει το πως είχε καταστρέψει τη ζωή του κρυμμμένος και φοβισμένος.

σκέφτομαι αυτό το νέο παιδί που πέρασε κάτω από το μπαλκόνι μου, που δεν είναι εγώ
εγώ δεν είμαι έτσι

home

2011-07-30T23:44:00.001+02:00

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και κρύβω τις αταξίες μου, δείχνω μόνο τις καλές ζωγραφιές μου
θέλω μόνο τον έπαινο και φοβάμαι την τιμωρία

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παδί
η μαμά μου μαγειρεύει, μου στίβει πορτοκάλια
μα ο καθρεφτης δείχνει κάθε πρωί τα γκρίζα γένια μου

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και έτσι κανείς δεν είναι ενήλικας,
γιατί αυτοί ολοένα μικραίνουν και ζαρώνουν

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και φεύγω τρέχοντας σαν δω την αλλαγή αυτή,
τρέχω να βρω τον εαυτό μου, που όμως ξέχασα στο πατρικό μου

my friends do art

2011-07-17T18:46:00.004+02:00

χωρίς φότοσοπ (μόνο μουτζούρα στη μούρη)

wall

2011-05-03T00:03:00.002+02:00

λόγια...

2011-04-20T01:05:00.003+02:00

...υπό την επήρεια αλκοόλ:

η αγάπη είναι σαν μπαταρία
αποθηκεύεις, αλλά όταν πάψει να υπάρχει γύρω σου νιώθεις να στερεύει από μέσα σου

παραδεχθείτε το, μπορώ να γίνω πολύ μελοδραματικός αν το θέλω....

rip nikos

2011-04-18T00:02:00.002+02:00

όσες φορές ερχόμουν στο pop ευχόμουν να σε ακούσω. έπαιζες μετά τις 12 συνήθως.
έπαιζες πραγματα που δεν ήξερα, επαιζες την καλύτερη μουσική της πόλης.

απόψε το μαγαζί ήταν κλειστό. "λόγω πένθους".
πήραμε τηλέφωνο και μάθαμε.
πολλοί άνθρωποι είναι λυπημένοι που έφυγες, και ας μην σε γνωρίζαμε όλοι καλά.

είναι αστείο, ένα τραγούδι σου είχα ζητήσει όλο και όλο, μα απόψε, από την στιγμή που είδα το κηδειόχαρτο στο μαγαζί, κάπως σαν να μην μπορώ να πάψω να είμαι λυπημένος

θα σε θυμόμαστε.

το τελευταίο κομμάτι που θυμάμαι να έπαιξες και χόρεψα

day off/night on

2011-04-11T23:11:00.003+02:00

αύριο έχω άδεια

παίρνω το μεταπτυχιακό μου. 3 υπέροχα χρόνια στα βιβλία, επιτέλους βρήκα κάτι που δεν βαριέμαι να κάνω, επιτέλους κάπου είμαι καλός.

μια μέρα άδεια

χωρίς πρωινό ξύπνημα, χωρίς άγχος να προλάβω το αστικό, χωρίς να βλέπω τους επιβάτες στον ηλεκτρικό να οχυρώνονται πίσω από γυαλιά ηλίου και ακουστικά.

ένα βράδυ χωρίς βιασύνη

με το σπανακόρυζό μου, και τον γάτο μου, και την φίλη μου στο skype που είχαμε να μιλήσουμε πάνω από έναν μήνα.

ένα βράδυ

θα θελα να'χα και μια αγκαλιά ρε εσύ

Υ.Γ.
δεν είμαι πια στο νησί να σου γράψω κάνα cd
άκου το αυτό

tsiou

2011-03-24T21:33:00.003+02:00

επειδή έχω ελαφρώς (?) εθιστεί στα tweets, αυτό είναι υπενθύμιση προς τον εαυτό μου:

wasted

2011-03-21T01:10:00.002+02:00

απλά δες την
στα μάτια του Καλετσάνου όλο το ανομολόγητο σφίξιμο που μπορεί να έχεις νιώσει
απλά δες την

laiki

2011-03-05T12:44:00.003+02:00

Χθες το μεσημέρι είχα πάρει τον φορητό στην κρεβατοκάμαρα, μια κακιά συνήθεια που έχω αποκτήσει τώρα τελευταία, για να λαγοκοιμηθώ καμιά ώρα το μεσημεράκι... Έβαλα την live αναμετάδοση του κυπριακού mega (http://wms-01.visionip.tv/Hellenic-mega), και πέτυχα μια εκπομπή όπου οι κύπροι πολίτες κάνουν καταγγελίες και αναζητούν λύσεις στα προβλήματά τους. Μια βουλευτής του ΑΚΕΛ, καλεσμένη στην εκπομπή, έδινε συμβουλές και άκουγε τα ζητήματα των τηλεθεατών. Σοκαρίστηκα. Υπάρχει "ταμείο ευημερίας", και μια επιτροπή "συνθηκών διαβίωσης", το οποίο λειτουργεί κάπως σαν την σίσσυ φειδά (χωρίς όμως την εμετική εκμετάλλευση του πόνου). Έρχεται ένα κλιμάκιο πολιτικών μηχανικών και άλλων κρατικών "λειτουργών", και από όσο κατάλαβα σου επιδιορθώνουν το σπίτι αν κρίνουν ότι είσαι σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Η βουλευτής κάποια στιγμή επισήμανε πως δεν είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει ζεστό νερό από θερμοσίφωνα....

Σήμερα το πρωί πήγα λαϊκή. Μια γιαγιά, 75 και βάλε, πουλούσε σε ένα καλαθάκι ζουμπούλια τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο. Κάποιες φορές μια τέτοια εικόνα είναι ικανή να με τσακίσει, ειδικά όταν αισθάνομαι πως ο άλλος άνθρωπος αγωνίζεται να περισώσει την αξιοπρέπειά του. Έδωσα 2 ευρώ και έφερα στον γάτο μου ένα ματσάκι μωβ λουλουδάκια.

Νομίζω πως αυτό που είναι είναι πιο επικίνδυνο δεν είναι η ανασφάλεια και η προοπτική της πείνας, αλλά είναι αυτό, που πολλές φορές τελευταία σφίγγεται η καρδιά μου...

μην με ξυπνάς απ'τις έξι...

2011-03-01T00:25:00.004+02:00

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που έμαθα ερχόμενος στην πρωτεύουσά σας (βασικά στον πλανήτη μου ζω, αλλά κατοικώ σε ένα δυάρι στα εξάρχεια), είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν δουλεύουν. Ναι! Υπάρχουν αρκετοί... Κυκλοφορούν ανάμεσά μας, και δεν τους φαίνεται από μακρυά. Είναι σαν εσένα και σαν εμένα, με την διαφορά όμως πως κάποια στιγμή τους έχει μεταβιβαστεί κάποιο ακίνητο, ή κάποιο εισόδημα, αρκετό για να τους εξασφαλίσει τα αναγκαία...

Ποτέ δεν τους ζήλεψα. Η αεργία φέρνει την οκνηρία, και έχω δει ανθρώπους να περιφέρουν τις υπάρξεις τους αναζητώντας κάποια δικαιολογία... Πιστεύω στην δημιουργία και κυρίως στην εξέλιξη, και η εξέλιξη δεν έρχεται όταν σαπίζεις στον καναπέ.

Αυτό όμως που πραγματικά ζηλεύω και αποζητάω στην ζωή μου είναι όχι να μην δουλεύω, απλά να μην δουλεύω πρωί.

Δεν ξέρω πότε μου συνέβη αυτό. Γιατί είναι κάτι σαν ασθένεια, κάτι σαν πρόβλημα... Είναι λες και δεν είναι η δουλειά που σηματοδοτεί την ρουτίνα, την σύνταξη, και συνεπώς τον θάνατο, αλλά το πρωινό ξύπνημα... Ηλίθιο, έτσι; Ηλίθιο, αλλά ριζωμένο μέσα μου. Βαθιά όμως λέμε.

Τόσο πολύ, που κάπως τα έχω καταφέρει ως τώρα και έχω δουλέψει πρωίνό ωράριο μόνο έναν χρόνο στην ζωή μου, και είμαι 34, και είμαι από φτωχή οικογένεια... Κάπως τα έφερνα βόλτα, και δούλευα μεσημέρι ή απόγευμα... Ήμουν πολύ χαρούμενος, γιατί αισθανόμουν πως κάπως κατάφερνα να "τους" ξεγελάσω. Αυτούς, τους κακούς, το σύστημα, το κετεστημένο που στηρίζει την μισθωτή σκλαβιά. Όταν δουλεύω μετά το μεσημέρι δεν νιώθω τόσο σκλαβωμένος, νιώθω λιγότερο σκλαβωμένος. Γύρευε τώρα το γιατί...

Ή μάλλον, ας γυρέψω λίγο, γιατί η εποχή των παχιών αγελάδων πέρασε για μένα... Μάλλον με πήραν χαμπάρι οι κακοί και με μάντρωσαν, και δεν έχω πλέον αυτήν την πολυτέλεια να κοιμάμαι στις 2 και να ξυπνάω όταν χορτάσω ύπνο. Πλέον παίζει ξυπνητήρι, αλλά συνεχίζω να κοιμάμαι στις 2 και συνεπώς κοιμάμαι λιγότερο. Βιώνω συνεχώς έλλειψη ύπνου... Θυμάστε την εισαγωγή από το fight club? Ε, δεν είμαι ακριβώς εδώ, η πραγματικότητα τελευταία δεν είναι και πολύ πραγματική...

Και το θέμα, χρυσά μου παιδιά, είναι πολύ απλό: αρνούμαι να αποδεχτώ αυτόν τον ρόλο, τον ρόλο του εργαζόμενου. Βρίσκομαι σε μια αντιπαράθεση με το αναμενόμενο για μένα, και δεν ξέρω πως να το λύσω το θέμα...

Any syggestions?

(όχι, η ψυχανάλυση δεν είναι λύση, λέμε!)

diary

2011-02-05T02:23:00.003+02:00

γυρνούσα σπίτι... ο κολλητός μου, ως αλκοολικός, έμεινε στο μπαρ. ώρες ώρες δεν βρίσκω νόημα στα μπαρ. δεν ξέρω αν βρίσκω νόημα αλλού, αλλά είναι μάλλον που δεν μπορώ να χοροπηδάω 3 ώρες συνεχόμενα όπως όταν ήμουν 20

στο δρόμο απαντάω έναν ικέτη. ίσως στην ηλικία μου. ίσως λίγο πιο μεγάλο, στα 40. "σε παρακαλώ..." προσπερνάω, όπως συνήθως κάνω. η παράκληση συνεχίζει πίσω μου όσο περπατάω... ο τύπος με ακολουθεί. αγριεύομαι, και αυτό δεν συμβαίνει συχνά, δεν φοβάμαι ποτέ στους δρόμους. έχοντας περπατήσει 20 μέτρα, ο τύπος υψώνει λίγο παραπάνω την φωνή του και καταλαβαινω πως πλέον με έχει πλησιάσει. γυρνάω απότομα
-μην το κάνεις αυτό ρε φίλε, έλεος.

φεύγει

έλεος.

η θνησιμότητα, η απόγνωση, και το έλεος. τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω.

hectic

2011-01-22T02:02:00.002+02:00

Είμαι στο πατρικό μου, και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως σήμερα πετάω. Πως το ξέχασα ρε γαμώτο, όλο ξεχνάω, όλο ξεχνάω τελευταία... Πρέπει να πάω στη σαλονίκη, θέλω μια ώρα για να πάω στη σαλονίκη, μια ώρα για να πάω από τα κτελ στο αεροδρόμιο, ίσα-ίσα προλαβαίνω.
Το ξυριστικά μου, τα χαρτιά μου, τα βιβλια μου... Που είναι τα εισητήρια; Δεν μπορώ να βρω τα εισητήρια.
Τα πράγματα είναι έτοιμα, αλλά συνειδητοποιώ πως μετακομίζω για πάντα, τα ρούχα μου, ένα βαρύ μπουφάν, κάνει κρύο εκεί που θα πάω.
Είναι 2 και τέταρτο, και η πτήση είναι στις 3 παρά τέταρτο... το μπουφάν μου, να πάρω το μπουφάν μου, δεν χωράει ρε γαμώτο στην τσάντα το μπουφάν...

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

terror

2011-01-14T23:41:00.004+02:00

με οδηγούν λοιπόν σ΄ ένα κτίριο κουκουλοφόροι. Δεν βλέπω πού είμαι, δεν μου λέει κανείς τι έχει συμβεί. Με ανεβάζουν στο ασανσέρ και με οδηγούν σε ένα δωμάτιο το οποίο είναι σκοτεινό, στο οποίο με την άκρη του ματιού μου, γιατί δεν μου επιτρέπουν να δω, βλέπω ότι περιστοιχίζομαι από κουκουλοφόρους. Με έχουν να κοιτάζω στον τοίχο, αφού με έχουν χτυπήσει. Με απειλούν και με βρίζουν με απίστευτο τρόπο. Και κάποια στιγμή μου ζητάνε να βγάλω τα ρούχα μου. Δεν έχω φυσικά περιθώρια να αρνηθώ. Βγάζω τα ρούχα μου, τα εσώρουχά μου, είμαι γυμνός μπροστά σε 7-8 άτομα -αν μπορώ να υπολογίσω καλά.

happy

2011-01-01T16:35:00.003+02:00

την εψησα την πίτα...
όπως η μάνα μου.
το ψυγείο είναι γεμάτο φαγητό, από το τσιμπούσι που κάναμε χθες βράδυ, με αρκετούς από τους ανθρώπους που αγαπώ κοντά μου...
έχω μια αίσθηση πληρότητας μέσα μου, δέκα άνθρωποι σε ένα σπίτι να μαγειρεύουμε, και να τρώμε, και να πίνουμε... δεν θα μπορούσα να περάσω καλύτερα...

όμως σήμερα την έψησα την πίτα... γιατί κανείς εχθές δεν έψησε τυρόπιτα...
την πίτα την έτοιμη που την ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για 40 λεπτά. σκέκεται τώρα μόνη της στον πάγκο της κουζίνας.

γιατί πρωτοχρονιά για μένα είναι η μυρωδιά από την κουζίνα της μάνας μου, και κάπως, με κάποιο τρόπο προσπαθώ να αναπαράγω αυτήν την οσμή, που φέρει κάτι από την παιδική ευτυχία, που δεν είναι ίδια με την ενήλικη ευτυχία...

καλή χρονιά σε όλους!

remember remember the 6th of

2010-12-06T23:23:00.003+02:00

...december

Τον πυροβολισμό τον άκουσα, ήμουν στο (τότε) σπίτι μου εκείνο το βράδυ

...Και θυμάμαι και την κραυγή μετά: "Δολοφόνοι".

Κατέβηκα στην πορεία σήμερα, έφαγα δακρυγόνα, έχασα τους φίλους μου μπροστά στο Σύνταγμα όπου παραλίγο να ποδοπατηθούμε, και μετά δεν μπορούσα να γυρίσω σπίτι, παντού συμπλοκές....
Στις ειδήσεις δεν είπαν και πολλά, εγώ όμως τρόμαξα σήμερα.

...Και αν πρέπει να μου μείνει κάτι από σήμερα, που νιώθω δύσθυμος όλη μέρα, είναι η γενιά του Αλέξη, όλα εκείνα τα παιδιά που είδα σήμερα και που κατεβαίνουν ακόμα στις πορείες...

rise and fall

2010-11-22T14:59:00.002+02:00

υ.γ. μου το στείλανε σε μεηλ, σορρυ για την αναπαραγωγή χωρίς αναφορά στο δημιουργό αλλά δεν μου είναι γνωστός.

les miserables

2010-11-01T14:01:00.002+02:00

"Τα ξημερώματα της Κυριακής, κατά την αποκομιδή των σκουπιδιών, απορριμματοφόρο του Δήμου Ταύρου άδειασε το περιεχόμενο του κάδου στο φορτηγό, με αποτέλεσμα ο 60χρονος άντρας να βρει ακαριαίο θάνατο, αφού διαμελίστηκε από τον μηχανισμό σύνθλιψης των απορριμμάτων."

Η εξαθλίωση δεν έχει όρια...

tositsa

2010-10-05T22:41:00.003+02:00

Χθες περπατούσα στην Τοσίτσα.

Έχω μάλλον μια νοσηρή περιέργεια, πρέπει να το παραδεχτώ, αυτό είναι και δεν την αποφεύγω. Αυτό και το ότι περπατάω και δεν ακούω κόρνες στο μισό μέτρο.

Όσοι ζούμε στα Εξάρχεια λίγο πολύ έχουμε μεγαλύτερη επαφή με αυτήν την ομάδα των ανθρώπων.

Καταλαβαίνεις γιατί λένε για τα ζάκια πως λιώνουν σιγά σιγά, πως τα μάτια τους είναι άδεια, πως δεν έχουν ζωή μέσα τους...

Καταλαβαίνεις πως η εξαθλίωση δεν έχει όρια.

Μια κοπελιά έπαιρνε πίπα μπροστά στα ματιά μου σε έναν παππού ασπρομάλη, στην μέση του πεζόδρομου, 2 και 10 το μεσημέρι...

Μου ήρθε να του σπάσω τα μούτρα.
Δεν το έκανα, φυσικά...

άλλοι αγαπούν

2010-09-30T01:06:00.003+02:00

αυτό που μάλλον δεν φαίνεται εύκολα σε αυτό το μέρος από όπου στέλνω κάποιες φορές "message in a bottle", είναι πως τα μουσικά μου ακούσματα ήταν αυστηρά ελληνικά μέχρι τα 25 μου.

μεγάλωνα, και η μάνα μου άκουγε χαρούλα στο ράδιο, και ήταν τότε που είχε βγει εκείνο το "κυκλοφορώ και οπλοφορώ" και εγώ διάβαζα δίπλα στη σόμπα...

μετά ήρθε ο λοΐζος, και ο θοδωράκης, οι στίχοι της λίνας και η μεγάλη μου αγάπη, ο χατζιδάκις.
ατέλειωτες κασέτες, τα απάντα, και η αγαπημένη φωνή αυτή της μαργαρίτα ζορμπαλά, σε εκείνον τον δίσκο που από την μία ήταν τα τραγούδια του θοδωράκη και από την άλλη του χατζιδάκι.

από την εποχή εκείνη ένα τραγούδι που λίγο πολύ μιλούσε για αυτό που ένιωθα τότε...
"τό'χω ντροπή για να το πω, για να το ομολογήσω"

υ.γ. ο τρόπος μου να πω συγνώμη

tear

2010-09-26T01:44:00.002+02:00

ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια... χιλιοακουσμένο...

από κοντά είναι ακόμα καλύτεροι...
ο τραγουδιστής, αλέξανδρος μιάρης, εμβληματική φιγούρα...
και αυτές οι μελωδίες που λες και γέμιζαν τον χώρο, που λες και δεν υπήρχε κενό τριγύρω για λίγο

networking

2010-09-23T20:59:00.005+02:00

πριν από λίγες μέρες είχε έρθει ο κουμπάρος του πρώην μου από την θεσσαλονίκη και τον φιλοξένησα.
με ρώτησε που γνώρισα τον γκόμενό μου, και του είπα "από το ιντερνετ".

παντρεμένος με παιδί αυτός, δεν το καταλάβαινε... έχει και άδικο;

νομίζω πως το μέσο πλέον είναι τόσο κυρίαρχο που για κάποιον που είναι έξω από τον χορό είναι δύσκολο να συλλάβει το μέγεθος του.
νομίζω πως το μέσο πλέον είναι τόσο κυρίαρχο που ενώ κάποτε διευκόλυνε την εκπλήρωση των επιθυμιών μας, πλέον ορίζει και συνεπώς περιορίζει την δράση μας.
αυτό που κάποτε ήταν ελευθερία, θαρρώ πως έγινε λίγο πολύ φυλακή μας.

είναι τόσο μαζικό, τόσο κυρίαρχο, που αν θελήσεις να προσεγγίσεις έναν άνθρωπο, το να αποκτήσεις προφίλ σε ένα απο τα gaydaroromeo φαίνεται να είναι υποχρεωτικό. λες και δεν υπάρχει άλλος τρόπος

και αυτό είναι εμφανές όχι μόνο από προσωπική εμπειρία, αλλά και από τα ίδια τα προφίλ. είναι εμφανές πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γουστάρουν το μέσο, που δεν γουστάρουν να επιλέγουν γουρούνι στο σακί, αλλά παρόλα αυτά το κάνουν. γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

και είναι κρίμα, γιατί τελικά γινόμαστε μια προσεκτικά επιλεγμένη φωτογραφία, και δυο τσιτάτα. μας αντιπροσωπεύει σε μια τόσο σημαντική λειτουργία της ζωής μας μια περίληψη, μια σκιαγράφηση...

δεν διάλεξα ποτέ ερωτικό σύντροφο βάσει του αν είναι περιτμημένος ή όχι. για τους αγγλοσάξονες όμως αυτό φαίνεται να είναι σημαντικό. πρέπει να γίνει σημαντικό και για μένα;

οι άνθρωποι ορίζουν τις προτιμήσεις τους, τις περιχαρακώνουν, έχουν βγάλει ταμπέλες και ρόλους, και αναγκαζόμαστε όλοι μας να οικειοποιηθούμε τις οριοθετήσεις αυτές, αποκτάνε νόημα για μας, θέλουμε δεν θέλουμε...

παράγινε το κακό... είναι κανείς χαρούμενος τελικά που αυτά τα site υπάρχουν; μήπως πρέπει κάπως να πάμε παρακάτω;

it's not the fall that hurts...

2010-09-03T14:51:00.002+02:00

...είναι όταν χτυπάς το έδαφος".

Δεν ξέρω γιατί μου έχει κολλήσει.
Και επειδή το υποσυνείδητο ξέρει πιο πολλά, συμπέρανα πως μάλλον είμαι σε πτώση.

γινε και εσυ ρουφιάνος! μπορείς!

2010-09-01T16:00:00.004+02:00

...και μάλιστα εύκολα. Ανώνυμα, με ένα τηλεφώνημα από το σπίτι σου.

Η τηλεφωνική γραμμή 1142 είναι διαθέσιμη σε εσένα που θέλεις να καταγγείλεις κάποιον καπνίζοντα σε κλειστό δημόσιο χώρο, σε εσένα που θέλεις να βλάψεις το διπλανό μπαράκι που έχει περισσότερη πελατεία από ότι το δικό σου, σε εσένα που καιρό ήθελες να έρθεις σε επαφή με την χειρότερη πλευρά του εαυτού σου: την ρουφιανιά.

Το ελληνικό κράτος φροντίζει για σένα.
Γι'αυτό, μην ξανακούσω πως δεν υπάρχει κράτος.

Υ.Γ.
Πως τό'λεγε η Δήμου; "Προσωπικά, δεν έχω αίσθηση, αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση".

η τσέπη

2010-08-30T01:28:00.003+02:00

Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως θα απολάμβανα τόσο ένα βιβλίο που μιλάει για έναν ρασοφόρο.

Tο βιβλίο το είχα αφήσει ανέγγιχτο στα ράφια μου για περίπου έναν χρόνο.

"Κι απόμεινε αυτός μέσα σαν το κούτσουρο. Όχι πως το μετάνιωσε, μα να, την μοναξιά δεν άντεχε, και το φόβο να βραδυάζει και να μην έχει πνοή ανθρώπου δίπλα του".

Γιάννης Μακριδάκης, Η δεξιά τσέπη του ράσου.
Ανεπιφύλακτα...

Summer in the city

2010-08-09T00:26:00.002+02:00

όταν πας στον μπακάλικο σε ρωτάνε: "ακόμα εδω;"
όταν πας στο σούπερ σε ρωτάνε: "δεν έφυγες;"

αύγουστος στην αθήνα λοιπόν, και τριγύρω μετράω κλειστά μπαλκόνια...
3 φίλοι μείνανε, αλλά παρά την αγάπη τους έχω ένα καρδιοχτύπι που δεν φεύγει με τίποτα...

σήμερα ήμουν στην πατησίων στο ύψος της Τοσίτσα και τα ματ δέρνανε τα ζάκια

όλα προμηνύονται σκούρα, και οι μέρες της αφθονίας μας πέρασαν ανεπιστρεπτεί μάλλον
και μένα με παίρνει παραμάζωμα η κρίση, και τα όνειρά μου φαίνεται πως θα διαψευστουν.
πίσω στη μισθωτή σκλαβιά λοιπόν...

εχθές έκανα μια βόλτα και πέτυχα ένα μαγαζί που είχε κρεμάσει την ταμπέλα "κλειστό λόγω ΔΝΤ μέχρι 28 Αυγούστου"

και τελικά όταν μένω μόνος μου δεν μπορώ να είμαι καλά... σιγά σιγά η θλίψη εμφανίζεται στο πρόσωπό μου, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα να την διασκεδάσω. Δεν είναι θλιβερό να παραδέχεσαι πως δεν μπορείς να είσαι χαρούμενος μόνος σου;

ακούω στο repeat όλο τον δίσκο συνεχώς. έχει κάτι το βίαιο και ταιριάζει με το μέσα μου

άντε, να φύγει ο αύγουστος να ξεμπερδεύουμε...

το τσαρούχι και η πόλωση

2010-05-27T12:55:00.002+02:00

Κυκλοφόρησε αφίσα για το Athens Pride, με τα πόδια ενός τσολιά ως φόντο.
Θαρρώ πως η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία καθώς έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα εθνικά σύμβολα, όπως η ακρόπολη, στο παρελθόν σε αντίστοιχες αφίσες ή στο λογότυπο του pride.

Δεν μπορώ να ερμηνεύσω με σιγουριά τα κίνητρα και το σκεπτικό της οργανωτικής επιτροπής της παρέλασης, καθώς δεν σχετίζομαι με αυτήν, και μόνο εικασίες μπορώ να κάνω.

Η αλήθεια είναι πως δεν συμπαθώ τις οργανώσεις αυτές (pride, ολκε), καθώς στο παρελθόν έχουν μποϋκοτάρει μια, κατ'εμέ, αξιόλογη προσπάθεια, την διαδήλωση έξω από την λυρική πέρσι.

Όμως μου έσκασε ένα χαμόγελο με τα σχόλια που είδα στην εφημερίδα "ο στόχος". Δεν ξέρω αν το ήταν στρατηγικός στόχος του pride η πρόκληση, αλλά τα πράγματα πολώθηκαν φέτος.
Έχουμε και θέματα, δεν έχουμε και να φάμε, δεν υπάρχει και κράτος, ένας παπαδόπουλος θα μας σώσει μόνο, ας ξεσπάσουμε στους γαμιόληδες που θέλουν να προσβάλουν τα εθνικά μας σύμβολα.

Βέβαια φόβοι για επιθέσεις φασιστών υπήρχαν και προηγούμενα χρόνια... Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό, απλά πρώτη φορά είναι γραπτά διατυπωμένη η απειλή.

Να τι συμβαίνει όταν υπάρχει ορατότητα, και όταν δεν τηρούμε την σιωπηρή συμφωνία "έξω από τα κρεβάτια μας είμαστε σαν και εσάς". Να τι συμβαίνει όταν μια "σεξουαλική επιλογή" γίνεται αφορμη να ξεσκεπαστούν τα μισαλλόδοξα ένστικτα.

Κρίμα ρε γαμώτο, δεν θα είμαι εδώ το άλλο σάββατο. Αλλά επιτέλους τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα...

L.A.P.D.

2010-05-20T21:23:00.004+02:00

Είχα την φαεινή ιδέα εχθές να φάμε ένα παγωτό στην πλατεία εξαρχείων, να κάτσουμε σε ένα από τα λιγοστά παγκάκια και να κοιτάμε τους περαστικούς.

Ο φίλος μου μου έλεγε να την κάνουμε για σπίτι, γιατί από νωρίς υπήρχαν περιπολίες (λες και κάναν κύκλους στα εξάρχεια, ακολουθίες από μοτοσυκλέτες με αναμένα τα μπλε φώτα που αναβοσβήνουν).

Εγώ, γνωστό στραβόξυλο, είχα αντίθετη άποψη, και -εννοείται - με επιχειρήματα. Δεν θα μου αλλάξει δυο διμοιρίες ματ την βραδυά. Είναι ήττα, σε προσωπικό επίπεδο, το να αλλάζω τον δρόμο μου ή το πρόγραμμά μου ανάλογα με την παρουσία ή όχι αστυνομικών δυνάμεων.

Οι διμοιρίες δεν ήταν δυο, ήταν αμέτρητα τα όργανα της τάξεως που ξαφνικά εμφανίστηκαν στην πλατεία. Η κατάσταση μύριζε δακρυγόνα και είπαμε να την κάνουμε...

Στον πεζόδρομο προς το σπίτι μου υπήρχαν σε κάθε γωνία αστυνομικοί, ενώ εκεί που περπατούσαμε (στον πεζόδρομο), άρχισαν να περνάνε από δίπλα μας μηχανάκια με αστυνομικούς.

Μας σταμάτησαν και μας κάναν έλεγχο.

Απόψε είχα δουλειά και θα έμενα σπίτι ούτως ή αλλως.
Αλλά και να έβγαινα δεν θα έβγαινα εξάρχεια.

Ήττα;

Μη αντικειμενική ενημέρωση

2010-05-07T00:20:00.003+02:00

Το παρακάτω μου το στείλαν φίλοι...
Ίσως και οι φίλοι και εγώ να αποτελούμε απειλή για την "ευνομούμενη πολιτεία".

Τέλος πάντως. Είμαι και εγώ πολύ λυπημένος και οργισμένος και δεν θα πω πολλά.
Απλά μη μουν πει κανεις ότι το παρακάτω αποτελεί μη αντικειμενική ενημέρωση... Δεν είμαι δημιοσιογράφος αλλά έχω άποψη και πολιτική στάση. Αυτή διαφαίνεται στο παρακάτω κείμενο:

Εμείς, οι εργαζόμενοι του Υπουργείου Πολιτισμού που βρεθήκαμε σήμερα στο δρόμο σε μια πρωτοφανούς μαζικότητας παλλαϊκή διαδήλωση ενάντια στα «μέτρα» της κυβέρνησης, ακούσαμε με έκπληξη και αποτροπιασμό στα δελτία των 8 ένα σωρό ψευδείς ειδήσεις σε σχέση με τον τραγικό θάνατο που βρήκαν εργαζόμενοι μέσα στο κτίριο της Marfin Bank στην οδό Σταδίου.

Ούτε λίγο ούτε πολύ προσπάθησαν να μας πείσουν ότι οι διαδηλωτές δεν άφησαν τα οχήματα της πυροσβεστικής να φτάσουν έγκαιρα στο σημείο. Επειδή το μπλοκ των εργαζόμενων του Υπουργείου Πολιτισμού, ανάμεσα σε άλλα μπλοκ εργαζομένων, βρέθηκε στην οδό Σταδίου, ακριβώς πριν το σημείο της πυρκαγιάς, θα αναφέρουμε τα πραγματικά περιστατικά των οποίων ήμασταν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες.

Συγκεκριμένα, στις 2:10 μ.μ., ενώ από το κτίριο της τράπεζας Marfin έβγαιναν πυκνοί καπνοί για περίπου 15 λεπτά, και ενώ το μπλοκ μας διαδήλωνε στην οδό Σταδίου, είδαμε δύο πυροσβεστικά οχήματα να φτάνουν στην οδό Πεσματζόγλου και να σταματούν στην γωνία. Αμέσως, οι διαδηλωτές από όλα τα μπλοκ που βρίσκονταν από την Πεσματζόγλου ως τη Σταδίου 23 άνοιξαν τον δρόμο για να μπορέσουν τα πυροσβεστικά οχήματα να περάσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Όχι μόνο τα πυροσβεστικά οχήματα δεν «απειλήθηκαν» ή «παρεμποδίστηκαν» από τους διαδηλωτές, όπως ψευδώς αναφέρθηκε στα ΜΜΕ, αλλά επιπλέον πολλοί από τους διαδηλωτές προσπαθούσαν να βοηθήσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Με έκπληξή μας είδαμε, αντί για τα πυροσβεστικά οχήματα, να εμφανίζονται ξαφνικά μηχανοκίνητες αστυνομικές δυνάμεις της ομάδας ΔΕΛΤΑ, οι οποίες επιχείρησαν να περάσουν μέσα στην πορεία από τον χώρο τον οποίο είχαμε ανοίξει για την Πυροσβεστική. Προσπάθησαν δηλαδή να εκμεταλλευτούν την τραγική κατάσταση για να επιτεθούν στην πορεία! Η επιχείρηση της ομάδας ΔΕΛΤΑ ανακόπηκε από εμάς και άλλους διαδηλωτές, που μπήκαμε μπροστά, διαμαρτυρηθήκαμε και διώξαμε την ομάδα ΔΕΛΤΑ προκειμένου να περάσει η Πυροσβεστική. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια, όπως επίσης και ότι όταν περάσαμε μπροστά από το κτίριο της Τράπεζας MARFIN διαπιστώσαμε ότι δύο διμοιρίες ήταν παραταγμένες έξω από το κτίριο και οι διαδηλωτές άρχισαν να τους φωνάζουν γιατί κάθονταν άπρακτοι και δεν έκαναν απολύτως τίποτε για να βοηθήσουν τους εργαζόμενους της Marfin που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα μπαλκόνια!

Προφανώς καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον ή τους ανεγκέφαλους που προέβησαν σε δολοφονική ενέργεια πετώντας μολότοφ μέσα σε χώρο εργασίας -προβοκάτορες ή όχι, δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τους διαδηλωτές ούτε με τα αιτήματα και τις πρακτικές των απεργών. Όμως, σχετικά με την τραγική κατάληξη, υπάρχουν επιπλέον μια σειρά από ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η κυβέρνηση και η ιδιοκτησία της MARFIN, όπως:

Γιατί οι εργαζόμενοι αυτοί δούλευαν σε ένα κτίριο με την πόρτα κλειδωμένη (την οποία προσπάθησαν, χωρίς αποτέλεσμα, να ανοίξουν οι διαδηλωτές για να βοηθήσουν τους εγκλωβισμένους).

Το κτίριο δεν διέθετε ούτε σύστημα πυρόσβεσης, ως όφειλε με βάση τους κανονισμούς υγιεινής και ασφάλειας, ούτε διέξοδο κινδύνου; Εν έτει 2010 σε τι συνθήκες δουλεύουν οι εργαζόμενοι της Marfin bank και ποιος επιβλέπει την υγιεινή και την ασφάλειά τους;

Γιατί η Πυροσβεστική άργησε να φτάσει στο σημείο, αφού εμείς οι διαδηλωτές κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να βοηθήσουμε την απρόσκοπτη πρόσβασή της;

Ποιος ήταν ο ρόλος της αστυνομίας στο περιστατικό;

Η κυβέρνηση, που έχει τα χέρια της λερωμένα με αίμα, ας απαντήσει αυτά τα ερωτήματα, αντί να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το θάνατο τριών εργαζόμενων για να «νομιμοποιήσει» τα μέτρα που θα οδηγήσουν στην φτώχεια και τον αποκλεισμό εκατομμύρια εργαζόμενους αυτής της χώρας.

*Εργαζόμενοι-ες ΥΠΠΟ*

flight or fight

2010-05-04T04:10:00.005+02:00

Δεν με πιάνει ο ύπνος, και διαβάζω τις σημειώσεις ενός πορνόγερου

Ο Buk αναφέρεται στην γαλλική επανάσταση... Κάποτε ήξερα πότε έγινε. Θυμάμαι ότι έγινε πριν την δική μας εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 21 και είχε διαμορφώσει το κλίμα για την υποστηριξη από τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη.

Επανάσταση...

Πόσο χαμηλά πρέπει να πέσει μια κοινότητα ανθρώπων για να ξεσηκωθεί;

Δεν πίστεψα ποτέ σε καμία λύση, σε κανένα όραμα, σε καμιά ιδεολογία. Δεν ενστερνίστηκα ποτέ την προοπτική μιας καλύτερης κοινωνίας υπό την έννοια μιας εναλλακτική πολιτικοοικονομικής οργάνωσης. Η ανατροπή της κατάστασης δεν με έψηνε σαν πιθανή λύση.

Τώρα τελευταία όμως ξαφνικά το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής έκρηξης μου φαίνεται εύλογο.

Φαντάζομαι αυτό το σφίξιμο που αισθάνομαι θα το αισθάνονται κι άλλοι, λιγότερο προνομιούχοι, άνθρωποι χρόνια άνεργοι, άνθρωποι που εργάζονται 10 ώρες την μέρα και που είναι ανίκανοι να συντηρήσουν ένα σπίτι ή να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή.

Το κλίμα είναι δυσοίωνο, οι δυνατότητες για όνειρα λιγοστεύουν, τα καροτάκια που μας ταίζαν σαν καλά γαΐδουράκια που είμαστε σώθηκαν...

Μια αυτόματη αντίδραση του νευρικού μας συστήματος σε κατάσταση άγχους και απειλής είναι η αντίδραση "φυγής ή πάλης", "flight or fight response" στα αγγλικά... Είναι αντανακλαστική συμπεριφορά, σαν να λέμε είμαστε φτιαγμένοι να λειτουργούμε έτσι... Αυξάνουν οι χτύποι της καρδιάς, είμαστε σε πλήρη εγρήγορση, με την προσοχή τεταμένη και τον οργανισμό να δουλεύει στο φουλ...

Και αν δεν μπορείς να φύγεις τί κάνεις;

Ξεκινάς πόλεμο...

Μπαρούτι μου μυρίζει

ΕΣΡ - Ανοιχτή Συνέλευση

2010-04-30T12:35:00.007+02:00

To ΕΣΡ είπε:

“…το θέμα της ομοφυλοφιλίας (της προτίμησης σεξουαλικά ατόμων του ιδίου φύλου) και της αλλαγής φύλου [...] αποτελεί μια κατάσταση που ξεφεύγει από το φυσιολογικό, γι’ αυτό και ξενίζει σε μεγάλο βαθμό τον ανήλικο τηλεθεατή. […] Η παρουσίαση στοιχείων για την ερωτική ζωή ομοφυλόφιλων ατόμων ή τρανσέξουαλ για τη διαδικασία αλλαγής φύλου [...] ενδεχομένως να επηρεάσει αρνητικά τους ανήλικους τηλεθεατές.”
“η εκτενής παρουσίαση του συγκεκριμένου θέματος και η προβολή των τρανσέξουαλ ως φυσιολογικών ατόμων που ενσωματώνονται ομαλά στην κοινωνία μέσα από ένα μαζικό μέσο επικοινωνίας(την τηλεόραση) και ώρα απογευματινή που οι τηλεθεατές, ανήλικοι και μη παρακολουθούν τηλεόραση αμέριμνοι και ανυποψίαστοι για την μετάδοση τέτοιου είδους [...] θεμάτων θα μπορούσε ενδεχομένως να επιδράσει αρνητικά στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους»”

Εμείς λέμε:

Οι τρανς άντρες και γυναίκες, οι γκέι, οι μπαισέξουαλς και οι λεσβίες είμαστε εξίσου άνθρωποι με τους υπόλοιπους.
Σταματήστε να χρησιμοποιείτε "Τα Παιδιά Μας" ως πρόφαση για τις ανασφάλειες και τα μίση σας.
Σταματήστε να διαδίδετε λόγους μη-ανοχής και μίσους.
Φτάνει πια η δαιμονοποίηση και η παθολογικοποίηση των τρανς ανθρώπων, των γκέι και των λεσβιών. Παίζετε ανήθικα και ανεύθυνα με ανθρώπινες ζωές, και κάθε έγκλημα μίσους είναι και δική σας ευθύνη.
Οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές παλαιολιθικές αντιλήψεις και πρακτικές σας, μας βρίσκουν
συσπειρωμένες απέναντί σας.

Καλούμε σε ανοικτή συνέλευση το Σάββατο 1η Μαίου, ημέρα διεκδικήσεων, για τη συνδιαμόρφωση δράσης. Η εξουσία της πατριαρχίας και της ετεροκανονικότητας δε μας τρομάζει, δε μας πτοεί.

ΣΑΒΒΑΤΟ 1η ΜΑΪΟΥ, 18:00 ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ
ΤΣΑΜΑΔΟΥ 15 ΕΞΑΡΧΕΙΑ

ΟΜΑΔΑ QUEERTRANS.espiv.net

quiet german girls

2010-04-13T21:51:00.001+02:00

niaaarrrr

2010-04-12T01:35:00.006+02:00

Ώρες ώρες απλά μου φαίνεται παρανοϊκό ότι έχω σπίτι μου ένα πλάσμα που η κύρια αλληλεπίδρασή του μαζί μου είναι να τρέχει σαν σίφουνας στην κουζίνα κάθε φορά που θα ανοίξω το ψυγείο και να μου νιαουρίζει ενοχλημένος που δεν τον ταϊζω ανα πέντε λεπτα...

τον γάτο μου δεν τον αγαπάω... δεν τον αφήνω να κοιμάται μαζί μου / μας... μου σπάει τα νεύρα και με κάνει να σκάω στα γέλια όταν τον βλέπω να στήνει ενέδρα σε μύγες λες και είναι στην ζούγκλα... αλλά πρέπει να ομολογήσω πως ώρες ώρες αυτή η μορφή ζωής με καταπλήσσει...

Κλείνω δυο μερες μες το σπίτι, και σκέφτομαι τον γάτο μου, και εκεί έξω γίνονται πολλά:

Προχθές έπεσε ξύλο. επίθεση αγανακτισμένων πολιτών σε μετανάστες και ανεπίθεση... βία.. την σιχαίνομαι στην βία...

Γιναν συλλήψεις, η ασφάλεια σε σπίτια, τρομοκρατία, τρομακτική τρομονομο-κρατία...

Ο Μάριος ακόμα μέσα.. την πέμπτη συγκεντρώσεις σε όλη την ελλάδα... να παμε ρε...

Τα λεφτά λιγοστεύουν για όλους, ο Γ. από τον Ιούλη είναι άνεργος...

Σαν να στενεύουν τα περιθώρια τώρα τελευταία... Σαν να οξύνεται μια κατάσταση...

Και όταν ακούω 'τάξη', ανθρώπινο κρέας μου μυρίζει...

Νιαααρρρρ...

nature vs nurture

2010-03-27T15:45:00.002+02:00

Ως γνωστόν υπάρχει διαμάχη μεταξύ των μελών της επιστημονικής κοινότητας αναφορικά με το αν ο φαινότυπος ενός οργανισμού επηρεάζεται περισσότερο από τον γενότυπό του ή από τις περιβαλλοντικές συνθήκες. Το ερώτημα αυτό εκφράζεται επί το λαΐκότερον ως "nature vs nurture".

Με χαρά μου συνειδητοποιώ πως οι μονάδες των σωμάτων ασφαλείας διακατέχονται από επιστημονικό ζήλο και τους απασχολούν καίριες επιστημονικές αντιπαραθέσεις.

Μπορείτε λοιπόν να παρακολουθήσετε στο παρακάτω βίντεο πως οι συμπολίτες μας που υπηρετούν σε επίλεκτες μονάδες του λιμενικού σώματος, ανακοινώνουν τα πορίσματα έρευνας που διενήργησαν και δίνουν μια σαφή απάντηση στο ερώτημα αν γεννιέσαι ή αν γίνεσαι.

Απλά παραθέτω με δεός και ταπεινοφροσύνη το βίντεο...

...

2010-03-25T16:09:00.000+02:00

Μ Ζ ή Η ποινικοποίηση της κόμμωσης

2010-03-21T13:54:00.005+02:00

Έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι που να έχει σημασία...
Εχθές βγήκα από τον πλανήτη μου και έμαθα κάτι που μάλλον με τάραξε...

Τον Μάριος Ζ που έχει συλληφθεί και κρατείται στις φυλακές Κορυδαλλού τον έχω γνωρίσει...
Τα εξάρχεια είναι μικρό μέρος, ένα "νησί" όπως το έχω ακούσει να αποκαλείται, και με κάποιον τρόπο λίγο πολύ ο ένας είναι γνωστός του άλλου...

Ο λόγος που γίνεται τόσο ντορος γύρω από την υπόθεση με αποτέλεσμα να υπάρχει απάντηση του Υπουργού, είναι πως πέρα από το μαλλί ράστα, όλοι μα όλοι γνωρίζουμε πως ο εν λόγω νεαρός δεν είναι μπαχαλάκιας, δεν είναι εγκληματίας...

Όπως μου έλεγε μια φίλη εχθές, "Αυτή τη φορά δεν τους έκατσε καθόλου. Πέρα από το μαλλί δεν υπάρχει τίποτα άλλο να του προσάψουν".

Αυτό είναι το ιστολόγιο για να ενημερώνεστε για την εξέλιξη της υπόθεσης:
http://freemariosz.wordpress.com/
Όπως βλέπετε υπάρχει υλικό και φωτογραφίες από την στιγμή της σύλληψης που διαψεύδουν τις κατηγορίες...

...Είναι σοκαριστικό όταν καταλαβαίνεις πως η ελευθερία σου, η ζωή σου μπορεί να σου στερηθεί από τη μία στιγμή στην άλλη μόνο και μόνο γιατί εξασκείς το δικαίωμα σου να διαδηλώνεις, με μαλλί ράστα...

Μήπως εκτός από την ποινικοποίηση της κουκούλας επήλθε και η ποινικοποίηση της κόμμωσης;

cube sweet cube

2010-01-25T17:38:00.004+02:00

το σεργιανι μας στον κοσμο ειναι δεκα μέτρα γης...

...και το σπιτι μας ειναι ενας κυβος 2 επι 2.

ένας κύβος σπίτι:
http://www.paco.bz/products/index.html

me + my body

2010-01-16T00:52:00.004+02:00

είμαι άνθρωπος νοησιαρχικός
παρά τις γιόγκες, τα κολυμβητήρια και τις όλες προσπάθειες να ισορροπώ, η νόησή μου κυριαρχεί...

(...και έχει πλάκα, γιατί την τελευταία περίοδο διαβάζω τις σχετικές φιλοσοφικές προσεγγίσεις για την σχέση σώματος - νου, από την εποχή του Καρτέσιου (που τα θεωρούσε δύο ξέχωρα πράγματα), ως τα τώρα, που πάνω-κάτω η αναγωγιστική προσέγγιση τα θεωρεί ταυτιζόμενα...)

όμως κάποιες φορές το σώμα μου μου θυμίζει έντονα την υπαρξή του.
κάποιες φορές απλά με προδίδει...

εδώ και μια βδομάδα είμαι άρρωστος.
ένα απλό συνάχι, που έγινε βήχας και δέκατα, και μετά βαρύ κεφάλι, και βήχας, και συνάχι, και panadol για τον πονοκέφαλο, και 6 πορτοκάλια κάθε μερά, και αποχρεμπτικό σιρόπι, και καραμέλες, και βήχας...

και κάνω υπομονή, και λέω θα περάσει, και φυσικά το κάπνισμα σήμερα αξιώθηκα να το μειώσω στο ελάχιστο δυνατό, και αποφεύγω να πάω στο γιατρό, έχω δουλειές, έχω εξεταστική, ("κλείσε τα μάτια, θα περάσει, αν δεν πας στο γιατρό όλα θα πάνε καλά, οι γιατροί φταίνε για όλα").

...και απόψε κατάλαβα πως η πυώδης αμυγδαλίτιδα έρχεται... οπότε έρχονται και τα αντιβιωτικά [υποχρεωτικά πλέον].

και όταν το σώμα μου με προδίδει αισθάνομαι προδομένος,
και όταν το σώμα μου με προδίδει θα ήθελα να είναι εδώ,
και όταν το σώμα μου με προδίδει θυμάμαι ότι είμαι θνητός

(ντάξει, θα ζήσω, το ξέρω, αλλά θέλω να γκρινιάξω...)

domestic affairs

2010-01-11T01:00:00.006+02:00

...δεν είμαι πολύ καθαρός, δεν είμαι πολύ βρώμικος.

υπάρχουν πράγματα που δεν κάνω...
καθαρίζω την κατσαρόλα εξονυχιστικά από μέσα, αλλά από έξω απλά πασαλείβω.
δεν πλένω το τασάκι μου, απλά το σκουπίζω με μια χαρτοπετσέτα.
καθαρίζω το γραφείο μου από τα τρίμματα του καπνού δυο φορές την ημέρα, αλλά το πληκτρολόγιο μια φορά το χρόνο.
δεν καθαρίζω με σύρμα την επιφάνεια της ηλεκτρικής κουζίνας, με αποτέλεσμα να μαζεύονται λίπη και να ξεραίνονται και να εμφανιζει μια άθλια εικόνα...

ο φίλος μου μου καθάρισε την επιφάνεια της κουζίνας μου.

είναι χαζό που ένα τόσο μικρό πραγματάκι, που για κάποιον άλλο μπορεί να φαίνεται ασήμαντο, για μένα να είναι ένδειξη αγάπης...

ίσως ένα άρωμα, ή ένα ρούχο να μην με συγκινήσουν. αλλά κοίτα να δεις που τα καθαρά μάτια της κουζίνας την κάναν την δουλειά...

:-)

happy new bear

2009-12-31T14:06:00.002+02:00

απόψε θα γίνει πάνω κάτω αυτό που ήθελα...
δυο τρεις αγαπημένοι φίλοι (ζήτησα από την κολλητή μου μόνο ένα πράγμα, να μην αργήσει ΚΑΙ σήμερα, τουχάλιστο να είναι εδώ πριν μπει ο νέος χρόνος) και ο συντροφός μου...

μαγείρεμα από νωρίς, στην μικρή και ανήλιαγη κουζίνα,
φαί στο σπίτι,
και μετά πάρτυ σε ένα σπίτι εδώ κοντά...

καλή χρονιά...

kalanta

2009-12-24T14:29:00.005+02:00

...γυρνάω από το σούπερ μαρκετ...

βλέπω ένα κοριτσάκι με το τρίγωνό της να χτυπάει την πόρτα του διπλανού, άδειου διαμερίσματος.

σε δυό λεπτά μου χτυπάει και εμένα.
"Να τα πω"?

ήμουν νιάνιαρο, και θυμάμαι να είναι πέμπτη καλή ώρα, στο πατρικό μου.
τα λεφτά λιγοστά, αλλά η μάνα μου έχει φροντίσει να έχουμε σε δύο κεσεδάκια από γιαούρτι κέρματα, χωρισμένα ανάλογα με την αξία τους. 10, 20 και 100 δραχμές...
το κουδούνι χτυπάει συνέχεια, από τις 7μιση το πρωί και μου έχουν σπάσει τα νέυρα...

στα 33 μου (πριν δυο μέρες έγινα 33), αρκεί ένα κοριτσάκι ντροπαλό να χτυπήσει την πόρτα μου για να συγκινηθώ και να θυμηθώ το πατρικό μου, και τους γονείς μου που πάντα θα αποζητώ την αγάπη τους και την αποδοχή τους.

σήμερα το παίζω cool... μάλλον θα βγω με τον κολλητό μου σε ένα μπαράκι... αλλά πάντα οι γιορτές έχουν για μένα μια συναισθηματική φόρτιση μεγαλύτερη από όσο μπορώ να διαχειριστώ... γιατί πάντα θα μου θυμίζουν τον ομφάλιο λώρο που τόσο άγαρμπα έχω ξεσκίσει...

καλά να περάσετε

i'm in love...

2009-11-06T02:19:00.002+02:00

..with a song I discovered yesterday

and I have to thank mema for that

"lougra"

2009-10-31T13:52:00.003+02:00

αν δεν το πήρατε είδηση, επίθεση δέχτηκε ο τυπάκος που πρωταγωνιστεί στο παρακάτω βίντεο...

...

προσέβαλε τα εθνικά σύμβολα...
και έτσι δημιουργήθηκε ένα group στο facebook
και άρχισε η εξύβριση...

η επιχειρηματολογία της εξύβρισης μεταξύ άλλων αναφέρει:

Ο Πάνος Μουζουράκης γνωστός και ως ''λούγκρα'' είναι ένας ανθέλληνας...

ενώ μια πολύ εμπεριστατωμένη διαλεκτική αναφέρει πως:

mouzouraki... tin epomeni fora den tha exeis rammata mono ston kwlo sou... kanonise na synexiseis tis malakies sou

Αυτά, για όποιον θεωρεί ότι η πατριαρχία και η ετεροκανονικότητα δεν αποτελούν την κυρίαρχη ιδεολογία - στυλοβάτη του συστήματος...

Btw, μην μπείτε στον κόπο να με βρίσετε...

Γιατί αν μου πείτε ότι όχι απλά δεν έχω σεβασμό στα εθνικά σύμβολα αλλά και πως τον παίρνω, τότε απλά θα είστε ακριβολόγοι και περιγραφικοί....

;-)

2009-10-29T01:47:00.004+02:00

Σήμερα ήταν μία από εκείνες τις μέρες...
Έβαλα μουσική στο μπαρ που από πέρισυ που πάτησα το πόδι μου στην αθήνα είχα ονειρευτεί πως θα βάλω μουσική... Δεν έκλεισα μέρα και ώρα, αλλά θα υπάρξει συνεργασία στο μέλλον.

Ήταν απλά γαμάτα... Ξέρεις, η αίσθηση που έχεις όταν αυτό που αγαπάς μπορείς να το κάνεις καλά (και αυτό το λένε και άλλοι), και να βγάζεις και κάνα φράγκο...

Άντε, να ανέβουμε λίγο, πολύ καταχνιά έπεσε...

syntagma

2009-10-14T01:15:00.007+02:00

βγαίνω από το μετρό στο σύνταγμα, τρίτη βράδυ και έχω ραντεβού με έναν φίλο να βγούμε έξω.
στην πλατεία συναντώ τυχαία έναν γνωστό και λέμε εν περιλήψει και περιγραφικά τί κάνουμε στις ζωές μας, και την ώρα εκείνη πλησιάζει ένας τύπος που το ξέρεις, έρχεται να σου ζητήσει λεφτά...
η κεκτημένη αντίδραση είναι να μην τον κοιτάξω και να του πω: "όχι φίλε"...
όταν ζεις στα εξάρχεια μαθαίνεις γρήγορα...

μετά από 2 λεπτά κατευθύνομαι προς το φαστφουντάδικο που έχουμε δώσει ραντεβού, και ο τυπάς με ξαναπλησιάζει
"είμαι άνεργος και άστεγος, δώσε μου κάτι να παρω να φάω".
"όχι φίλε"

περνάω απέναντι, στην ερμού, και παίρνω κάτι να φάω όσο περιμένω τον φίλο να έρθει...

ο τυπάς με προσπερνάει, και το βλέμμα του πέφτει πάνω στο φαί που κρατάω, αυτή η αυτόματη αντίδραση που δεν ελέγχεις, που το βλέμμα σου πέφτει επάνω σε αυτό που ποθείς...

ήθελα να ανοιξει η γη να με καταπιεί...

salta

2009-10-09T23:36:00.002+02:00

...καινούργια γειτονιά...
η κυρία δίπλα, κριτικιά, γύρισε στην αθήνα μόλις χθές, και ο από πάνω μου έχει ένα φετίχ να σέρνει τα έπιπλα (να το κοιτάξω στο google αυτό, μμμ, μάλλον "επιπλοφιλία" να βάλω).

καινούργιοι ήχοι που παγιώνονται με το που έπιασε οκτώβρης.
και δεδομένου πως με ταλαιπωρεί μια ίωση (που μετά από πολύ σκέψη κατέληξα πως δεν είναι καρκίνος, αφού είπαμε, σε 5-6 χρόνια θα έρθει αυτός) είμαι εδώ και 2 μέρες σπίτι και εμπεδώνω τους ήχους.

το ηχητικό γεγονός της μέρας ήταν ο νεαρός στην διπλανή πολυκατοικία που σάλταρε...
με μια μπύρα στο ένα χέρι και μια ξύλινη καρέκλα καφενείου στο άλλο είχε βγει στον δρόμο και μιλούσε με περαστικούς, με μαγαζάτορες, με γείτονες, με διερχόμενους οδηγούς:

"μας έχετε τρελάνει" (ένδειξη αυτογνωσιάς)
"ναι μαντάμ, εσείς έχετε μαγαζί αλλά εγώ εγώ έχω σπίτι" (ένδειξη ευγένειας)
"με προσβάλει όταν με κοιτάνε επίμονα. πρώτα λέει καλησπέρα ο κόσμος και μετά κοιτάει επίμονα" (ένδειξη τακτ)
"τι κοιτάς ρε; θέλεις να σου φέρω και το τηλεκοντρόλ;" (ένδειξη ότι όταν η έκκληση για διακριτικότητα δεν είναι επαρκής διαθέτουμε την προσαρμοστικότητα να καταφεύγουμε στα μπινελίκια).

ο μικρός με κέρδισε...
σε λίγο παώ για ύπνο και είμαι σίγουρος ότι η ατάκα για το τηλεκοντρόλ θα με συντροφεύει

Vanity Kills

2009-10-05T12:32:00.001+02:00

...

2009-09-28T16:46:00.002+02:00

therapy

2009-09-28T14:57:00.002+02:00

...και επειδή σε αυτο το μπλογκ θέλουμε όλες τις απόψεις να ακούγονται, ιδού ένα νέο λινκ:

http://therapeiaomofylofilias.blogspot.com/

δείτε ένα βιντεάκι που βρήκα στο ανωτέρω blog

...
και συνειρμικά, μια μαρτυρία (μέσω μυθιστορηματικής αυτοβιογραφικής αφήγησης) των συμπεριφοριστικών μεθόδων θεραπείας της ομοφυλοφιλίας βρίσκεται σε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, το L'Etoil Rose του Dominique Fernandez, (το ροζ αστέρι, εκδόσεις εξάντας)... για να μην νομίζουμε ότι το "κουρδιστό πορτοκάλι" είναι μυθοπλασία

belgrade

2009-09-26T10:44:00.002+02:00

boy a

2009-09-19T14:50:00.002+02:00

πανέμορφη ταινία...
(ίσως ισάξια του Hunger)

(τα τρεϊλερ -ως γνωστόν - είναι διαφημιστικά σποτάκια κ δεν φτιάχνονται από τους σκηνοθέτες των ταινιών... η ταινία δεν έχει καθόλου μουσική υπόκρουση, τα βλέμματα, το σενάριο, το μοντάζ, όλα όσα κάνουν την ταινία σπουδαία, δεν καθρεφτίζονται στο βιντεάκι)

saterday morning

2009-09-12T15:01:00.002+02:00

ξυπνάω, παίρνω το χάπι, ανάβω τσιγάρο, βάζω το she spiders

12:30, πάλι δεν με πήρε εύκολα ο ύπνος χθες...

να μαζέψω το κρεβάτι, να πετάξω τις σαπιες ντομάτες από το ψυγείο, να κατεβάσω τα σκουπίδια

να παώ απο την β να πάρω την σκάλα, να βάλω τα φωτιστικά σήμερα

εχθές το βράδυ σκεφτόμουν πως ήμασταν κάθε μέρα μαζί, πως κοιμόμασταν κάθε βράδυ μαζί, πως πίναμε κάφέ κάθε μέρα μαζί, πως τρώγαμε κάθε μέρα μαζί,...

να βγάλω λεφτά, ούτε στην πατησιών δεν έχει ανοικτό ATM, τα εξάρχειά μου μέσα... πάλι πρέπει να πληρώνω γαμισιάτικα στις τράπεζες

να πάω στον κρεοπώλη, άγχος, στη λαϊκή, σε τρια αναθεματισμένα σούπερ μάρκετ να βρω έναν καφέ φίλτρου που να μην ειναι jacobs

να μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα, είναι τόσο απλό, και όμως με δυσκολεύει τόσο πολύ... λες και εγκαταλείπω τους γονείς μου, λες και δεν το έχω κάνει ήδη...

να πάρω τηλ την ε., είναι έγκυος, το έμαθα από τρίτον, έχουμε να μιλήσουμε 2 χρόνια, δεν το αντέχω το αναθεματισμένο το τηλέφωνο και αυτό κάνει τις σχέσεις μου πιο δύσκολες...

βγηκε ήλιος... έστω και για λίγο...

disclosure

2009-09-05T23:01:00.004+02:00

-"...και εσύ πέρασες αυτά που πέρασες με την μάνα σου, και εντάξει, δεν βγήκε τίποτα, αλλά με κάποιον τρόπο δεν το προτιμάς που συνέβη";
- όχι με κάποιον, με όλους τους τρόπους. Τουλάχιστον δεν χρειάζονται ψέματα...

Νομίζω ότι είμαι αυτός που είμαι όταν έγινε η "τρομερή αποκάλυψη". Νομίζω ότι τότε άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, ή μάλλον (πόσο τυχαία;) όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου εγινε αυτό που έγινε.
Αυτό που έγινε δεν θα το περιγράψω, γιατί είναι ένας τραγέλαφος, και γιατί με πονάει ακόμα...

Ωστόσο, αν και ξέρω πως η πικρότερη αλήθεια είναι προτιμοτερη από το κατευναστικότερο ψέμα, όταν η στιγμή της αποκάλυψης χτυπάει την πόρτα κάποιου οικείου μου, δεν μπορώ να είμαι ψυχρά ορθολογιστής. Συμπάσχω, καταννοώ τόσο πολύ τον φόβο της απόρριψης που δεν μπορώ να αρθρώσω λογικά επιχειρήματα...

Ωστόσο θα πω κάτι... Έχω δει κατεστραμένους ανθρώπους, για λύπηση, μες τον φόβο και το ψέμα, γιατί δεν τόλμησαν να πουν την αλήθεια...

Ακόμα και η απόρριψη μου φαίνεται προτιμότερη από τον φόβο και το ψέμα...

και αυτό το τραγουδάκι... αφιερωμένο

...(3)

2009-09-01T06:34:00.005+02:00

και μια εικόνα που η φωτογραφική μου μηχανή δεν μπορεί να τραβήξει:
ο ουρανός και όλα τα αστέρια φωτεινά, χιλιάδες αστέρια, η απεραντοσύνη και η μικρότητα του κάθε είναι

οι μέρες δεν έχουν όνομα, οι λέξεις σπάνιες, η ύπαρξη, απλά η ύπαρξη, η αποδοχή της ζωής...

ήταν όμορφα αγόρι μου, ε;

...(2)

2009-08-14T10:55:00.002+02:00

...

2009-07-29T12:46:00.007+02:00

εκτελούνται έργα...

2009-07-14T01:25:00.002+02:00

πακέταρα όλο το σπίτι...
αύριο θα κοπεί το τηλέφωνο και θα μπει στα κουτιά του ο υπολογιστής...
ήθελα να βγάλω μια φωτό με τα υπάρχοντά μου σε κούτες αλλά η φωτογραφική έμεινε από μπαταρίες...
την παρασκευή την κάνω, πολύ έκατσα αθήνα... τώρα θάλασσα, με περιμένει μια σκηνή ήδη στημένη σε μια παραλία...

au revoir

μιράντα, βεράντα

2009-07-04T12:13:00.003+02:00

Ξυπνάω πρωί, και πετάγομαι, αντανακλαστικά γιατί μπορεί να είναι μέρα που κυκλοφορεί η εφημερίδα και να βρω σπίτι...

Πως χωρά μια ζωή σε ένα διαμέρισμα; Πως επιλέγεις το μέρος που θα στεγάσεις το ειναι σου; Εδώ και 2 βδομάδες περίπου έχω δει καμιά 15 αριά σπίτια, και σε κανένα, μα κανένα δεν με φαντάστηκα να υπάρχω...

4 τοίχοι, και πάνω σου, και κάτω σου, και δίπλα σου, παντού μένουν άνθρωποι, και ακούς τις φωνές, τα καζανάκια, τα βήματά τους... Πως μπορείς να διατηρήσεις την μοναδικότητά σου όταν στοιβάζεσαι σε κουτάκια;

Θέλω χώρο, θέλω ουρανό, θέλω να μπορεί το βλέμμα μου να μην σταματά...

Το όνειρο της βεράντας... Μάλλον γίνομαι αθηναίος... Ποιότητα ζωής είναι να έχεις μια βεράντα...
Βλέπω αυτή την μοναδική (δεν την έχω ξαναδεί σε άλλη πόλη) αρχιτεκτονική των παλιών πολυκατοικιών του κέντρου, όπου κλιμακωτά από τον 3ο και μετά υπάρχουν ρετιρέ με μεγάλα μπαλκόνια και λέω δεν μπορεί, κάπου, κάπου θα υπάρχει μια βεράντα και για μένα σε τιμή που να μπορώ να πληρώσω... Το τσεκούρι, η ταινία του Γαβρά... Πόσο μακρυά μπορείς να φτάσεις για το σπίτι των ονείρων σου;

Θυμάμαι στην Ολλανδία, έμενα σε ενα tower block, και ένα απόγευμα που έβρεχε, κοιτούσα τα 13όροφα κτίσματα, και έκανα πολλαπλασιασμούς... 3000 κατοικίες , 3000 ζωές σε κουτάκια 22 τετραγωνικών μέτρων... Meer en Vaart, ακόμα θυμάμαι την οδό... Τότε έμαθα το όνομα του Le Courbusier και το εγχείρημα της σύγχρονης αστικής οικοδομής και από τότε τον μίσησα...

...

Μιράντα, ίσως στο νέο μας σπίτι να μην έχουμε βεράντα... Δεν θα μπορείς να τρέχεις πάνω κάτω, και δεν θα μπορείς να φλερτάρεις με την ασπρουλιάρα γατούλα στην ταράτσα... Θα με αγαπάς ακόμα;

home hunting

2009-07-02T00:58:00.005+02:00

...ψάχνω σπίτι...
Ξανά... το 9ο σπίτι από τότε που ήμουν 18 χρονών. Δεν θα το αναλύσω τώρα, δεν με παίρνει, γιατί αλλάζω τόσα πολλά σπίτια, πως τα φέρνει έτσι η ζωή...

Δεν ήθελα να το αφήσω το σπιτάκι μου, παρά την φασαρία από το πάρκο. Το έβαψα με τα χεράκια μου, ιούλιο μήνα μες τον καύσωνα, και όταν γνωρίζεις όλες τις γωνίες ενός σπιτιού, όταν αγγίξεις όλους τους τοίχους του, με κάποιο τρόπο το οικειοποiείσαι και το αγαπάς... Αλλά, πρέπει να φύγω.

Το χειρότερο στην αναζήτηση σπιτιού δεν είναι τα σπίτια που βλέπεις, ούτε οι τιμές που ζητάνε... Το χειρότερο είναι οι άνθρωποι με τους οποίους έχεις να συνδιαλεγείς...

Ιδιοκτητρια Νο1:
Γιαγιά, που έμενε στο σπίτι για χρόνια, τώρα έχουν μετακομίσει. Φιλικότατοι από το τηλέφωνο. "400 ευρώ, αξίζει και παραπάνω, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολοι καιροί, υπάρχει κρίση". Μετά από 2 δεκάλεπτα τηλεφωνήματα δίνουμε ραντεβού. Ενα μέτριο δυάρι, με λερωμένους τοίχους. Όταν μιλάμε για αύξηση μου λέει για 15% τον χρόνο. Διλαδή από 400, στα 460 και μετά στα 529. Έχω μείνει άναυδος...

Ιδιοκτήτρια Νο2:
Δεν μπορεί να μου μιλήσει, γιατί πλένει κάτι στο χέρι και στάζει. Πάω να της πω λίγο τί ψάχνω και τί δουλειά κάνω, και η απάντησή της είναι: "καλά κάνεις".
Μετά από 3 τηλέφωνα δίνουμε ραντεβού στο οποίο αργεί, και φυσικά δεν ζητά συγνώμη. Σκάει μύτη με το παιδάκι της το οπόιο κυριολεκτικά σέρνει, και δεν μπαίνει στο ανσασέρ μαζί μου. Ανεβαίνω πρώτος εγώ και μετά αυτή. "Το σπίτι το έχει βάψει μάστορας, έλληνας". Η τύπισσα δεν με αφήνει καν να δω την κουζίνα, κατεβάζει το γενικό πριν βγω απ'το δωμάτιο... Δεν έχει θέρμανση το σπίτι, τη ρωτάω τί θέρμανση θα βάλει, και μου λέει "σας είπα, θα βάλω, μην λέμε τα ίδια πράγματα δυό φορές".

6 ώρες μετά, και παρά την μπύρα που ήπια με έναν φίλο στην πλατεία κοτζιά, γυρνάω σπίτι και τα νεύρα μου είναι τσατάλια από όλη τη σαβούρα που έχω φάει σήμερα...

epilepsy...

2009-06-29T14:30:00.004+02:00

...is dancing

Ο Antony Hegarty γεννήθηκε το 1971 στο Σάσεξ της Αγγλίας. Από το 1990 ζει και δημιουργεί στη Νέα Υόρκη. Σταθμός της καριέρας του ήταν η συνάντησή του με τον Lou Reed, ο οποίος τον κάλεσε να συμμετάσχει στο άλμπουμ του «The Raven» και το 2003 περιόδευσαν μαζί ανά τον κόσμο. Το εξαιρετικό άλμπουμ του «I’m A Bird Now» ήταν αυτό που τον σύστησε στο πλατύ κοινό, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που σύγκριναν τη φωνή του με εκείνη της θρυλικής Nina Simone.

Info

Συναυλία Antony
and the Johnsons
Θέατρο Badminton (Αλσος Στρατού, Γουδή)
Δευτέρα 29 Ιουνίου
Εισιτήρια: 40 έως 70 ευρώ
Προπώληση: Ταμεία του θεάτρου (τηλ. 211-1086024), Public, Virgin The Mall και www.ticketnet.gr

my boy

2009-06-22T23:20:00.003+02:00

έχω έναν φίλο στη σαλονίκη...
βλεπόμαστε σπάνια πλέον, 2 φορές τον χρόνο περίπου, αλλά κρατάει η επαφή, μου λείπει και του λείπω, και τις πρώτες μέρες όταν βρισκόμαστε είναι σαν να ξαναμαθαίνει ο ένας τον άλλον...
μιλάνε με τον φίλο του 5 φορές την ημέρα, παρόλο που βλέπονται πολύ συχνά, και κάποιες φορές τον κοροϊδέυω για αυτό.
"ναι μωρό μου, μόλις κατούρησα και σε λίγο θα ξύσω τα xxx μου"
(btw, το ξέρω ότι θα το πληρώσω αυτό)

το κορόιδευα γιατί μάλλον δεν το είχα ζήσει... μέχρι τώρα.

μπήκε ένας άνθρωπος στη ζωή μου εδώ και λίγο καιρό...
και έσπασε τη θωράκισή μου... με υπομονή, με επιμονή, με ηρεμία, με καλοσύνη...
στην αρχή δεν καταλάβαινα... απλά δεν καταλάβαινα γιατί μπορεί να θέλει να μιλάει μαζί μου και πρωί, και μεσημέρι, και βράδυ... αλλά για κάποιο λόγο τον άφησα να με πάρει στο ταξίδι αυτό μαζί του...

και μετά κατάλαβα ότι αυτό που κάνει είναι τόσο αγνό και καθαρό, αυτό που θέλουμε όλοι, απλά αυτός είναι σε θέση να το θέλει, και να το διεκδικεί, και να μην ντρέπεται για αυτό... Απέναντι στο δικό μου "θέλω χρόνο", αυτός ήθελε απλά να με βλέπει, έτσι απλά, χωρίς γιατί και πως και κίνητρα και μαλακίες.

και εμένα αυτή η αγνότητα και η καθαρότητά του με κέρδισε.
με κοιτάζει στα μάτια, και ώρες ώρες είναι σαν να είμαι ο κόσμος του όλος...

ήξερα ότι θα φύγει...

δεν με ενδιαφέρει να δώσω χαρακτηρισμούς. δεν ξέρω τί είναι έρωτας, τί είναι αγάπη, τί είναι πάθος... βαρέθηκα τους διαχωρισμούς και τους ορισμούς...

ξέρω ότι αυτό που έζησα δυο μήνες τώρα ήταν μια συντροφικότητα που είχα ξεχάσει ή ίσως δεν είχα ζήσει ποτέ...

μου λείπεις

και τώρα σκάσε ένα χαμόγελο, γιατί θέλω να μου είσαι χαρούμενος

pride

2009-06-13T00:12:00.001+02:00

-"θα πάμε στο pride"?
-θα παμε, ναι.
-"θα κρατιόμαστε χέρι χέρι"?
-....
-"καλα ντε, αστειεύομαι".

Υπάρχει μια θεωρία σχετικά με την δημιουργία των προτύπων στο νου μας.
Θεωρείται πως υπάρχουν θεμελιώδεις εγγενείς μηχανισμοί στο γνωσιακό μας σύστημα για την εξαγωγή ένα κεντρικού πρότυπου βάσει της στατιστικής δομής του περιβάλλοντος. Το πρότυπο αυτό γίνεται αναπαράσταση, και περιέχει τα βασικά και θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτού που αναπαριστά. Όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα προσλαμβανουμε με τα αισθητηριακά μας συστήματα τα συγκρίνουμε με αυτό το πρότυπο για να τα κατηγοριοποιήσουμε και να τα διακρίνουμε...

Φαίνεται πως η αναπαράσταση δύο αντρών να είναι ζευγάρι έχει συγκεκριμένο πλαίσιο στο μυαλό μου. Στους τέσσερεις τοίχους ενός σπιτιού είναι όλα εντάξει, αλλά εκτός, σε μια παραλία, σε ένα πεζοδρόμιο, σε ένα παγκάκι, δεν μπορώ να αγνοήσω τα βλέμματα... Έχω την επίγνωση, όσο και αν δεν μου αρέσει που την έχω, ότι αυτό δεν είναι "σωστό", δεν είναι "αποδεκτό".
Και επειδή αρνούμαι να επιτρέψω στα βλέμματα να με καταστείλουν, έχω μια διάθεση ετοιμοπόλεμη, του τύπου "πρόσεξε πως θα κοιτάξεις, δεν σε παίρνει, σε έχω βαρεθεί και εσένα και την αποδοκιμασία σου"...

Ο λόγος που θα κατέβω αύριο στο pride είναι γιατί ελπίζω κάποτε να μπορώ να εκφράζω την τρυφερότητα στον σύντροφό μου σε δημοσιους χώρους χωρίς να μπαίνω ψυχολογικά σε κατάσταση μάχης...

xrysi psoli

2009-06-09T21:47:00.001+02:00

http://xrysipsoli.wordpress.com/

park

2009-06-06T18:45:00.005+02:00

Είχα χαρεί και εγώ μαζί με τους άλλους για την φάση με το πάρκο στην χαριλάου τρικούπη και ναυαρίνου.

Ήταν πολύ εντυπωσιακό που μέσα σε δυο μέρες έγινε κάτι τόσο ελπιδοφόρο. Αυτοοργάνωση συλλογικότητα, πράσινο...

Σήμερα το απόγευμα ήμουν στο μπαλκόνι...
Ο κυριούλης απέναντι καθόταν στον υπολογιστή του
Η μαυροφορεμένη γιαγιά έπλεκε τσιγκελάκι
Παραδίπλα τα δύο παιδάκια με τα βρακυά τους μόνο τρέχαν πάνω κάτω στην βεράντα...

Κατά τις 5:20 άρχισαν να τρίζουν τα τζάμια. Μικροφωνικές, sound-check.
Τρεις ώρες μετά προσπαθώ να τελειώσω μια εργασία στον υπολογιστή και απλά να σηκωθώ να φύγω γιατί ηδη τρεις ώρες ακούγεται μουσική τόσο δυνατά που παρολο που κλείνω παράθυρα, μπαίνει μες στο σπίτι μου...
Βαρέθηκα, κουράστηκα, ακούγομαι σαν αγανακτισμένος νυκοκυραίος, αλλά κάποτε έφευγα από το σπίτι μου για να αποφύγω τους μπάτσους και τα δακρυγόνα.
Τώρα φέυγω για να βρω την ησυχία μου από τις μικροφωνικές και τα κομπρεσέρ των "συντρόφων"...

Απλά έχω και εγώ δικαίωμα να μην τρίζουν τα τζάμια μου.... Κάθε, μα κάθε, μα κάθε σαββατοκύριακο... Φτάνει, όχι άλλο κάρβουνο...

bang - bang

2009-06-06T03:59:00.003+02:00

Παρασκευή προς σάββατο ξημερώματα, πέντε παρά...

Ξυπνάω από τον ήχο πυροβολισμών...
"Δολοφόνοι", ακούγεται μια φωνή...
και μετά...
"Ψυχραιμία ρε παιδιά. Ψυχραιμία, ψυχραιμία..."

Βγαίνω στο μπαλκόνι, τα μάτια μου τσούζουν, δεν υπάρχει ψυχή έξω... Κλείνω τα παράθυρα, ο γατούλης τρελαίνεται, θέλει να βγει έξω...
Στο indymedia και στο indy δεν υπάρχει καμιά είδηση...

Ελπίζω όλα να είναι καλά αύριο

Υ.Γ. Τελικά ήταν απλά χειροβομβίδες κρότου- λάμψης

sebastien

2009-06-03T20:10:00.004+02:00

O αγαπημένος μου
Sebastien Schuller
έβγαλε δίσκο (Evenfall)

weight-less

2009-06-01T23:59:00.003+02:00

...μιλούσα με έναν φίλο

αυτό το ακαθόριστο βάρος, αυτή η ασαφής δυσθυμία...

"να σου πω κάτι;" μου λέει, "έχω καταλάβει πως αν δεν έχεις έναν άνθρωπο να μοιράζεσαι όλα τα μικρα καθημερινά πράγματα, κάποια στιγμή θα πλακωθείς".

εδώ και λίγο καιρό νιώθω πιο ανάλαφρος. Ίσως το μήνυμα που ξέρω πως θα έρθει κάθε πρωί, ίσως το τηλέφωνο που ξέρω πως θα γίνει κάθε βράδυ...

otto

2009-05-27T22:55:00.003+02:00

Οtto

Μια ταινία για την διαφορετικότητα
Μια ταινία για τις διάφορες πραγματικότητες που μπλέκονται, μια ταινία που σταδιακά από "ταινία ζόμπι" γίνεται πολύ όλο και πιο ρεαλιστική, πραγματευόμενη θέματα όπως η διαφορετικότητα, η αγάπη, και η παράνοια...

Δεν θα την έλεγα "gay" ταινία
Θα την έλεγα απλά γαμάτη...

Σαββάτο στις 7μιση στο Τριανόν

Υ.Γ.
Δεν περίμενα ποτέ πως αντί να καυλώσω ή να γελάσω θα δάκρυζα με ταινία του Labruce...

les roseaux sauvages

2009-05-11T10:33:00.005+02:00

τα άγρια βλαστάρια, του andre techine, ταινία του 1994, poster που κοσμούσε το φοιτητικό μου δωμάτιό για χρόνια
ένας από τους χαρακτήρες, ένα μικρό ξανθό αγόρι, στέκεται στον καθρέφτη, και επαναλαμβάνει:
"είμαι πούστης, είμαι πούστης, είμαι πούστης, είμαι πούστης..."

σάββατο, στην πάντειο.
ένα παιδί ανεβαίνει στο πάνελ να μιλήσει, ξεκινάει:
"είμαι ο _____ και είμαι πούστης, και ήθελε να πω..."

ποτέ δεν οικειοποιήθηκα την ταυτότητα του πούστη, ποτέ δεν αποκάλεσα κάποιον πούστη, ποτέ δεν προφέρω την λέξη πούστης με ευκολία.

είμαι αδερφή, ομοφυλόφιλος, gay, αλλά ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν είπα ότι ειμαι πούστης...

πρέπει να το παραδεχτώ, είναι σαν να έχει αγκάθια αυτή η λέξη, είναι σαν να φοβάμαι ότι θα ματώσει ο λάρυγγάς μου αν την εκφέρω...

και λόγω συναισθηματικής φόρτισης δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω το αναλυτικό μου εργαλείο, δεν μπορώ να προσεγγίσω την απελευθερωτική επίδραση που θα είχε η οικειοποίηση της ταυτότητας του πούστη.

ίσως γιατί βαθιά μέσα μου το ζήτημα της αρρενωπότητας να μην είναι λυμένο
η αλληλεπίδραση της σεξουαλικής ταυτότητας και του κοινωνικού φυλου πάντα μου δημιουργούσε μια σύγκρουση, την οποία αρνούμαι να διερευνήσω...

και αν δεν είναι σαφές τί είναι αυτή η σύγκρουση, απλά διαβάστε το post της gender terrorist,
που είναι μακράν ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει τελευταία

mes ta synnefa

2009-05-10T12:17:00.002+02:00

papercut

nosos 2

2009-05-04T10:54:00.005+02:00

Η πρώτη εγχείρηση, οι πρώτες αναφορές για γέφυρες στα δόντια, χάπια για εφ'όρου ζωής (εντάξει, για τον θυροειδή είναι, αλλά πάλι...).

Και όλα αυτά συνδέονται πάντα, πάντα με τα λεφτά.

Η ανασφάλεια της υγείας συνδέεται με την οικονομική σου επιφάνεια, η υγεία αγοράζεται. Η νόσος γίνεται μια κοινωνική ταυτότητα, και όπως και στις υπόλοιπες υπάρχουν ιεραρχήσεις. Κατατάσσεσαι σε επίπεδα (ανασφάλτιστος, ίκα, δημόσιο, ιδιωτική ασφάλιση), και η αντιμετώπιση που έχεις εξαρτάται από το επίπεδό σου. Η ποιότητα ζωής και η υγεία σου καθορίζεται από ένα πλέγμα σχέσεων εξουσίας. Το να ανέβεις επίπεδο δεν είναι θέμα θέλησης, αλλά ανέλιξης σε ένα συνολικότερο σύστημα, πρέπει να προσπαθήσεις, να πατήσεις πάνω σε άλλους, να δώσεις σημασία σε έννοιες που όταν κοιτάς τον ουρανό σου φαίνονται ασήμαντες, έννοιες όπως παραγωγικότητα, αποδοτικότητα, αμοιβη...

Κι όταν είσαι χαμηλά, όταν είσαι ασθενής, τότε είναι που το σύστημα σε αποτελειώνει και σου λέει πόσο ασήμαντος και αναλώσιμος είσαι, αν δεν έχεις τα φράγκα να αγοράσεις την καλύτερη υγεία.

Την ώρα που γυρνούσα από την οδοντίατρο σκεφτόμουν πόσο μαλάκας είμαι, και πως μάλλον ο ουρανός και ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι τόσο σημαντικός. Ίσως σημασία έχει το να μπορείς να επιβιώσεις σε αυτό το rat race που λέγαμε όταν μάθαινα αγγλικά, ίσως τελικά σημασία να έχουν μόνο τα φράγκα, και ίσως τελικά να την έχω δει λίγο στραβά την υπόθεση. Μήπως να τα χέσω και τα βιβλία και τις μουσικές και τους στα όρια του περιθωρίου φίλους και να ασχοληθώ με θέματα όπως η καριέρα;

fitter -healthier- more productive

tsarlatann & I

2009-04-28T00:04:00.003+02:00

Ο ερωτισμός δεν έχει να κάνει μόνο με το τι χώνεις στον πισινό σου. Δεν είναι προσωπική υπόθεση. Αφορά και άλλους και συνεπως γίνεται μια ταυτότητα κοινωνική.
Είναι ένα βλέμμα στον δρόμο, ένα πιάτο φαί που θα φας με έναν σύντροφο, ένα σινεμά που θα απλώσεις το χέρι σου σε αναζήτηση ενός άλλου χεριού.

το μπλογκ αυτό το ξεκίνησα όταν πήγα στο νησί...
"δεν ξέρω γιατί", είχα πει σε μια φίλη
"προφανώς ξέρεις", μου είπε...
Ναι, ήξερα.
Υπήρχε μια πλευρά του εαυτού μου που δεν μπορούσε να βρει έκφραση.

Έφτιαξα λοιπόν αυτήν την περσόνα, τον tsarlatann (έτσι, πάντα αυτοσαρκαζόμενος), για να επικοινωνήσω κυρίαρχα την ερωτική μου υπόσταση...
Ανώνυμα... Ίσως και γιατί δεν με έπαιρνε, ίσως και γιατί (όπως κατάλαβα αργότερα),αυτή η περσονα ήμουν και δεν ήμουν εγώ, και αυτή η περσόνα μπορούσε να λέει πράγματα που εγώ δεν μπορώ.

Αυτή η συνθήκη όμως, η συνθήκη της ανωνυμίας, έχει πάψει να ισχύει στην αθήνα.

Ίσως και εξαιτίας μου - αποκαλύπτοντας την ιντερνετική μου ταυτότητα σε κάποιους - ίσως και επειδή οι άνθρωποι που έχουν μια ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητα και αυτοπροσδιορίζονται ως διαφορετικοί πέρα από το κρεβάτι τους, είμαστε τελικά λίγοι, και αναπόφευκτα θα συναντηθούμε.

Το ξαναέγραψα: Σε μια συναυλία ένας τυπάκος μου είπε: "εγώ άλλα διαβάζω", ενώ δεν του είχα πει ποτέ για το blog.

Για να μην πολυλογώ, δεν μπορώ να γράψω, γιατι ξέρω εδώ και λίγο καιρό πως αυτά που γράφω δεν αποδίδονται στον tsarlatann, αλλά σε εμένα. Και αυτό μου στερεί την επιλογή της ανωνυμίας.

Τελευταία συνεχώς ανεβάζω Post και αμέσως τα κατεβάζω.
Μου λείπει ο tsarlatann, μου λείπει να μπορώ να γράφω χωρίς να αυτολογοκρίνομαι...

i'm so sorry

2009-04-26T15:39:00.005+02:00

Morrissey - Suedehead

plugged party

2009-04-22T10:28:00.005+02:00

στην πρίζα

πάρτυ λέμε...
στο στέκι μεταναστών, στην Τσαμαδού, το σάββατο το βράδυ

λάχανα

2009-04-12T11:22:00.004+02:00

ήρθες σπίτι μου και έμεινες 3 μήνες... μου είπες ένα βράδυ πως αυτό που νιώθεις μαζί μου δεν το έχεις ξανανίωσει ποτέ. τρόμαξα. την άλλη μέρα χωρίσαμε...

συναντηθήκαμε τυχαία. σου έδωσα ένα φιλί και θημήθηκες τον πρώην σου. χάθηκες μισό χειμώνα. βρεθήκαμε σε μια διαδήλωση. περάσαμε το βράδυ με τους φίλους μου. μαλλον σου ήρθε μιαν άλλη ανάμηνηση γιατί χάθηκες.

ήρθες για ένα σεξ, και μετά από μερικές μέρες μου ζητούσες να σου δείξω φωτογραφίες μου. μετά είχες κάτι δικά σου, δεν έχει να κάνει με εμένα, θέλεις να μείνεις λίγο μόνος. στο νετ το γυμνό κορμί σου έλεγε άλλα. με πήρες 3 μήνες μετά, να πάρω όποτε θέλω, να πάρω. σε είδα τις προάλλες αλλά δεν σε φώναξα.

βγήκαμε για μια μπύρα, είπες έναν τύπο αλβανόφατσα και κάτι έσφιξε μέσα μου. με είδες σε ένα λεσβιάδικο και έκανες ότι δεν με είδες. μάλλον είμαι "ο μαλάκας".

σε είδα στη συνέλευση, σου έδωσα ένα φιλί, μετά ρώτησα το όνομά σου. ανταλλάξαμε τηλέφωνα όταν βρεθήκαμε σε απέναντι τραπέζια σε ένα πλακόστρωτο. στο μήνυμά σου απάντησες ότι έχεις πολύ δουλειά...

όλη η λαγνεία του κόσμου....

nobody has to know, spain

2009-04-08T02:09:00.005+02:00

Τις νυχτες είναι που πλησιαζω πιο πολύ τον εαυτό μου...

Που ακούω ένα τραγούδι παλιό, αγαπημένο, που αγγίζει χορδές μου με τον τρόπο που μόνο η μουσική μπορεί να κάνει...

Και καταλαβαίνω ότι ήρθε η ώρα για μια στάση.
Θυμάμαι τόσο εντόνα αυτό που είχε πει ο Τένεσι Γοουίλιαμς
"Η συνήθεια είναι μισό θάνατος".

Πρέπει να σταματήσω, να κατέβω από τον πλανήτη μου, να με δω από πάνω, και να θυμηθώ τί είναι αυτό που πραγματικά θέλω, γιατί η αλήθεια είναι πως το ξεχνάω...

Είναι τόσο χαζό, αλλά παρόλο που ξέρω ποιος είμαι, τί θέλω, το ξεχνάω συχνά, γιατι η συνήθεια είναι ύπουλο πράγμα.
Μαθημένες αντιδράσεις και συμπεριφορές με ορίζουν,
και την πατάω ξανά και ξανά, τα ίδια λάθη, οι ίδιες επαναλήψεις, τα ίδια αδιέξοδα...
Γιατί κάποιες φορές το αδιέξοδο είναι σαν την μητρική αγκαλιά
οικείο, γνωστό,
με κάποιο τρόπο ασφαλές...

Λέω να σταματήσω να κάνω όλα όσα έκανα εδώ και καιρό... Να πατήσω pause και να γελάσω με τον εαυτό μου, έτσι από απόσταση, να δω όλα τα μικρά χαζά πράγματα που με βασανίζουν, και την ασημαντότητά τους μπροστά στο εύρος της ζωής...

Pause

nothing to declare

2009-04-04T13:01:00.002+02:00

...εκτός από την ανικανότητά μου την τελευταία περίοδο να αρθρώσω λόγο
πολλές σκέψεις, πολλά συναισθήματα, και μια σύνθετη λέξη στο μυαλό μου:
"γαμωχειμώνας"

Το Sea within a Sea των The Horrors (μπλεγμένος ο παραγωγός των Portishead), είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τελευταία. Κάντε ενα κλικ, και λίγη υπομονή να περάσει το πρώτο μισό του κομματιού...

-"Εξω οι πούστηδες από τα εξάρχεια" -Σιγά μην μετακομίσω

2009-03-24T16:09:00.004+02:00

Αντιγράφω: (από indymedia)

Άγρια επίθεση πρεζο-τραμπούκων: Τα ξημερώματα του Σαββάτου 21/3 το μαγαζί της πλατείας Εξαρχείων με το όνομα Κερίδο Κούκου δέχτηκε άγρια επίθεση από τραμπούκους μοϊκάνους που φώναζαν «έξω οι πούστηδες από τα Εξάρχεια», και «τι μουσική ακούτε ρε», και «πούστηδες θα σας γαμήσουμε όλους απ' το κώλο, εδώ είναι εξάρχεια!».

Ακούγονται πολλά.
Αρκετοί λένε πως δεν έχει να κάνει σχέση με ομοφοβία το συγκεκριμένο περιστατικό.
Τα σχόλια στο Indymedia είναι ενοχλητικά.

Δεν με ενδιαφέρει.
Και αντίπαλες ποδοσφαιρικές ομάδες να ήταν, και χριστιανοί μοτοσυκλετιστές εναντιών κυνόφιλων ποδηλατιστών να ήταν, όποια και να ήταν η αφορμή της επίθεσης, αυτό που με αφορά είναι πως δοθείσης αφορμής εκφράστηκαν ομοφοβικά ένστικτα.

Για μένα αυτό δεν είναι παράπλευρη απώλεια, αλλά συνδιαμορφώνουσα αιτία της επίθεσης.

Λέγεται κάτι για δράση το σαββατόβραδο στην πλατεία...

friday morning

2009-03-20T13:08:00.002+02:00

show me a smile
don't be unhappy
can't remember when
I last saw you laughing

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΦΟΡΕΙΣ

2009-03-18T13:53:00.007+02:00

Αντιγράφω

Φορέας του AIDS έχασε δικαστική μάχη στον Άρειο Πάγο

Το Β1 Τμήμα του Αρείου Πάγου έκανε δεκτή την εισήγηση της αρεοπαγίτου Ειρήνης Αθανασίου που είχε προτείνει να γίνει μερικώς δεκτή η αίτηση αναίρεση του νομικού εκπροσώπου εταιρείας ενδυμάτων ο οποίος ζητούσε να αναιρεθεί απόφαση του Εφετείου που δικαίωσε υπάλληλό της φορέα του AIDS ο οποίος απολύθηκε λόγω της νόσου από την οποία έχει προσβληθεί και η εταιρεία υποχρεώθηκε να καταβάλει 7.539 ευρώ για μισθούς υπερημερίας και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Η εταιρεία τον απέλυσε επικαλούμενη ότι αντέδρασαν οι συνάδελφοί του όταν πληροφορήθηκαν ότι είναι φορέας του AIDS. Στο Πρωτοδικείο και Εφετείο Αθηνών ο υπάλληλος δικαιώθηκε, καθώς κρίθηκε ότι ήταν καταχρηστική η απόλυση του (κατά παράβαση του άρθρου 281 του Αστικού Κώδικα). Ειδικότερα, η αρεοπαγίτης έχει υποστηρίξει ότι το Εφετείο παραβίασε το άρθρο 281 του Αστικού Κώδικα.

Η αρεοπαγίτης κατέληξε ότι πρέπει να αναιρεθεί μερικώς η προσβαλλόμενη εφετειακή απόφαση και συγκεκριμένα να αναιρεθεί κατά το μέρος της με το οποίο επιδικάστηκε χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης υπέρ του απολυμένου φορέα του AIDS γιατί αυτή προϋποθέτει ακυρότητα της ανωτέρω καταγγελίας ως καταχρηστικής, δηλαδή παράνομη και υπαίτια πράξη της εργοδότριας.

Ξαφνικά δεν μου αρκεί να κάθομαι στον υπολογιστή, με τα ψώνια του σούπερ μάρκετ ακόμα στις σακούλες, και να σχολιάζω την επικαιρότητα...
Θέλω να κάνω κάτι για αυτή τη μαλακισμένη την απόφαση... Να αντιδράσω...
Εξόντωση, εξόντωση ήταν αυτή η απόφαση. Για τον άνθρωπο αυτόν και για όλους τους οροθετικούς.
Και οι συνάδελφοι. Από τις δομές και τις εξουσίες δεν περιμένω πολλά, αλλά από τους συναδέλφους του; Συναδέλφοι σκατα, μόλυνση του κόσμου αυτού, βρωμιά...
Να μαζευτούμε μπροστά στο κατάστημα, να φωνάξουμε είμαστε όλοι φορείς, να πετάξουμε αυγά και μπογιές, να...

Ειμαστε όλοι φορείς

ομοφοβία

2009-03-16T01:46:00.007+02:00

κάπου εκεί στην ηλικία των 9 - 10...
ήρθαν τα πρώτα όνειρα με άντρες. Ξυπνούσα το πρωί και ήμουν αναστατωμένος, γιατί τα όνειρα έρχονταν και επανέρχονταν, και θυμάμαι τη στιγμή που κατάλαβα ότι αυτά τα όνειρα δεν είναι περιστασιακά, ότι μου αρέσουν οι άντρες, και αυτό με πόνεσε. Δεν ξέρω γιατί, αλλά από τότε ήξερα ότι αυτό είναι κάτι κακό...

τόσο κακό που το έθαψα μέσα μου...
όταν προσπαθώ να περιγράψω τί θα πει να μην έχεις εφηβία, λέω πως απλά η πρώτη μου ονείρωξη, αυτό που ξυπνάς και είσαι λερωμένος, ήρθε όταν ήμουν τρίτη λυκείου... τόσο πολύ είχα θάψει την σεξουαλικότητά μου...

το πρώτο φιλί ήρθε στα 21...
και όλα αυτά τα φοιτητικά χρόνια πολεμάω, με τον εαυτό μου, τον εαυτό μου, δεν ξέρω τι...
με συντροφιά τα τραγούδια του χατζιδάκι με θυμάμαι να παλεύω ανομολόγητα κάτι που δεν μπορούσα ούτε καν να ορίσω.

το πρώτο σεξ ήρθε στα 23...
μαζί με φοβίες για το aids, και με μια σύγκρουση δύο ταυτοτήτων που αισθανόμουνα ως ασύμβατες. Άντρας και αδερφή. Και που δεν ήθελα να χάσω καμία από τις δύο.
Αν έχανα την πρώτη θα πρόδιδα τον πατέρα μου
Αν έχανα την δεύτερη θα πρόδιδα τον εαυτό μου...

γύρω στα 24 μου...
δουλεύω σε ένα ιντερνετ καφέ, και είναι η κολλητή μου μαζί μου, και ένα παιδί χαριτωμενο και εμφανώς ομοφυλόφιλο έρχεται να πληρώσει.
"Σταμάτα να έχεις τόσο ξινισμένη φάτσα όταν σε πλησιάζει κάποια αδερφή. Έχεις πρόβλημα", μου λέει...

γύρω στα 25...
καταβαίνουμε με τον Νικολά το Ναυαρίνο, γάλλος φοιτητής αυτός, με περνά 7 χρονάκια...
Περνάει το χέρι του στον ώμο μου.
Του εξηγώ ότι αυτός είναι ξένος αλλά εγώ είμαι από εδώ. Χαλιέται

φέτος το καλοκαίρι...
Είμαι με τον Κ. στην ακαδημίας, περιμένουμε να παρει το νυχτερινό λεωφορείο για το σπίτι του. Μου χαϊδεύει το αυτί. Περνούν αυτοκίνητα και μας κοιτάνε.
"Μην το κάνεις αυτό, του λέω"

Ομοφοβία...
Μέσα μου

φιλί, φιλί, φιλί στη λυρική

2009-03-15T14:04:00.007+02:00

Όμορφα ήταν εχθές.
Δεν με ενδιαφέρει η δημοσιογραφική κάλυψη του θέματος, με ενδιαφέρει που κόσμος από το παρκάκι ήταν εκεί, που φίλοι μου με ετεροφυλόφιλη σεξουαλική πρακτική ήταν μαζί μου, κ τέλος θέλω να δηλώσω ότι όλα τα έκανα για τον αγώνα, δεν γούσταρα να φιλάω άγνωστα γκομενάκια στο δρόμο...
Και θέλω να με πιστέψετε... :-)

P.S.1. Ένα κορίτσι μοίραζε φωτοτυπία από μια ζωγραφιά που είχα ανεβάσει παλιότερα στο μπλογκ αυτό, και αυτό κάπως με συγκίνησε... Ίσως ήταν σύμπτωση, ίσως όχι...

P.S.2. Το Δ.Τ. της ολκε με έχει θυμώσει πολύ. Εντάξει, δεν έχετε καμία σχέση με αυτό που έγινε... Μη χάσουμε και κάνα χορηγό... Και αυτό το λέω με εμπάθεια...

ΕΝΑ ΦΙΛΙ, ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ, ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ ΣΤΗ ΛΥΡΙΚΗ!

2009-03-13T13:56:00.005+02:00

(από indy.gr)

EΝΑ ΦΙΛΙ,
ΔΥΟ ΦΙΛΙΑ,
ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ ΣΤΗ ΛΥΡΙΚΗ!

λεσβίες, έτερο, γκέι, τρανς, αμφί,
συμπολίτες, συναγωνίστριες,
γειτόνοι, μαμάδες, μπαμπάδες, θείοι, θειες, ζευγαρωμένες και μπακούρια
όλες-οι
ΕΛΑΤΕ
για έναν μαραθώνιο φιλιού έξω από την Εθνική Λυρική Σκηνή, όπου συνεχίζονται οι παραστάσεις της όπερας "Ρουσάλκα".

Επαναφέρουμε στο δρόμο το φιλί που κόπηκε από τη σκηνή και αντιδρούμε έμπρακτα στην ομοφοβία της ορχήστρας (και όχι μόνο).
Γιατί οι επιθυμίες μας δεν καταστέλλονται.
Γιατί ένα φιλί είναι πάντα όμορφο.
Γιατί άμα τους ενοχλεί, έχει αξία να το δείχνουμε.
Γιατί πάντα θέλαμε να φιλήσουμε έναν άγνωστο έξω στο δρόμο.
Γιατί η αγάπη θα σώσει τον κόσμο.
Γιατί είναι Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ, Σάββατο βράδυ!

Τα πρώτα φιλιά αρχίζουν να πέφτουν στις 7μμ πριν την έναρξη της παράστασης.

[καλούμαστε να είμαστε όσο το δυνατόν πιο δημιουργικοί ως ομάδες ή κατά μόνας μοιράζοντας κείμενα, παίζοντας μουσική, ζωγραφίζοντας στενσιλ, δίνοντας περφορμανς στο δρόμο, φορώντας κουλά (ή καθόλου) ρούχα και γενικότερα συμβάλλοντας στη δημιουργία μιας χαοτικής ερωτικής ατμόσφαιρας]

ΠΟΥ: εθνική λυρική σκηνή, ακαδημίας 59-61, Αθήνα
ΠΟΤΕ: το Σάββατο 14 Μαρτίου από τις 7μμ έως όσο πάει

και επειδή κάποιοι έχουμε μπερδευτεί, ιδού το κείμενο (από e-layer) που μοιράστηκε από την ορχήστρα της λυρικης την περασμένη παρασκευή:

kiss

2009-03-13T00:46:00.006+02:00

Ελάτε να φιληθούμε.

Στη συνέλευση που έγινε στο στέκι μεταναστών απόψε, αποφασίστηκε μάζωξη έξω από την λυρική, αυτό το σάββατο στις 19:00.

Φιλιόμαστε

Γυναίκες με γυναίκες

Αντρες με άντρες

Γυναίκες με άντρες

ps. μόλις κυκλοφορήσει το επίσημο κείμενο θα το ανεβάσω...

εμείς ήρθαμε εδώ να περάσουμε καλά

2009-03-08T13:13:00.004+02:00

http://www.tvxs.gr/v6901

Αγαπημένη μου ατάκα από το βίντεο
Φιλόμουση κυρία αγανακτεί:
"Εμείς ήρθαμε εδώ να περάσουμε καλά"

Τί τα θες μανδάμ...
Και εγώ ήρθα σε αυτή τη ζωή για να είμαι ελεύθερος...
Συγκρουόμενα συμφέροντα.

H Λυρική ανεβάζει ρατσισμό!

2009-03-07T16:19:00.003+02:00

ΟΛΟΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗ ΛΥΡΙΚΗ, ΑΠΟΨΕ
ΣΑΒΒΑΤΟ ΣΤΙΣ 19.30

H Εθνική Λυρική Σκηνή ανεβάζει ρατσισμό! Χτες βράδι, στην πρεμιέρα της όπερας Ρουσάλκα του Ντβόρζακ, η ορχήστρα μοίρασε ομοφοβικά κείμενα στο κοινό. Τα φυλλάδια καταγγέλλουν τη γαλλίδα σκηνοθέτρια ότι μετέτρεψε ένα παραμύθι σε έκφυλη ιστορία με ομοφυλοφιλικές τάσεις, εξαιτίας του φιλιού μεταξύ δυο αντρών που προβλέπεται στο σενάριο. Απόψε, 7 Μαρτίου και ώρα 19:30 όλες και όλοι να συγκεντρωθούμε έξω από τη Λυρική Σκηνή (Ακαδημίας 59-61) για να αντισταθούμε στις μεσαιωνικές και απάνθρωπες αντιλήψεις της Ορχήστρας της Λυρικής Σκηνής.

http://www.10percent.gr/epikairotita/eidiseis/952--lr.html

http://indy.gr/analysis/h-ethnik-lyrik-skin-anebazei-ratsismo

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=999701

http://athens.indymedia.org/calendar/event.php?id=17042

get well soon

2009-03-06T03:06:00.004+02:00

χορεύεις, και πίνεις μπύρες
και θέλεις να ακούς μπάσα
Interpole και bowie και joy division
και όμως είσαι αδερφή, γίνεται αυτό;

γυρνας σπίτι
μεθυσμένος
και ο μπάτσος στην ακαδημιας έχει ένα όπλο
-σαν αυτά που σε βαραίναν στο στρατό-
με το δάκτυλο στην σκανδάλη

μια αφίσα είδες το απόγευμα
"είμαστε όλες κούνεβα"

εδώ και μια βδομάδα
στο itunes παίζουν μόνο οι get well soon

και φάτσες, πρόσωπα γύρω σου, παντού, όμορφα πρόσωπα, όμορφα πρόσωπα
μα δεν μπορείς να φανταστείς κανέναν πλάι σου
έτσι απλά, όλοι ξένοι, όλοι απόμακροι
και δεν θέλεις καν να μπεις στον κόπο

γυρνάς σπίτι
και σκέφτεσαι πως το μόνο πράγμα που πραγματικά θέλησες στη ζωή σου
είναι να την μοιραστείς

get well soon

nosos

2009-03-04T00:20:00.006+02:00

P.S. Paei, perase