νόσος 2

---

Το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι οι πέντε άνθρωποι που αγαπάς και που σε αγαπάνε.

me 2006

Μαύρο

---

Πάλι τα ίδια. Άλλος ένας. Μόλις τον είδα σταύρωσε τα πόδια του και έστρεψε το βλέμμα του επιτηδευμένα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Είχε συνηθίσει τα βλέμματα αποστροφής. Όχι ότι δεν τον πείραζε -κάθε φορά ήταν σαν κάτι να σφίγγοταν μέσα του, αλλά, να, είχε συνηθίσει πως έτσι είναι, πως έτσι θα είναι.
    Είναι άλλοι δύο πιο πέρα, κάθονται στα σπαστά καρεκλάκια τους κάτω από την ομπρέλα, μιλάνε και χαχανίζουν, ίσως να καταφέρει να δει ανάμεσα στα σκέλια τους. Περνάει από μπροστά τους, ούτε πολύ κοντά -δεν θέλει να τους τρομάξει, αλλά ούτε πολύ μακρυά -θέλει να δει. Το βλέμμα του κεντράρει, δεν έχουν νόημα οι ντροπές, πρώτα κοιτάζει στα αρχίδια του ενός, μετα στου άλλου.
    Έφτασε στο τέρμα του κολπίσκου. Έχει κόσμο σήμερα, είναι που είχε συννεφιά τις προηγούμενες μέρες και ήρθαν όλοι μαζεμένοι. Θα ανέβει επάνω, θα το κάνει κι ας μην τον βαστούν τα γόνατά του. Θα ανέβει επάνω στους λόφους, να πάρει μάτι από ψηλά.
    Εδώ τα βράχια θέλουν προσοχή. Μικρά βήματα, αργά, μην χάσει την ισορροπία του. Δεν είναι που τον νοιάζει μην γίνει ρεζίλι. Μην σπάσει τίποτα, μην τον βρει κάνα μεγαλύτερο κακό, αυτό τον νοιάζει. Ένα βήμα ακόμα. Δεν έπρεπε να την είχε κάνει εκείνη την γαμημένη την εγχείρηση. Πονούσε πριν, αλλά τουλάχιστο τις καλές μέρες τα βήματά του ήταν σταθερά. Τώρα τα βήματά του ήταν σαν μικρού παιδιού. Κάθε βήμα μια επικείμενη πτώση. Ένα βήμα ακόμα.
    Ξαποσταίνει μια στιγμή, να πάρει μιαν ανάσα. Γυρνά το βήμα του προς τα πίσω. Ο ένας από τους δυό σηκώνεται για βουτιά. Όρθιος είναι σαν άγαλμα. Σε κάθε εκατοστό του σώματός του διαγράφονται μύες ή κόκκαλα. Ατόφια η δύναμη της νιότης, η δύναμη της ομορφιάς. Με δυό βήματα βουτάει στην θάλασσα. Τόση ομορφιά, τόση ομορφιά πονάει. Να τον περιμένει να βγει έξω για να τον δει καλά και από μπροστά; Έχει ήδη αρχίσει να ζαλίζεται απ'τον ήλιο, πόσες ώρες είναι εδώ; Μία; Δύο; Ο μικρός φωνάζει από την θάλασσα κάτι στον φίλο του. Ακόμα και η φωνή του είναι όμορφη. Το γέλιο του, το χαμόγελό του. Πόσο νά΄ναι; Εικοσιέξι- εικοσιεφτά;
    Δεν το περίμενε ότι θα έφτανε κοντά στο ογδόντα. Με αδύναμα πόδια, με αδύναμη καρδιά, με την σάρκα του να φλέγεται ακόμα, πορνόγερος, ανώμαλος -ήξερε τι είναι, ήξερε πως φαίνεται στους άλλους. Ο μικρός βγήκε έξω, πλησιάζει στον φίλο του, κάτι λένε, τον κοιτάνε και γελάνε. Η ντροπή είναι πολυτέλεια πια. Είχε συνηθίσει. Θα προχωρήσει. Θα ανέβει στους λόφους από επάνω. Προσεκτικά μόνο, μην πέσει. Τι ώρα είναι; Προλαβαίνει. Ένα βήμα ακόμα.

Επαιτεία

---

Εχθές πήρα τον ηλεκτρικό για να πάω να πιω έναν καφέ με μια φίλη. Στο βαγόνι 8-9 παιδάκια με ποδήλατα, μια υποκουλτούρα, με τατουάζ, φαρδιές μπλούζες και χαμηλοκάβαλα παντελόνια. Τους παρατηρούσα, μου δίναν ελπίδα τα χαμόγελά τους. Για λίγο αισθάνθηκα πως δεν είμαι στην Αθήνα, μια αίσθηση που την έχω ανάγκη όσο τίποτα τελευταία.

Και το όνειρο έληξε απότομα όταν ένας τύπος πήρε την γνωστή θέση στο κέντρο του βαγονιού και άρχισε να μιλάει δυνατά. Βαθιά ανάσα είναι η άμεση αντίδρασή μου, σφίξιμο στο στομάχι, και η ευχή να τελειώσει γρήγορα, να μην με πλησιάσει πολύ, να μείνω αλώβητος από το δράμα του. Μόνο που το λογύδριό του δεν ήταν το γνωστό: "Ξέρω ότι είναι ενοχλητικό, και εμένα με ενοχλούσε πριν γίνω άστεγος. Δεν μπορούσα ποτέ να το φανταστώ ότι θα ζητιανεύω". Η ηθική απόσταση εκμηδενίστηκε απότομα, αυτός ο άνθρωπος είμαι εγώ, εσύ, αυτός ο άνθρωπος είναι η ουσία της βίας που βιώνει στο πετσί του ένας μέσος κάτοικος της Αθήνας.

Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες γα τις εικόνες που με τσακίζουν ζώντας στο κέντρο της Αθήνας. Ένας τσιγγάνος να τρώει απομεινάρια από ένα καρπούζι που βρήκε στα σκουπίδια, ένας κομψός πενηντάρης με κοτλέ παντελόνι και φίνα παπουτσια να επαιτεί έξω από τον Ελευθερουδάκη, ένας ταρίφας να βρίζει έναν παππού σε αναπηρικό καροτσάκι στο φανάρι ότι προσποιείται πως είναι ανάπηρος, η φίλη μου να δακρύζει όταν μετά τις διακοπές βρεθήκαμε για καφέ και πλησίασε στο τραπέζι μας ο πρώτος παππούλης με χαρτομάντηλα...

Ο τρόμος είναι παντού. Δεν υπάρχει πλέον ηθική απόσταση από το δράμα του διπλανού. Σημασία έχει να βγει ο μήνας, δεν ονειρεύεσαι πια, δεν βάζεις στόχους, "να λες ευχαριστώ που έχεις και δουλειά". Βία είναι η αίσθηση ή -πιο σωστά- η επίγνωση, ότι αύριο μπορεί να είσαι εσύ αυτός που θα καταλήξει στους δρόμους, βία είναι να μην ελπίζεις...

η ελπίδα για αντίσταση

---

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και δεν μπορώ να βρω μια θετική σκέψη να κάνω. Ξυλοδαρμοί συλληφθέντων (και τα αντίστοιχα τσιτάτα "η δημοκρατία εκδικείται"), απόκρυψη ειδήσεων, δημοσιογράφοι που κάνουν προπαργάνδα, επίταξη και άλλοι στρατιωτικοί νόμοι, αυθαιρεσία των αρχών, ξεπούλημα των πάντων, ο τσαμπουκάς των μπάτσων...

Όλα αυτά που μας έλεγαν γίνανται πραγματικότητα τελικά. Είχαν δίκιο.

Κατάντια φίλε... Ήλπιζες εσύ ότι θα ζήσεις σε αυτήν την κοινωνία;

Και μένω σπίτι, μουδιασμένος. Δεν είμαι μόνος, είμαστε πολλοί ανίκανοι να αντιδράσουμε και θλιμμένοι λόγω αυτής της ανικανότητας.

Και ξαφνικά, μες στις τύψεις σου και την μιζέρια σου και τον φόβο για το μέλλον έρχονται 4 παιδιά που δεν δαμάστηκαν. Δεν είμαι σίγουρος αν συμφωνώ με τον ένοπλο αγώνα. Βλέπεις, είμαι ανίκανος για βία, την αποστρέφομαι, ακόμα και οι δυνατές φωνές με ταράζουν. Δεν είμαι σίγουρος για τον αναρχισμό, με μπερδεύουν λίγο κάποιες επιλογές τους.

Αλλά, αυτά τα 4 παιδιά, ξέρεις ρε εσύ γιατί μιλάμε όλοι για αυτούς;

Επειδή αυτοί αντέδρασαν κάπως, δεν υπέκυψαν, δεν φοβήθηκαν, δεν έβαλαν την ουρά κάτω από τα σκέλια... Κάναν όλα αυτά που εμείς δεν κάναμε.

Επειδή αυτοί δεν είναι νεκροί όπως εμείς...

me too...

Θυμάσαι που γνωριστήκαμε στην ταινία του Αντονιόνι; Τότε που είχα καρέ μαλλιά και ήρθα στο σπίτι σας - το πρώτο στη Σαλονίκη - και σου μαγείρεψα χυλοπίτες με κρέας; Τότε που ερχόμουν μέρα παρά μέρα σπίτι σου, με εκείνη την κασσέτα του preisner γιατί δεν μπορούσα να διαβάσω με άλλη μουσική; Που ήμουν στους αρραβώνες και μετά στην κηδεία; Τότε ήταν που σε πλήγωσα - δεν μπορούσα να δω τίποτά άλλο πέρα από τον εαυτό μου, δεν μπορούσα να δω τον πόνο σου -, αλλά εσύ με συγχώρεσες με τα χρόνια. Που όταν βρέθηκα στο δρόμο στο Αμστερνταμ με ξελάσπωσε η μάνα σου; Και μετά την φυγή μας από τη Σαλονίκη, που ερχόμουν από το νησί στο σπίτι σου και σου άλλαζα την μουσική στο στερεοφωνικό και δεν με πέταξες με τις κλωτσιές; Και εδώ, που επιτέλους είμαστε 5 λεπτά με τα πόδια ο ένας από το σπίτι του άλλου, τον καφέ μας το σάββατο το μεσημέρι μετά την λαϊκή; "Πέρνα από το σπίτι μου, έχω φρούτα να πάρεις". Που σε βοήθησα σε 7-8 μετακομίσεις τα τελευταία 4 χρόνια; Θυμάσαι; Και εσύ τώρα.... έδωσες ζωή. me too

at the age of 37

---

nothing to declare

σάββατο βράδυ

---

Χθες βράδυ, γύρω στις 23:20 βγήκα στην συμβολή των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου για να έρθουν να με πάρουν με ταξί για ένα ποτό.

Από εκεί που ήμουν έβλεπα την ομάδα Δίας στην Χαριλάου Τρικούπη και Αλεξάνδρας, που τώρα τελευταία συχνάζει εκεί.

Παρόλο που τους έβλεπα από μακρυά σκέφτηκα ότι δεν χρειάζεται να φύγω απο το σήμειο αφού δεν κάνω τίποτα κακό.

Ήρθαν με τις μοτοσυκλέτες και μου ζητήσαν ταυτότητα. Μέχρι να την βγάλω μου είπαν "άσε, δεν πειράζει".

Ο καλός μπάτσος μου είπε να πάω λίγο μαζί τους για έναν έλεγχο στοιχείων.

Οι κακοί μπάτσοι ήταν στην γωνία Αλεξάνδρας και Τρικούπη, ένας από αυτούς μου μούγκρησε (το ξέρω, είναι απίστευτο, αλλά όντως αυτό έκανε, μούγκρησε πολύ δυνατά), ένας άλλος μου έκλεισε τον δρόμο, ενώ ένας τρίτος κλοτσούσε με την μπότα του ένα κολονάκι. Με τριγύρισαν γύρω στα 6 άτομα, ενώ ο "αρχηγός" με ρωτούσε τι έκανα σε εκείνο το σημείο.

Εκείνη την ώρα είχε φτάσει ο φίλος μου με το ταξί, μου μίλησε, του είπα να φύγει, και έκανε έναν κύκλο. Την δεύτερη φορά που περασε με αφήσαν.

πότε;

---

πότε ήταν τελευταία φορά που έφτιαξες κάτι όμορφο;

πότε κοίταξες κάποιον στα μάτια και σου κόπηκε η ανάσα; θυμάσαι, καταλαβαίνεις τι σου λέω;

πότε ανάσανες τον αέρα, την εκπνοή του άλλου τελευταία σου φορά;

πότε γέλασες ρε, πότε χόρεψες, πότε ένιωσες ότι ο κόσμος είναι δικός σου;

σταμάτα, κάνε παύση για λίγο, άκου με που σου λέω, και έλα να γράψουμε συνθήματα στους τοίχους απόψε

πότε ένιωσες όλος, ολόκληρος, πλήρης - πως το λένε - τελευταία σου φορά;

πότε χάρισες ένα λουλούδι, πότε τραγούδησες στον δρόμο ένα παλιό τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών;

πότε δεν θα φοβάσαι πως η ζωή σου περνά μέσα από τα χέρια σου;

πότε κοίταξες κάποιον άγνωστο στο δρόμο με καλοσύνη και συμπάθεια;

πότε ανάσανες τελευταία σου φορά;

θα μου πεις;

new symptoms

Πριν δυο μέρες έμαθα πόσα θα πληρώσω στη εφορία. Έχω αυτήν την προσέγγιση της άρνησης, που μάλλον δεν μου κάνει καλό. Θα μπορούσα να είχα μάθει το ποσό από πριν, αλλά προσποιούμαι ότι δεν θα συμβεί, μέχρι να συμβεί...

Κοιτάζω χωρες που να έχει ηλιοφάνεια. Δεν προλαβαίνω για την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά, γιατί όποτε λέω πως πρέπει να βρω λεπτομέρειες για την μεταναστευτική πολιτική χωρών με πιάνει τέτοιο άγχος που το αναβάλλω.

Σήμερα αυτοκτόνησε ένας συνταξιούχος την ώρα που πήγε ο δικαστικός αντιπρόσωπος να του παραδώσει την έξωση. Πόση απελπισία χωρά ένα κορμί;

Και σκέφτομαι τους γονείς μου, που αν μάθουν πως σκέφτομαι να φύγω θα φρικάρουν. Η μάνα μου θα προσεύχεται παραπάνω, ο πατέρας μου θα κλειστεί και άλλο στα προσωπικά του αδιέξοδα....

Πλεόν δεν μπορώ να κάτσω να μου κάνουν σφράγισμα. Την τελευταία φορά σηκώθηκα απότομα από την καρέκλα την ώρα που η γιατρός είχε τα εργαλεία στο στόμα μου, και σήμερα άρχισα να νιώθω ταχυκαρδίες και της ζήτησα να ανοίξει την μπαλκονόπορτα "για να μπαίνει αέρας" και να ζητήσει από τους υπόλοιπους στο ιατρείο να κάνουν ησυχία. Ένας φίλος μου είπε πως ο δικός του ψυχολόγος όταν του έκανε τέστ για κρίσεις άγχους του έκανε ερώτηση και για τον οδοντίατρο.

Στο κινητό μου έχω για φόντο αυτό:

despair

---

Πριν χρόνια, όταν είχα μόλις πάρει το πρώτο μου πτυχίο -παιδαρέλι ακόμα, χωρίς άσπρες τρίχες-, είχε έρθει η μάνα μου και η αδερφή μου να με δουν στη Σαλονίκη. Ήταν δύσκολο το καλοκαίρι εκείνο. Είχα μείνει Ιούλιο & Αύγουστο σε ένα δυαράκι στην Κασσάνδρου, δεκάρα τσακιστή για διακοπές, και είχα και λογαριασμούς απλήρωτους.

Αλλά, ποτέ δεν θα έδειχνα στους δικούς μου πως δεν έχω μία. Αντί να μου δώσουν λεφτά για τον οτέ, πήγαν και μου πήραν μια πολυθρόνα (ακόμα την έχω, κοιμάται ο Μιράντας εκεί). Τόσο σκατο-περήφανος ήμουν.

Μετά διορίστηκα, πίστεψα πως δεν θα ξανάρθουν ποτέ οι στιγμές που δεν θα έχω λεφτά για το σούπερ μάρκετ.

Εδώ και πολύ καιρό ζω από τα έτοιμα.

Χάνω σιγά-σιγά αυτό για το οποίο ήμουν περήφανος στη ζωή μου: την ανεξαρτησία μου. Και χάνω σιγά-σιγά και την ελπίδα.

h

---

...

---

mosx

---

http://silentcrossing.files.wordpress.com/2012/02/511.jpg?w=640&h=457

Υπάρχει μια εικόνα από την παιδική μου ηλικία:
Κάνουμε βόλτα με την αδερφή μου και την μητέρα μου, και μας αγοράζει από ένα σουβλάκι (ντάξει, καλαμάκι εννοώ). Η ίδια δεν πήρε για τον εαυτό της. Έτσι μεγάλωσα, με επιδιορθωμένα ρούχα από ξαδέλφια, με λιγοστά αγοραστά πράγματα και με μια συνεχή υπερπροσπάθεια από την μάνα μου να ανασκευάζει την ανέχειά μας σε παιχνίδι.

Χθες πήγα στο Μοσχάτο για μια δουλειά. Όταν πήγαινα εκεί που έπρεπε να πάω, είδα μια γιαγιά στο πάρκο να πουλάει παιδικά σοσόνια που εμφανώς είχε πλέξει μόνη της.

Όταν έφευγα από εκεί που έπρεπε να πάω, είδα μια άλλη γιαγιά σε ένα περβάζι να στέκει με χαμηλωμένο το κεφάλι και παρατεταμένο χέρι. Γύρισα πίσω και της έβαλα λίγα ψιλά στο χέρι. Την είχε πάρει ο ύπνος, και το χέρι μου την ξύπνησε. "Ω... Ευχαριστώ".

Γαμίδια.
Εμείς να πεινάσουμε,στα αρχίδια μας, όχι οι γιαγιάδες και οι παπούδες ρε παιδιά... Όχι αυτοί.

home

---

σήμερα το πρωί, την ώρα που έτρεχα για να μην αργήσω (το πρωινό ξύπνημα δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου), είδα κάτι πόδια να εξέχουν πίσω από ένα γραφείο στην είσοδο της πολυκατοικίας που μένω.
τουλάχιστον ο άνθρωπος την έβγαλε καθαρή ένα βράδυ και κοιμήθηκε κάπου όπου δεν πρέπει να υπέφερε -πολύ- από το κρύο.

ένα εγκαταλελειμμένο κρίριο απέναντι από το πολυτεχνείο είχε τυλιχθεί στις φλόγες χθες. στοιχηματίζω πως κάποιος είχε βρει καταφύγιο εκεί.

πριν από 2 βδομάδες βρήκα την κλειδαριά του αυτοκινήτου μου χαλασμένη, ευτυχώς η απόπειρα διάρρηξης ήταν ανεπιτυχής.

και φυσικά, κάθε μέρα βλέπω κάποιον να ψάχνει στα σκουπίδια....

note to myself

---

- μου είσαι απαραίτητος

....


- ένα έχω να σου πω.
- πες το.
- μία είναι η λύση για τα προβλήματά σου. δεν χρειάζεται να λύσεις τα προβλήματά σου μόνος σου....


σήμερα γέμισα κάπως με αγάπη. μηνύματα ηλεκτρονικά και μη, φίλοι από το απόγευμα μαζί... ωραίοι άνθρωποι... μου λείψαν οι άνθρωποι... μου αρέσει να με εκπλήσουν, να με διαψεύδουν.... μου αρέσουν οι άνθρωποι...

...

---

βλέπω τις αναρτήσεις μου, και συνειδητοποιώ πως τον τελευταίο καιρό δεν γράφω.
ανεβάζω μόνο μουσικές, γιατί ψάχνω την ομορφιά, και η μουσική είναι από τα λίγα πράγματα που ομορφαίνουν την ζωή μου τελευταία.

η αλήθεια είναι πως τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αλλάξει οι προοπτικές της ζωής μου. αλλάξαν τα όνειρά μου ρε φιλε, καταλαβαίνεις; και ναι, δεν πεινάω, έχω δουλειά, και η υγεία μου είναι αρκετά καλά, αλλά ρε εσύ, το όνειρο... χάθηκε κάπως...

ο μπαμπάς μου μου είπε πως φαίνομαι λίγο "τσακισμένος". με σόκαρε η ειλικρίνειά του. ίσως να το είπε γιατί έχω αδυνατίσει και ασπρίσει τελευταία, ίσως να το είπε επειδή του έβαλα τις φωνές ένα βράδυ, ίσως να το είπε επειδή κάποια στιγμή δεν μπορούσα να σταματήσω να κουνάω νευρικά το πόδι μου...

δεν μου αρκεί αυτό μόνο, με καταλαβαίνεις; η ζωή δεν είναι επιβίωση, δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. οραματίστηκα πως κάποια στιγμή θα ξυπνάω το πρωί για να πηγαίνω σε κάποιο εργαστήριο, να κάνω έρευνα, και πειράματα, και πως θα χτίζω ένα εννοιολογικό οικοδόμημα στην σκέψη μου, πως θα κατακτώ την γνώση μέρα με την μέρα όλο και πιο πολύ... είχα βρει τον εαυτό μου στην επιστήμη μου, και -ξέρεις;-δεν τον είχα βρει πουθενά ώς τώρα...

και η αλήθεια είναι πως αισθάνομαι ανήμπορος. ναι, αυτή είναι η αλήθεια, δεν μπορώ να αντιδράσω, ούτε πολιτικά, ούτε προσωπικά. σκέφτομαι απλά πως κάποια στιγμή θα είμαι 60 χρονών, και θα συνειδητοποιώ πως ήμουν και εγώ ένα θύμα της κρίσης, γιατί την στιγμή που ήμουν έτοιμος να απογειωθώ με βρήκε και με κατέρριψε. και, ρε φίλε, δεν μου πάει αυτή η λύπηση... δεν θέλω να είναι αυτό το σενάριο της ζωής μου...

πρέπει να βρω δύναμη


υ.γ. μου λείπετε εσείς οι δύο που βρίσκεστε σε άλλη ήπειρο

happy

---

Καλύτερη χρονιά!

(πάτα το play, είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τελευταία)

και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει

---

δεν έχω να πω τίποτα άλλο, με κάλυψε ο the boy

pathy

---

Απάθεια...

Όταν ζούσα στο Αμστερνταμ ένας ήταν ο φόβος μου. Ότι κάποια στιγμή θα κυκλοφορώ και εγώ σαν εκείνους τους τρελούς, χαμένος στην πόλη...
Νομίζω κάπου εκεί την πήρα την απόφαση.
Πως δεν μπορώ να διαχειριστώ τον συναισθηματικό μου κόσμο... Πως το να νιώθω συνέχεια είναι επικίνδυνο... Και το έκοψα... Σιγά σιγά...

Ναι, κόβεται, ξέρεις τι εννοώ... Μπορείς, με τα χρόνια να νιώθεις λιγότερο, το βλέμμα σου να παγώνει, να είσαι πιο ψύχραιμος αν θέλεις, πες το όπως θέλεις...

Πονάω λιγότερο, είναι αλήθεια... Αλλά μάλλον δεν είναι λύση αυτή ρε εσύ...
Αλλά να, κουράστηκα να ανεβάζω παλμούς συνέχεια, και αυτό το αίσθημα της εγκατάλειψης, δεν αντέχεται ρε εσύ...

Να με συμπαθάς, ε; Δεν βρήκα καλύτερη λύση... Μάλλον τα σκάτωσα, εσύ όμως θα με αγαπάς παρόλαυτά; Ε; Έτσι δεν είναι;