ok computer

Απάντηση σε mail...

«The message you sent requires that you verify that you

are a real live human being and not a spam source.»

και θέλω εφ'αφορμής να δηλώσω ότι είμαι όντως ζωντανό ον...

once upon a time

Ημουν νιάνιαρο... 18 ή 19 χρονών, μόλις είχα φύγει από το σπίτι μου, φοιτητής στη Σαλονίκη.

Ομάδα Πρωτοβουλίας Ομοφυλόφιλων Θεσσαλονίκης.
Στη φάση που τους γνώρισα συναντιόμασταν στο ράδιο κιβωτός, και μετά στο στέκι του βιολογικού.
Στη φάση που τους γνώρισα πάλευα με τους δαίμονές μου, οπότε αν πω πως ήμουν μέλος αυτής της ομάδας να πέσει φωτιά να με κάψει.

Πάνε χρόνια από τότε που έπαιρνα τον "Πόθο" στα χέρια μου. Κάποια τεύχη πρέπει να τα έχω ακόμα σε κάποιο χαρτοκιβώτιο, αν δεν τα έχει φάει η υγρασία. Αυτά και ένα "Κράξιμο" (πρέπει να τα βρω κάποτε γαμώτο)

Άλλες εποχές. Τότε ήμασταν ακόμα πούστηδες. Ούτε gay, ούτε gaydar, ούτε κουβέντα για πολιτικό γάμο. Και το δικαίωμα να είμαστε πούστηδες προάσπιζε αυτή η ομάδα. Την queer ιδεολογία, όπως κατάλαβα πολύ πολύ μετά.

Έζησα την διχοτόμηση της ομάδας, την γέννηση της "Σύμπραξης κατά της Ομοφοβίας", και είδα εν δράσει το αναθεματισμένο μικρόβιο του διχασμού που όσοι έχουν κάνει σε αριστερές ομάδες θα με καταλάβουν.

Έζησα την προσπάθεια ενός ανθρώπου να στήσει (από κάποια στιγμή και μετά) ένα τεύχος μονάχος του, την ιδεολογική μοναξιά του, και τέλος την απογοήτευσή του που σήμανε και το τέλος του Πόθου.

Δεν καταλάβαινα πολλά από τα άρθρα... Και δεν ήμουν σίγουρος αν είναι σκόπιμο να βαράς μαλακία (πράγμα που θυμάμαι να έχω κάνει) με την εικονογράφηση ενός ακτιβιστικού φανζιν.

Αυτό για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι χαίρομαι που μες την άγνοιά μου κατάφερα και γνώρισα ανθρώπους που σε δύσκολους καιρούς είχαν τα αρχίδια να λένε ότι τους αρέσει να γλύφουν αρχίδια...

broken flowers

του έστελνα τριαντάφυλλα σε γράμματα, σε εξώφυλλα cd που του έγραφα, σε μπουκέτα που του πήγαινα σπίτι, κρυμμένα στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν μου να του τα δώσω όταν τον δω...

έρχεται ακάλεστος λίγο πριν κοιμηθώ, σχεδόν κάθε βράδυ τελευταία
και ένα σφίξιμο με πιάνει
σαν ο αέρας μέσα μου να λιγοστεύει

μου λείπει...
η αίσθηση που είχα ότι είμαι σπίτι μου

ένας στίχος του Χριστιανόπουλου στο μυαλό μου
"Και δίνεσαι, και τρέχεις, και ξεφτίζεις
μα επιμένεις ακόμα να ελπίζεις"

universal mother

H φίλη μου η X. έμεινε έγκυος...
Το παλεύαν καιρό, το βιολογικό ρολόι της χτυπάει εδώ και κανά 2 χρόνια
Αυτό το γαμημένο το ψυχολογικό όριο των 35 ετών που πρέπει για τις γυναίκες να λειτουργει σαν γκιλοτίνα την είχε τσακίσει...

Θα κάνει παιδάκι...

"να φέρουμε στον κόσμο τουλάχιστον ένα παιδί"...

Ζηλεύω... που δεν θα το δω από κοντά. Θα φύγουν από το νησί. Ζηλεύω που δεν θα μπορέσω να το ζήσω. Να δω την ζωή να δημιουργείται, από κοντά, έστω και σαν τρίτος, έστω και σαν απο την κλειδαρότρυπα, μια που εγώ δεν προβλέπεται να κάνω παιδιά.

Δεν μου αρέσουν τα παιδιά. Και κυρίως δεν μου αρέσει η "αγία" οικογένεια στη παραλία, με τα χιλιάδες κουβαδάκια, τις ομπρέλες, τις καρέκλες, τα μπρατσάκια και τις υστερίες του τύπου "γιωργάααααααααακι......"

"Στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε"

Το έχαψα το παραμύθι... Δεν κάνω για πατέρας. Δεν πληρώ τις ικανες και αναγκαίες συνθήκες για να τεκνοποιήσω. Και ενώ ιδεολογικα ξέρω ότι αυτό δεν είναι παρά μια προπαγάνδα, στην πράξη δεν με βλέπω να κάνω την έκπληξη, να ανατρέπω το για μένα αναμενόμενο.

Οι αδερφές δεν κάνουν παιδιά...
Οι αδερφές θέλουν μόνο να γαμιούνται, και καταλήγουν στα μοναχικά πενήντα τους χρόνια να ζουν με μια κοπιαστικά δομημένη αυτάρκεια και αρκετά φετίχ.

Δεν ξέρω αν θα ήθελα παιδιά...
Αυτο που ξέρω είναι πως δεν μου επέτρεψα ποτέ να το ονειρευτώ...

το νησί

Όταν ζεις τα πράγματα εκ των έσω, σου φαίνονται θολά, ασαφή.

Στο κατάστρωμα του πλοίου, επιστρέφω από το gaypride στο νησί όπου βρέθηκα να κατοικώ για επαγγελματικούς λόγους. Πρώτος διορισμός. Άφησα τη Σαλονίκη, τους φίλους μου, μια σχέση, για να ξεφύγω από την ανασφάλεια της ωρομίσθιας εργασίας.

Το ήξερα ότι θα ζοριστώ. «Τον ερωτικό μαρασμό φοβάμαι», έλεγα σε φίλους. Την αίσθηση της απομόνωσης όμως, την κρυψίνοια, τον φόβο, τις ενοχές, τα είχα ξεχάσει.

Είμαι στα 29 μου, και μου πήρε το μισό της ενήλικης ζωής μου για να αποδεχθώ τη σεξουαλικότητά μου. Να είμαι ειλικρινής, αξιοπρεπής, περήφανος για το ποιος είμαι. Να αγαπήσω τον εαυτό μου όταν αισθανόμουν να ριζώνει και να αποκρυσταλλώνεται μέσα μου η αδικία και η απόρριψη. Και, τέλος, να μην νιώθω ότι ο σεξουαλικός μου προσανατολισμός με αποξενώνει από τους άλλους, αλλά πως αντίθετα με ενώνει με όλους όσους «δεν χωράν πουθενά».

Έγινα αυτό που λέμε gay (πόσο ανάλαφρη είναι αυτή η λέξη…) και έτσι απλά και φυσικά (ή ίσως παρα-φυσικά;) διεκδίκησα να είμαι ερωτικό ον σε κάθε στιγμή της ζωής μου, και όχι μόνο σε βρώμικες τουαλέτες πορνοσινεμά…

Με αυτήν την mentalité έσκασα μύτη στο νησί. Δεν άλλαξα στάση. Ανοιχτός σε φίλους, γνωστούς, συναδέλφους. Δεν μου βγήκε σε κακό (μέχρι τώρα τουλάχιστον). Μόνο που αυτό που βρήκα δεν το περίμενα, δεν ήθελα να θυμάμαι πως υπάρχει…

Μικρό – κόσμοι. Όλοι μας ζούμε σε μικρόκοσμους. Τους χτίζουμε σιγά μα μεθοδικά για να μπορέσουμε – αν όχι να είμαστε ευτυχισμένοι – να διατηρούμε μια ισορροπία. Φίλοι, γκόμενοι, μια δουλειά – μια ειδικότητα, μουσικές, ταινίες, βιβλία. Όλα όσα κατέχουμε, ο κύκλος μας, η αισθητική μας, οι συνήθειές μας… Οι απολιτίκ ζωές μας, προστατευμένες από τη γυάλα του μικροκόσμου μας. Μα υπάρχουν φορές που μια άλλη πραγματικότητα, που δεν την έχουμε επιλέξει, μια πραγματικότητα που ίσως επιλέγουμε να ξεχνάμε, είναι εκεί, πασιφανής και σαρωτική.

Ο Τσαγκαρουσιάνος είχε περιγράψει άψογα σε ένα editorial τον τρόπο που βίωναν την ομοφυλοφιλία οι παλαιότερες γενιές: Ως μια «σαρωτική αίσθηση αμαρτίας». Αυτό ξαναβρήκα μπροστά μου…

Ο φόβος στα μάτια των ανθρώπων. Η αποδοχή της μοίρας του απόκληρου. Η αυτοκαταπίεση που πνίγει το μυαλό, που στομώνει τις αισθήσεις. Άνθρωποι ανίκανοι να αγαπήσουν, να γελάσουν, να χαρούν. Μόνη διέξοδος το internet, τα σημειώματα στα καρτοτηλέφωνα, οι gay παραλίες – ψωνιστήρια. Γρήγορα, σύντομα, ανομολόγητα, πριν ο πόθος πάρει υπόσταση. Πριν το μάθει η γυναίκα, πριν γίνει γνωστή η «αρρώστια», πριν έρθει το τέλος, η καταστροφή.

Η αρρώστια… Δεν το περίμενα, αλλά ακόμα και εγώ την είδα. Ο πόθος, που αντί να γίνει συντροφικότητα, φλερτ, αγάπη, μετουσιώνεται σε αρρωστημένη καύλα. Η ομοφυλοφιλία βιώνεται από κάποιους, ακόμα και στις μέρες μας, ως κατάρα, μοναξιά, εσωτερικές συγκρούσεις, ενοχές.

Έγινα έφηβος ξανά, είδα όλον εκείνον τον τρόμο για τη ζωή που κάποτε νόμιζα πως μου αναλογούσε. Η συλλογική μνήμη της «φυλής» μας με επισκέφτηκε ξανά, και η αλήθεια είναι πως στέκω έντρομος. Ο μικρόκοσμός μου διερρήχθη.

Δεν κοιτάω αφ’υψηλού. Συμπάσχω. Όσο και αν δεν το θέλω, όσο και αν με γυρνά χρόνια πίσω, συμπάσχω. Καταλαβαίνω, συμπονώ - και κάποιες φορές απλά πονώ – για αυτούς τους ανθρώπους, για μένα ίσως, που ο φόβος τους νίκησε…

Αλλά το θέμα δεν είναι προσωπικό. Θα κάνω την ψυχοθεραπεία μου, θα πάρω τα χάπια μου, θα φύγω κάποια στιγμή απ’το νησί. Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό. Το κυρίαρχο πατριαρχικό πρότυπο, η κοινή γνώμη των μεσημεριανών τηλεμαγκαζίνο, η χριστιανική ηθική, τα βρακιά Calvin Klein, συνεχίζουν και ευνουχίζουν. Και κάποιοι άνθρωποι, ίσως μακριά από τα αστικά κέντρα, το βιώνουν στο πετσί τους

Στο μέρος που ζω οι αδερφές και οι λεσβίες δεν κατέβηκαν σε gaypride, γιατί φοβούνται τον ίσκιο τους…