Full moon

---

Είχα καιρό να τραγουδίσω:

"Καλώς ήρθες Μαργαρίτα με τα κόκκινα μαλλιά
Καλώς ήρθες Μαργαρίτα μες την πόλη
Σε θυμάμαι που κρατούσες κάτι σχέδια παιδικά
Τώρα κρύβεις μες την τσέπη το πιστόλι"

vitamine C

---

(banksy)

Έχω πονοκέφαλο απόψε. Λούστηκα και βγήκα έξω. Μην κάνεις το "παλικάρι της φακής" μου έλεγε η μάνα μου για να με αποτρέψει όταν φοβόταν ότι δεν είμαι ντυμένος καλά.

Πάω στην κουζίνα να διαλύσω ένα panadol και μια...

Δεν με άφηνε να πάρω βιταμίνες βράδυ. Στρεσάρουν τον οργανισμό μου έλεγε. "Μόνο πρωί".

Τί γίνεται η συντροφικότητα όταν δυο άνθρωποι χωρίζουν;
Υπήρξε ή δεν υπήρξε ποτέ; Ακυρώνονται όλα με μιας;
Και όλα όσα αισθάνθηκα;
Όλα όσα ζήσαμε; Μόνος μου τα έζησα ή με κάποιον άλλο;
Που είναι;
Που είσαι;

Ένας μικρός θάνατος.
Κάθε που φεύγει ένας άνθρωπος από τη ζωή μου είναι σαν να βιώνω έναν μικρό θάνατο.

Έχω κάνει σεξ με πολλούς. Έχω κοιμηθεί με έλαχιστους.

Νιώθω άδειος.
Δεν έχω να δώσω
τίποτα, σε κάνεναν
Δεν μπορώ να μοιραστώ το κρεβάτι μου

Ξέρω, θα περάσει
Ο πανδαμάτωρ χρόνος

Αλλά απόψε... Νιώθω άδειος

Και ένας στίχος από τη φωνή της Αρλέτας έρχεται στο μυαλό μου.

"Άσε, δεν είναι τίποτα, είναι πού'χει άπόψε νοτιά
Και όταν φυσάει, σαν τραύμα πονάει
εκείνη η παλιά μοναξιά"

the remains of a day

---

η νεότητα είναι εξέλιξη
όχι ηλικία

(λόγια του Μ. υπό την επίδραση ούζου)
καλό βράδυ

post it

14 Ιούνη, Θέατρο Λυκαβυτού, Placebo

Να θυμηθώ να αγοράσω εισητήριο...

Να θυμηθώ να πάθω γαστρεντερίτιδα...

Να θυμηθώ να πάω αθήνα για 24 ώρες...

(νέο επίσημο βίντεο, με φατσες των fun τους)

Να θυμηθώ να στείλω την φάτσα μου...

into the labyrinth

Γύρισα σπίτι απόψε μετά τη δουλειά και με πήρε ο ύπνος στον καναπέ, πριν καν βγάλω τα παπούτσια.
Μια βδομάδα κακού ύπνου, με ξυπνήματα τα χαράματα ή με ύπνο στις 7 το πρωί...

Μια βδομάδα να προσπαθώ να καταλάβω και να αποδεχθώ πως κατέληξα την ζωή μου να την ορίζουν οι αιτήσεις, οι εγκύκλιοι και τα ρουσφέτια...

Αναγκάστηκα αυτή τη βδομάδα να κάνω κάτι για το οποίο σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Να ζητήσω ρουσφέτι...
Να βγάλω το σκουλαρίκι μου, και να παώ να παίξω έναν τραγέλαφο για να καταφέρω να φύγω από το νησί που νιώθω πως σιγά σιγά με πνίγει... "Οικογενειακοί λόγοι" λέει.
Τα σιχαίνομαι τα ψέματα... Πιστεύω πως μόνο σε κακό μπορούν να αποβούν. Κι όμως, είπα μπαρμπούτσαλα, σε έναν άνθρωπο που περίμενε απο εμένα να ακούσει μπαρμπούτσαλα... Παίξαμε και οι δυό το ρόλο μας εξαιρετικά... "I would like to thank my family"...

Εγκύκλιοι, μεταθέσεις, αποσπάσεις, μόρια, προεδρικά διατάγματα...
Πως τα κατάφερα έτσι;
Πως τα κατάφερα να αισθάνομαι να ασφυκτυώ, να ξυπνώ το πρωί και να είμαι κατσαρίδα, να μην μπορώ να σκάσω ένα χαμόγελο;
Πως τα κατάφερα να αποφασίζουν οι άλλοι για μένα το που θα ζω, πως θα ζω...

Δύσκολο καιροί σου λένε... Ανεργία, υπάρχουν άνθρωποι που στα 30 τους μένουν με τους γονείς τους. Μην μιλάς καθόλου...

Αρνούμαι να είμαι χαρούμενος απλά επειδή έχω μια δουλειά, σε έναν τόπο που δεν επέλεξα να ζω.
Αρνούμαι να είμαι χαρούμενος επειδή πληρώνω τους λογαριασμούς μου και επειδή μπορώ να πιω μια μπύρα σε ένα μπαράκι με άθλια μουσική.
Αρνούμαι να προσποιηθώ πως ο κόσμος αυτός μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι χαρούμενος.
Αρνούμαι να προσποιηθώ πως μπορώ και ανασαίνω...

...όταν η ζωή μου κυβερνάται από δημοσιουπαλληλικούς κώδικες.