my point exactly...

---

Το 10% είναι on-line

Σερφάροντας σε παλαιότερα τεύχη βρήκα ένα πολύ πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από συνέντευξη του περιοδικού με τον καθηγητή Κώστα Γιαννακόπουλο:

Η συζήτηση στην Ελλάδα για την ομοφυλοφιλία περιστρέφεται γύρω από τα ερωτήματα «είναι παθολογικό ή ψυχολογικό»; «γεννιέται κανείς ή γίνεται»; Μένει στο επίπεδο της ιατρικής, της ψυχολογίας, της παθολογίας. Αλλά το ζήτημα είναι πώς κατασκευάζεται μια συγκεκριμένη μορφή σεξουαλικότητας, είτε η ομοφυλοφιλία είτε η ετεροφυλοφιλία. Σε ποια ιστορικά και κοινωνικά συμφραζόμενα; Με ποιους λόγους; Διότι είναι μια κοινωνική κατασκευή, δεν είναι εκ φύσεως.

we don't need no...

---

Για σχετικές αφίσες από την εποχή των καταλλήψεων: φουρτούνης

Αντιγράφω από μέηλ που έλαβα:
Την περασμένη Πέμπτη ομάδα φοιτητών του Παντείου πραγματοποίησε στους χώρους του πανεπιστημίου συγκέντρωση συμπαράστασης στους καταδικασθέντες για κατάχρηση δημοσίου χρήματος πρυτάνεις του Ιδρύματος. Ακούστηκαν τα συνθήματα

" εμπρός για δημόσια και δωρεάν φεράρι"

" δεν θέλουμε εξετάσεις, δεν θέλουμε πτυχία θέλουμε τζακούζι σε κάθε πρυτανεία"

" οι καθηγητές δεν είναι συντεχνία παλεύουν για φεράρι και δωρεάν βιβλία"

" όλα τα λεφτά σε περσικά χαλιά" '

" η Πάντειος είναι μόνο η αρχή θα βάλουμε τζακούζι σε κάθε μια σχολή"

Εύγε :-)

mema

---

Η φωνή της έχει κάτι το γνώριμο, κάτι το καθησυχαστικό.
Από τα φοιτητικά μου χρονια, στον 88μισό, στη Σαλονίκη...

Τα χρόνια πέρασαν, πήγα amsterdam, πήγα στρατό, ήρθα στο νησί, φίλοι μετακόμισαν, η ζωή μπαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους, οι παλιές αγάπες πάντα στην άκρη του ματιού.

Είμαι Σαλονίκη, σε διακοπές, στο σπίτι του πρώην μου που με φιλοξενεί, και απ΄το παράθυρο βλέπω την Καμάρα, τον κόσμο που δίνει ραντεβού εκεί, τα αδεσποτα σκυλιά, τους ασφαλίτες στις γύρω καφετέριες...
Και στο ραδιόφωνο ακούω το coolsville της Laurie Anderson, και νιώθω πως δεν είμαι μόνος σε αυτόν τον κόσμο...

Η Μέμα στον Republic

Της στέλνω μηνυματάκια, e-mail.

Δεν την έχω γνωρίσει ποτέ, θα μπορούσα, αλλά δεν θέλω...

Μου αρκεί να περιμένω κάθε Δευτέρα και Τετάρτη να έρθουν τα μεσάνυχτα, για να με ταξιδέψουν οι μουσικές της on line....

Να είσαι καλά ρε Μεμα...

i seem to loose the power of speech

---

Κατάλαβα γιατί ταυτίζομαι με αυτόν τον στίχο τόσο πολύ.

Ποτέ δεν μπόρεσα σε ερωτικό καβγά να αρθρώσω λόγο. Απλά συρρικνώνομαι, μικραίνω, γίνομαι παιδάκι που δεν το αγαπάνε, και πάσχω από

συναισθηματικό τραυλισμό

i think last night you were...

---

Όνειρο

Είμαι στο σπίτι του
Σε έναν χώρο που δεν είναι ο δικός του, έζησα εκεί, το ξέρω πως αυτό δεν είναι το σπίτι του, δεν είναι αυτά τα δωμάτια, οι κουρτίνες, τα κάδρα, τα cd του.
Κι όμως είμαι στο σπίτι του.

Λείπει.
Θα γυρίσει σε τρεις μέρες.
Δεν το έχω συνέχεια στο μυαλό μου.
Κάποιες στιγμές είναι ανέμελες, τριγυρίζω στο χώρο, ψαχουλέυω ξένα συρτάρια, κάνω ότι είναι να κάνω.

Αλλά στον αέρα υπάρχει το άγχος πως κάποια στιγμή θα γυρίσει
Και με πιάνει πανικός στην σκέψη και μόνο πως θα τον δω...
Ο χρόνος μου τελειώνει
Θα γυρίσει

Δεν του έχω μιλήσει από τότε που χωρίσαμε... Δεν πήρε τηλέφωνο, δεν πήρα τηλέφωνο. Δυο ξένοι.
Μια ιστορία που ξεκίνησε παραμυθένια, που για πρώτη φορά ένιωσα τόσο άνετα και αβίαστα με έναν άνθρωπο. Και που κάπως έληξε. Όπως λήγουν αυτές οι ιστορίες. Άδοξα. Άδικα. Γιατί στον έρωτα δεν υπάρχει δικαιοσύνη.

Και το έβαλα στα πόδια. (Είμαι καλός σε αυτό).
Κυριολεκτικά. Με το σαμάρι μου στον ώμο. Άφησα μόνο ένα σφουγγάρι στο μπάνιο.

Δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω. Δεν θέλω να το αντιμετωπίσω.

Φοβάμαι.
Για αυτό δεν του μιλάω.

Φοβάμαι ότι δεν σήμαινα τίποτα για αυτόν. Ότι πέρασα έτσι, ξώφαλτσα από τη ζωή του.
Ότι τα βράδυα που αποκοιμήθηκε στο στέρνο μου δεν αξίζουν τίποτα.

Φοβάμαι. Πως θα πληγωθώ κι άλλο.

Αλλά πρέπει να το αντιμετωπίσω.
Γιατί κοντεύει 5, και εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Γιατί θέλω να ξέρει πως εγώ, όσο και αν δεν ξέρω τί ακριβώς πάει να πει "αγάπη", τον κουβαλάω μέσα μου.

Θα βρω κάπως το κουράγιο, θα βρώ έναν τρόπο...
Θα του μιλήσω...