Αρνητικό
Η φίλη μου Λ. όταν της λέω πως πάω να πάρω τα αποτελέσματα του τεστ μου λέει "πάλι ρε εσύ";
Ήταν τέλη Φλεβάρη την τελευταία φορά.
Και όμως, ένα ατυχές γεγονός με έκανε να ανησυχώ.
Για καθαρά συναισθηματικούς λόγους.
Είναι γελοίο, αλλά όταν είμαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο δεν φοβαμαι τίποτα. Λες και ο έρωτας καθαγιάζει. Είναι σαν να πιστεύω πως το σώμα που αγαπώ, το σώμα που ποθώ, το σώμα που κοιμάμαι αγκαλιά δεν μπορεί να με βλάψει. Είναι σαν να πιστεύω πως ο ιός λειτουργεί συναισθηματικά, όπως εγώ.
Απατάμαι οικτρά, το ξέρω, και ο πανικός με πιάνει όταν έχω χωρίσει.
Αρνητικό. Για μία ακόμη φορά. Μήπως να κάνω συλλογή τις σελίδες των αποτελεσμάτων;
Ώρες ώρες πιστεύω πως είμαι υπερβολικός. Μια φορά τον χρόνο τουλάχιστον, και ενδιάμεσα αν χρειαστεί. Και σεξ πάντα με προφυλακτικό.
Ένας φίλος μου που είναι ψυχολογός μου είπε πως λειτουργώ λες και ο ιός είναι τερηδόνα. Αν τον παρακολουθείς ποτέ δεν θα σου προκύψει κάτι σοβαρό.
Είναι τρομακτικο να μην μπορείς να χαρείς το σώμα σου.
Είναι τρομακτικό να μην μπορείς να χαρείς το σώμα κάποιου άλλου.
Ανήκω στη γενιά που δεν χάρηκε το σεξ, που η γκιλοτίνα του aids έσκασε μύτη εκεί στην εφηβεία, και από τότε ο φόβος συνοδεύει υποσυνείδητα την πιο φυσική μας λειτουργία.
Η καταπίεση του σώματος είναι δεδομένη, και η νοοτροπία του barebacking δεν μου κάνει.
Ίσως γιατί θυμάμαι τον Κ. που δεν διέφερε σε τίποτα από εμένα, απλά το βράδυ πριν ξαπλώσουμε έπαιρνε τα χαπάκια του.
Ίσως γιατί (όσο και αν ντρέπομαι), ξέρω πως ένας από τους λόγους που δεν ευτυχήσαμε παρέα ήταν ότι φοβόμουν τον ιό.
Ίσως γιατί πιο σκληρός και από τον ιό είναι η κοινωνική κατρακραυγή. Τον ιό μπορώ να τον αντέξω. Ξέρω το προσδόκιμο ζωής με τα σύγχρονα φάρμακα. Το να ανήκω σε μια ακόμη μειονότητα είναι που δεν θέλω στη ζωή μου.
Είμαι δειλός.
Υ.Γ. Θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που δηλώνουν στα profil τους την οροθετικότητά τους.
Η φίλη μου Λ. όταν της λέω πως πάω να πάρω τα αποτελέσματα του τεστ μου λέει "πάλι ρε εσύ";
Ήταν τέλη Φλεβάρη την τελευταία φορά.
Και όμως, ένα ατυχές γεγονός με έκανε να ανησυχώ.
Για καθαρά συναισθηματικούς λόγους.
Είναι γελοίο, αλλά όταν είμαι ερωτευμένος με έναν άνθρωπο δεν φοβαμαι τίποτα. Λες και ο έρωτας καθαγιάζει. Είναι σαν να πιστεύω πως το σώμα που αγαπώ, το σώμα που ποθώ, το σώμα που κοιμάμαι αγκαλιά δεν μπορεί να με βλάψει. Είναι σαν να πιστεύω πως ο ιός λειτουργεί συναισθηματικά, όπως εγώ.
Απατάμαι οικτρά, το ξέρω, και ο πανικός με πιάνει όταν έχω χωρίσει.
Αρνητικό. Για μία ακόμη φορά. Μήπως να κάνω συλλογή τις σελίδες των αποτελεσμάτων;
Ώρες ώρες πιστεύω πως είμαι υπερβολικός. Μια φορά τον χρόνο τουλάχιστον, και ενδιάμεσα αν χρειαστεί. Και σεξ πάντα με προφυλακτικό.
Ένας φίλος μου που είναι ψυχολογός μου είπε πως λειτουργώ λες και ο ιός είναι τερηδόνα. Αν τον παρακολουθείς ποτέ δεν θα σου προκύψει κάτι σοβαρό.
Είναι τρομακτικο να μην μπορείς να χαρείς το σώμα σου.
Είναι τρομακτικό να μην μπορείς να χαρείς το σώμα κάποιου άλλου.
Ανήκω στη γενιά που δεν χάρηκε το σεξ, που η γκιλοτίνα του aids έσκασε μύτη εκεί στην εφηβεία, και από τότε ο φόβος συνοδεύει υποσυνείδητα την πιο φυσική μας λειτουργία.
Η καταπίεση του σώματος είναι δεδομένη, και η νοοτροπία του barebacking δεν μου κάνει.
Ίσως γιατί θυμάμαι τον Κ. που δεν διέφερε σε τίποτα από εμένα, απλά το βράδυ πριν ξαπλώσουμε έπαιρνε τα χαπάκια του.
Ίσως γιατί (όσο και αν ντρέπομαι), ξέρω πως ένας από τους λόγους που δεν ευτυχήσαμε παρέα ήταν ότι φοβόμουν τον ιό.
Ίσως γιατί πιο σκληρός και από τον ιό είναι η κοινωνική κατρακραυγή. Τον ιό μπορώ να τον αντέξω. Ξέρω το προσδόκιμο ζωής με τα σύγχρονα φάρμακα. Το να ανήκω σε μια ακόμη μειονότητα είναι που δεν θέλω στη ζωή μου.
Είμαι δειλός.
Υ.Γ. Θαυμάζω απεριόριστα τους ανθρώπους που δηλώνουν στα profil τους την οροθετικότητά τους.
