Velib

---

Διαβάζεις κυριακάτικες και έχεις την αίσθηση ότι όλα είναι μάταια...
Τα αποκαϊδια, ο ξύλινος πολιτικός λόγος που λες και αυτοί οι άνθρωποι που ψηφίζονται δεν έχουν καταλάβει τίποτα, δεν ζουν σε αυτήν την χώρα, δεν είναι από αυτόν τον πλανήτη (4500 σπίτια κάηκαν, τουλάχιστον βουλώστε το), η διαπλοκή, οι διεθνείς συμμαχίες, η πολιτική του Σαρκοζί, το έγκλημα στο Ιράκ...

Και πέφτει το βλέμμα σε μια φωτό...


Δημοτικό μέσο μαζικής μεταφοράς με ποδήλατα εφαρμόζεται στο παρίσι υπό την ονομασία Velib.

Σε μια ουτοπική κοινωνία η μεταφορά των πολιτών θα είναι δωρεάν, αλλά έστω, μου φαίνεται καλή ιδεά...

interlude

---

big dipper

---

home sweet home

---

Όλοι οι έλληνες αποζητούν μια παραλία, ένα νησι, μια ξαπλώστρα και ένα freddo, και εγώ απόζητώ την ασφυξία του Θερμαϊκού.

Είμαι σαλονικη εδώ και μια βδομάδα, και παρόλο που η υγρασία κολλά σαν δεύτερο πετσί στο δέρμα, παρόλο που ώρες ώρες δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, εγώ αρχίζω και βρίσκω τον εαυτό μου.

Μετά από 2 χρόνια στην ελληνικη επαρχία, μου είναι ξεκαθαρο πως δε θέλω να πολεμήσω αλλους πολέμους.

Πάλεψα γονείς, φίλους, τον εαυτό μου... Φτάνει πια. Ειμαι 30 χρονων και θέλω να ζω σε ένα μέρος που "it's ok to be gay".

Ένα μέρος που με φλερτάρουν στο δρόμο, που οι φιλοι μου είναι ζευγάρια, που μπορω να εχω έναν ερωτισμό πέρα από το dar, που μπορώ να έχω μια ταυτότητα που είναι το δυνατό αποδεκτή.

Ένα μέρος που μπορεί, ίσως, κάποτε, να μπορέσω να ζήσω με έναν άνθρωπο παρέα, να βρούμε ενα σπίτι, να πάρουμε μια γάτα ή έναν σκυλο, και να γράφουμε μαζί τα ψώνια για το σούπερ μάρκετ στο μπλοκακι πάνω στο ψυγείο.

Έχει κίνηση, έχει χαλια και πανάκριβα σπίτια, έχει μόλυνση, κάνεις κρα να δεις ουρανό, οι άστεγοι και τα τζάνκια όσο πάνε και πληθαίνουν, αλλά όταν γυρνάω στο σπίτι και ένα βλέμμα σταματάει πάνω μου νιώθω ότι μπορώ να υπάρξω...

it feels like home...

super idol

---