home, bitter-sweet home

---

Το σπίτι το βρήκα την περασμένη δευτέρα, μετά από την πρώτη μου επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο της βαβέλ. Ήθελα να πάρω το "Η Τελική Λήθη" του Κωστάκη Ανάν, συγκρατήθηκα και δεν είπα στην ευγενέστατη κυρία πόσα χρόνια διαβάζω το περιοδικό τους, και στα 10 βήματα αφότου έφυγα βρήκα το ενοικιαστήριο...

Σήμερα το πρωί ρώτησα που είναι το πλησιέστερο σουπερ μάρκετ για να πάρω μια σφουγγαρίστρα, και στο δρόμο πέρασα από την "Οδός Πανός"... Εντάξει, το ξέρω ότι μόνο εγώ συγκινούμαι με κάτι τέτοια, αλλά συγκινούμαι...

Τα εξάρχεια είναι πανέμορφα, η βεράντα μου ονειρική, το απόγευμα με επισκέφτηκε η γειτόνισσα που είναι ευγενέστατη, στο δρόμο ένα γκομενάκι φορούσε ένα t-shirt με το P των Portishead και χαμογέλασα...

Το σπίτι είναι πενταβρώμικο, είμαι μαλάκας και η ιδιοκτήτρια μου το έδωσε άβαφο, και σήμερα (με) βλαστημούσα...

Αύριο θα ξυπνήσω στις 6 γιατί στις 7 θα έρθει το φορτηγό, "Ναι, είναι στον τρίτο χωρίς ανσανσέρ, το ξέρω ότι είναι δύσκολο, όχι ένας βασικός μισθός είναι αρκετός, άλλα λεφτά δεν δίνω".

Σήμερα πήραμε 2 εισητήρια για την Πλάτωνος, δεν έχω ξαναπάει στο ηρώδειο...

Θα πάρω γάτο... Θα τον πώ Νάρκισσο, για να θυμίζω στον εαυτό μου να μην ξαναερωτευτώ άλλη φορά νάρκισσο. "Εχω έναν", θα μου λέω, "δεν χρειάζομαι άλλο"...

Όλα θα πάνε καλά, έτσι δεν είναι;

ονείρωξη

---

είμαι με έναν τύπο, κάπου...

υπάρχουν και άλλοι γύρω, δεν προσέχω τα πρόσωπά τους

ο τύπος είναι άσχημος, δεν εμπιστεύομαι την φάτσα του, και θέλει να μπει μέσα μου, θέλει να με βιάσει... αγχώνομαι

ξαφνικά με μια απότομη κίνηση άντί να κάνει αυτό που φοβάμαι παίρνει το πουλί μου στο στόμα του... όλο... τελειώνω μέσα του, αισθάνομαι τα υγρά μου να χτυπάν το λαρύγγι του...

ξυπνάω... βγάζω το σλιπάκι και συνειδητοποιώ ότι έχω γίνει χάλια... τρέχω στο μπάνιο, πόσο καιρό έχει να μου συμβεί αυτό; ευτυχώς δεν λέρωσα τα σεντόνια και τα μαξιλάρια που με φιλοξενούν...

είμαι στο νησί, βρήκα σπίτι, από δευτέρα η μετακόμιση, ακολούθησα τις συμβουλές σας, άλλα δεν λέω... :-)

πρέπει να ομολογήσω ότι τα πράγματα μου πάνε καλά τελευταία...

νέος ψάχνει

---

Τελευταίο βράδυ στο νησί. Το πληκτρολόγιο στα πόδια μου, η οθόνη σε μια πλαστική καρέκλα. Όλα έχουν πακεταριστεί, και μένει να πακετάρω τον Bob.

BOB stands for Battery Operated Boyfriend, έτσι λέω τον υπολογιστή μου...

Από αύριο Αθήνα.

Ψάχνω σπιτάκι...
Κάπου κεντρο υποθέτω...

Αν έχετε κάποια συμβουλή, κάποιο site, κάποιο tip, plz μην σιωπάτε...
I need all the help I can get...

my sweet ...

---

πακετάρω...

και το χειρότερο κομμάτι είναι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που βρίσκονται σε συρτάρια και κουτιά, η ειδική βίδα για τη συναρμολόγηση επίπλων του ΙΚΕΑ, ένα γράμμα πέντε ετών με φωτογραφίες από την ολλανδία, ένας φακός για ποδήλατο χωρίς το ποδήλατο, ένα κουτί αντιϊσταμινικά που δεν έχει λήξει, πέντε παλιές κασσέτες...

ένα άδειο πακέτο prince. με έναν συνδετήρα και ένα post it, με τραγούδια να κατεβάσουμε, τα γράμματά του, το κράτησα, είχα πετάξει όλα τα άλλα, ειχα εξαφανίσει τα ίχνη του από το σπίτι μου, αλλά αυτό το κράτησα...

Never thought I'd get any higher
Never thought you'd fuck with my brain
Never thought all this could expire
Never thought you'd go break the chain

Me and you baby,
still flush all the pain away
So before I end my day
remember
My sweet prince
you are the one

neurosis

---

κάπου διάβαζα μια κριτική για τα ελληνικά blogs, ότι ένα 90% αφορά τις νευρώσεις των συγγραφέων του.... και αυτή εδώ η ανάρτηση έρχεται να επιβεβαιώσει την εν λόγω στατιστική...

ξαναμπήκα στο παιχνίδι του social networking. Ή μήπως για την συνομοταξία μας ονομάζεται sexual networking?

άνθρωποι που στη δεύτερη φορά που σου τσατάρουν σου λένε πόσο γοητευτικός είσαι και πόσο θα ήθελαν να σε γνωρίσουν, άνθρωποι έτοιμοι να οικοιποιηθούν τον ρόλο της στιμένης λεμονόκουπας επειδή δεν πετάς την σκούφια σου που είσαι μια ακόμη επαφή στο msn, άνθρωποι που σε ρωτάνε αν θα μπορούσες να είσαι μόνο παθητικός, άνθρωποι που σε ρωτάνε αν "έχεις κάνα παθητικό να τον πάρουμε παρέα"...

και η οργή μου στρέφεται σε εμένα...

που αν και καταλαβαίνω, αν και όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω τους ανθρώπινους μηχανισμούς, με μια σχεδόν διαστροφικότητα, δεν μπορώ να αγνοήσω όλο αυτό το παιχνίδι... απλά δεν μπορώ...

σκέφτομαι ότι ίσως έχει να κάνει με τον μηχανισμό της εκπληρούμενης προφητείας... πως ίσως απλά πραγματώνω το στερεότυπο... έτσι απλά για να ανήκω κάπου... ακόμα και αν αυτό το κάπου ώρες ώρες ομοιάζει με κρανίου τόπο...

Τυχαίο σεξ στην παραλία , σεξ σπίτι μου με ανθρώπους που το ξέρω πως θα φύγουν από τη ζωή μου, κάνω ακρίβως αυτό που με πονά... Κάνω όλα όσα μπορώ για να μην είμαι επί της ουσίας ένας άνθρωπος που βιώνει τον ερωτισμό του, αλλά που τον σκορπά, τον διασκεδάζει, τον ξοδεύει...

Δεν ξέρω, δεν είναι θλιβερό να έχεις συνείδηση ότι κάτι είναι λάθος αλλά να συνεχίζεις να λειτουργείς με τον ίδιο τρόπο, ξανά και ξανά και ξανά, και να πληρώνεις για τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια λάθη;

Whatever, wherever, have a nice day