facespotting

---

θα μπορουσα ώρες να κοιτάζω τα graffiti στους τοίχους τριγύρω...

θα μπορούσα ώρες να κοιτάζω τις φάτσες που κυκλοφορούν... Βγαίνω έξω και το βλέμμα μου σταματάει να θαυμάσει όλα αυτά τα παράξενα πρόσωπα, τους μετανάστες, τους ψυχικά ασθενείς αποδεκατισμένους από την ζέστη, τα πρεζάκια στη γειτονιά μου, τις ντίβες στο γκάζι, τα ολτερνατιβάκια των εξαρχείων...

ήρθα. και τώρα ψάχνω να βρω την θέση μου εδώ...

νιώθω λίγο misplaced. Πως το λένε αυτό στα ελληνικά;

ψάχνω να βρω την θέση μου εδώ...

home, bitter-sweet home

---

Το σπίτι το βρήκα την περασμένη δευτέρα, μετά από την πρώτη μου επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο της βαβέλ. Ήθελα να πάρω το "Η Τελική Λήθη" του Κωστάκη Ανάν, συγκρατήθηκα και δεν είπα στην ευγενέστατη κυρία πόσα χρόνια διαβάζω το περιοδικό τους, και στα 10 βήματα αφότου έφυγα βρήκα το ενοικιαστήριο...

Σήμερα το πρωί ρώτησα που είναι το πλησιέστερο σουπερ μάρκετ για να πάρω μια σφουγγαρίστρα, και στο δρόμο πέρασα από την "Οδός Πανός"... Εντάξει, το ξέρω ότι μόνο εγώ συγκινούμαι με κάτι τέτοια, αλλά συγκινούμαι...

Τα εξάρχεια είναι πανέμορφα, η βεράντα μου ονειρική, το απόγευμα με επισκέφτηκε η γειτόνισσα που είναι ευγενέστατη, στο δρόμο ένα γκομενάκι φορούσε ένα t-shirt με το P των Portishead και χαμογέλασα...

Το σπίτι είναι πενταβρώμικο, είμαι μαλάκας και η ιδιοκτήτρια μου το έδωσε άβαφο, και σήμερα (με) βλαστημούσα...

Αύριο θα ξυπνήσω στις 6 γιατί στις 7 θα έρθει το φορτηγό, "Ναι, είναι στον τρίτο χωρίς ανσανσέρ, το ξέρω ότι είναι δύσκολο, όχι ένας βασικός μισθός είναι αρκετός, άλλα λεφτά δεν δίνω".

Σήμερα πήραμε 2 εισητήρια για την Πλάτωνος, δεν έχω ξαναπάει στο ηρώδειο...

Θα πάρω γάτο... Θα τον πώ Νάρκισσο, για να θυμίζω στον εαυτό μου να μην ξαναερωτευτώ άλλη φορά νάρκισσο. "Εχω έναν", θα μου λέω, "δεν χρειάζομαι άλλο"...

Όλα θα πάνε καλά, έτσι δεν είναι;

ονείρωξη

---

είμαι με έναν τύπο, κάπου...

υπάρχουν και άλλοι γύρω, δεν προσέχω τα πρόσωπά τους

ο τύπος είναι άσχημος, δεν εμπιστεύομαι την φάτσα του, και θέλει να μπει μέσα μου, θέλει να με βιάσει... αγχώνομαι

ξαφνικά με μια απότομη κίνηση άντί να κάνει αυτό που φοβάμαι παίρνει το πουλί μου στο στόμα του... όλο... τελειώνω μέσα του, αισθάνομαι τα υγρά μου να χτυπάν το λαρύγγι του...

ξυπνάω... βγάζω το σλιπάκι και συνειδητοποιώ ότι έχω γίνει χάλια... τρέχω στο μπάνιο, πόσο καιρό έχει να μου συμβεί αυτό; ευτυχώς δεν λέρωσα τα σεντόνια και τα μαξιλάρια που με φιλοξενούν...

είμαι στο νησί, βρήκα σπίτι, από δευτέρα η μετακόμιση, ακολούθησα τις συμβουλές σας, άλλα δεν λέω... :-)

πρέπει να ομολογήσω ότι τα πράγματα μου πάνε καλά τελευταία...

νέος ψάχνει

---

Τελευταίο βράδυ στο νησί. Το πληκτρολόγιο στα πόδια μου, η οθόνη σε μια πλαστική καρέκλα. Όλα έχουν πακεταριστεί, και μένει να πακετάρω τον Bob.

BOB stands for Battery Operated Boyfriend, έτσι λέω τον υπολογιστή μου...

Από αύριο Αθήνα.

Ψάχνω σπιτάκι...
Κάπου κεντρο υποθέτω...

Αν έχετε κάποια συμβουλή, κάποιο site, κάποιο tip, plz μην σιωπάτε...
I need all the help I can get...

my sweet ...

---

πακετάρω...

και το χειρότερο κομμάτι είναι όλα εκείνα τα μικρά πράγματα που βρίσκονται σε συρτάρια και κουτιά, η ειδική βίδα για τη συναρμολόγηση επίπλων του ΙΚΕΑ, ένα γράμμα πέντε ετών με φωτογραφίες από την ολλανδία, ένας φακός για ποδήλατο χωρίς το ποδήλατο, ένα κουτί αντιϊσταμινικά που δεν έχει λήξει, πέντε παλιές κασσέτες...

ένα άδειο πακέτο prince. με έναν συνδετήρα και ένα post it, με τραγούδια να κατεβάσουμε, τα γράμματά του, το κράτησα, είχα πετάξει όλα τα άλλα, ειχα εξαφανίσει τα ίχνη του από το σπίτι μου, αλλά αυτό το κράτησα...

Never thought I'd get any higher
Never thought you'd fuck with my brain
Never thought all this could expire
Never thought you'd go break the chain

Me and you baby,
still flush all the pain away
So before I end my day
remember
My sweet prince
you are the one