diversity

---

ειμαι σε ένα νέο μαγαζί, παίζει ένας φίλος μουσική, και πάω και εγώ αναγνωριστικά για να δω αν θα χωθώ να παίζω και εγώ... το νοίκι πολύ ψηλό, και ενώ το είχα λύσει το οικονομικό, βρέθηκα πάλι να έχω ανάγκη από λεφτά... αθήνα...

αθήνα με την mainstream gay κοινότητα... το house - funk - ti skata paizei twra κίνημα που ποτέ δεν κατάλαβα. και αισθάνομαι για μία ακόμη φορά το "δεν χωράς πουθενά, παντού περισσεύεις".

είναι τόσο μαζικό αυτό το mainstream που με κάνει να νιώθω ενοχικά... τι σκατά αδερφή είμαι. δεν παώ στην μαντόνα. αν είναι δυνατόν. αλλά άμα ερχόταν η anne clark να τραγουδήσει τα παλιά της θα έκοβα το ένα μου αρχίδι για να πάω να την ακούσω...

είμαι επιθετικός και το καταλαβαίνω από τις λέξεις που χρησιμοποιώ...

και μου έρχεται συνειρμικά μια στιγμή στο αμστερνταμ. είμαι σε ένα gay μαγαζί πριν 5 χρόνια και είναι δύο παιδάκια... ο ένας φαρδιά παντελόνια, στραβό αθλητικό καπέλο, τελείως skateborder και ο άλλος ντυμένος punk. και χορεύουν και κοιτάζονται με έρωτα, και αυτό είναι κάτι που όταν υπάρχει το βλέπεις...

και αισθάνθηκα -για πρώτη φορά, στα 26 μου- ότι αυτό που είμαι ίσως και να μην χρειαστεί να μπει σε καλούπι...

μόνο η διαφορετικότητα με παρηγορεί...

square

---

Ήμουν άνω πετράλωνα σήμερα, και σε μια πλατεϊτσα ήταν μαζεμένες 6-7 γιαγιάδες, και τρώγαν παγωτό ξυλάκι όλες μαζί, και έκανα σενάριο ότι μαζεύονται κάθε απόγευμα τα καλοκαίρια, και ακολουθούν αυτό το τελετουργικό, χωρίς απαραίτητο να είναι φίλες όλες αυτές, και ίσως και να υπάρχουν και αντιπάθειες και ίντριγκες - "άσε με μωρέ, δεν την ξέρεις τώρα την κυρά-Λένη". Καί κάτι γλύκανε μέσα μου, γιατί μου θύμησαν την μάνα μου που μεγαλώνει, και κάτι λίγισε μέσα μου, γιατί εγώ είμαι πολύ απόμακρος άνθρωπος και δεν θα μπορούσα ποτέ να κάτσω σε μια πλατεία με άλλους... όταν θα είμαι 80 χρονών...

εσύ δεν είσαι σαν τους άλλους...

---

...είσαι από εκείνα τα παιδιά
που μέσα στο μυαλό τους έχουν
ένα σπασμένο πύργο ελέγχου
και ένα ραντάρ μες την καρδιά

boomp3.com

facespotting

---

θα μπορουσα ώρες να κοιτάζω τα graffiti στους τοίχους τριγύρω...

θα μπορούσα ώρες να κοιτάζω τις φάτσες που κυκλοφορούν... Βγαίνω έξω και το βλέμμα μου σταματάει να θαυμάσει όλα αυτά τα παράξενα πρόσωπα, τους μετανάστες, τους ψυχικά ασθενείς αποδεκατισμένους από την ζέστη, τα πρεζάκια στη γειτονιά μου, τις ντίβες στο γκάζι, τα ολτερνατιβάκια των εξαρχείων...

ήρθα. και τώρα ψάχνω να βρω την θέση μου εδώ...

νιώθω λίγο misplaced. Πως το λένε αυτό στα ελληνικά;

ψάχνω να βρω την θέση μου εδώ...

home, bitter-sweet home

---

Το σπίτι το βρήκα την περασμένη δευτέρα, μετά από την πρώτη μου επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο της βαβέλ. Ήθελα να πάρω το "Η Τελική Λήθη" του Κωστάκη Ανάν, συγκρατήθηκα και δεν είπα στην ευγενέστατη κυρία πόσα χρόνια διαβάζω το περιοδικό τους, και στα 10 βήματα αφότου έφυγα βρήκα το ενοικιαστήριο...

Σήμερα το πρωί ρώτησα που είναι το πλησιέστερο σουπερ μάρκετ για να πάρω μια σφουγγαρίστρα, και στο δρόμο πέρασα από την "Οδός Πανός"... Εντάξει, το ξέρω ότι μόνο εγώ συγκινούμαι με κάτι τέτοια, αλλά συγκινούμαι...

Τα εξάρχεια είναι πανέμορφα, η βεράντα μου ονειρική, το απόγευμα με επισκέφτηκε η γειτόνισσα που είναι ευγενέστατη, στο δρόμο ένα γκομενάκι φορούσε ένα t-shirt με το P των Portishead και χαμογέλασα...

Το σπίτι είναι πενταβρώμικο, είμαι μαλάκας και η ιδιοκτήτρια μου το έδωσε άβαφο, και σήμερα (με) βλαστημούσα...

Αύριο θα ξυπνήσω στις 6 γιατί στις 7 θα έρθει το φορτηγό, "Ναι, είναι στον τρίτο χωρίς ανσανσέρ, το ξέρω ότι είναι δύσκολο, όχι ένας βασικός μισθός είναι αρκετός, άλλα λεφτά δεν δίνω".

Σήμερα πήραμε 2 εισητήρια για την Πλάτωνος, δεν έχω ξαναπάει στο ηρώδειο...

Θα πάρω γάτο... Θα τον πώ Νάρκισσο, για να θυμίζω στον εαυτό μου να μην ξαναερωτευτώ άλλη φορά νάρκισσο. "Εχω έναν", θα μου λέω, "δεν χρειάζομαι άλλο"...

Όλα θα πάνε καλά, έτσι δεν είναι;