kiss

---

boys

---

hello. eimaste ena zeugari lesbian k theloume na kanume ena paidaki me enan gay antra i ena zeugari gia to logo oti theloume na gnorizei to paidi ton mpampa tou. an xeris kapion na endiaferete gia kati tetoio please let me know sto ?????????@hotmail.com i stile mou to mail sou na milisume.
thank uuu

Έλαβα το παραπάνω μήνυμα στο dar (social networking site, για όσους/ες δεν γνωρίζουν), την προηγούμενη βδομάδα. Περίμενα κάνα πουλί ή καναν μουσάτο, μα σε καμία περίπτωση δεν το περίμενα αυτό. Το αποθήκευσα, το ξέχασα προσωρινά γιατί με ζόριζε, και συνέχισα...

Σκεφτόμουν σήμερα πόσο γενναίες είναι αυτές οι γυναίκες. Πόσο εκτίθενται στον κάθε μαλάκα που μπορεί να κάνει την ιστορία τους ανάρτηση, μα πόσο διατίθενται να το ρισκάρουν αυτό, γιατί πραγματικά πρέπει να το θέλουν.

Δύο φίλοι κάναν ένα παιδάκι. Ήμουν εκεί, σε όλη τη διαδρομή, όσο ζούσαμε στον ίδιο τόπο. Με έκπληξη μου συνειδητοποίησα ότι με θεωρούσαν λίγο ως πολύ "παιδόφοβο". Θεωρούσαν ότι δεν αντέχω τα παιδιά, ότι μου σπαν τα νεύρα, ότι τα απεχθάνομαι.

Εκεί λοιπόν κατάλαβα ότι οι άμυνές μου είχαν γίνει επίθεση. Ασυνείδητα έχω εδώ και καιρό αρνηθεί την όποια επαφή μου με βρέφη, και εξέφραζα, επιπρόσθετα, μια δυσαρέσκεια απέναντί στα μικρά παιδιά.

Συζητούσαμε στο μπαλκόνι το καλοκαίρι με δυο φίλες το θέμα των παιδιών στους gay. Πρώτη φορά το άρθρωσα: "Νομίζω πως θα ήθελα ένα παιδί"

"Νομιζώ πως, ίσως και να το ήθελα, αν, υπό τις προυποθέσεις πως, και εφόσον..."

Ουτέ το θέλω μου δεν μπορώ να αρθρώσω. Τόση καταστολή, τόση ενστέρνιση των κοινωνικών κανόνων. Οι αδερφές είμαστε για να γαμιόμαστε, και όταν γερνάμε να εξαφανιζόμαστε.

Επι του πρακτέου, δεν έχω βρει τη λύση. Ξέρω όμως πως αν κάνω ένα παιδί θέλω να είμαι στη ζωή του/της, να είναι και η μάνα του στη ζωή του/της, και να μην υπάρχει ψέμα. Πουθενά ψέμα, Πουθενά.

Νομίζω πως όπως διαμόρφωσα την ζωή μου για να μπορώ να βιώνω τον ερωτισμό μου, έτσι κάπως πρέπει να αρχίσω να κάνω επιλογές που θα με οδηγήσουν στο επιθυμητό. Είμαι μακρυά, πρώτη φορά τολμώ και το σκέφτομαι και το συζητώ, είναι η πρώτη φορά που δεν το θεωρώ αδύνατο.


Και όσο γράφω την ανάρτηση αυτή, βλέπω τη φωτό που επέλεξα να ντύσω το προηγούμενο θέμα. Εμένα μου λέει πολλά το ότι επέλεξα αυτή για κάτι τόσο άσχετο.... Την αναπαράγω λοιπόν σε μεγέθυνση...

boy racing

---

Είναι ένα παιδί που έχει το μαγαζί στην πολυκατοικία μου...

Καλό παιδί, γκομενάκιας και πολυλογάς...

Κάθε φορά που με βλέπει μου λέει (διαβάζεται με μια ανάσα)

"Τι - κάνεις - τρέχεις - ε;"

Δεν είναι ερώτηση. Είναι δήλωση, είναι κατάφαση, είναι το προσδοκώμενο.

Είναι η συναίνεση ότι σε αυτήν την πόλη όλοι τρέχουν, όλοι πρέπει να τρέχουν.

Εγώ τρέχω, εσύ τρέχεις, αυτός τρέχει...

Και εσύ, τι; Είσαι χαλαρός; Νομίζεις ότι σου επιτρέπεται να είσαι χαλαρός; Νομίζεις ότι μπορείς έτσι εύκολα να είσαι διαφορετικός (για μια ακόμη φορά) και να μην τρέχεις; Πίσω στη σαλλλονίκη για φραπόγαλλλο φιλλλαράκι... Εδώ τρέχουμε...

Τα ειπε όλα Quino δια στόματος Μαφάλντας: "Σταματήστε τη γη, θέλω να κατέβω"...

Το τραγουδάει και η Ανν Κλαρκ, στο νέο της δίσκο....

Boomp3.com

interlude (2)

---

Η μουσική είναι εμμονή

Ο ερωτας ειναι εμμονή

Και κάποιες φορές αυτά τα δύο συνδυάζονται... Στο interlude

Το πρωτοείπε η Timi Yuro, εμμονή του Morrissey. (την έχω την πρωτότυπη εκδοχή, αλλά έχω ορκιστεί να μην την δώσω).

Στέλνει ένα γράμμα στη Siouxsie... Και εγέννετο ντουέτο.

Υπάρχουν και δύο εκδοχές με τον Morrissey, η μία 3:19 και η άλλη 5:48 λεπτά.

Και φέτος η Diamanda Gallas...

Boomp3.com

Ψέματα... Το πρωτότυπο το έδωσα κάπου. Το έστειλα στον etalon. Εξαιτίας αυτού. Δεν τον ήξερα, δεν τον είχα γνωρίσει. Δεν τον γνώρισα ποτέ.
Με αηδιάζουν οι ψευτοσυγκινήσεις. Γιαυτό και έχω πολύ μεγάλη επιφύλαξη για αυτό το ποστ. Απλά να είναι καλά, όσο μπορεί...

uniqueness

---

Πάνε σχεδόν τρεις μήνες που ζω στην αθήνα...

Ακόμα δεν ξέρω πόση ώρα θα μου πάρει να φτάσω κάπου, και επειδή δεν αργώ ποτέ χάνω πολύ ώρα περιμένοντας.

Τα εξάρχεια είναι πολύ ωραία περιοχή, με ωραίες φατσούλες και γκομενάκια που κυκλοφορούν παντού... Δεν θα έλεγα όμως ότι οικιοποιήθηκα την ταυτότητα του εξαρχειώτη, αν και όλοι όσοι ακούν "εξάρχεια" πάνε να μου την αποδώσουν, καθώς όλα είναι ταυτότητα και όλοι βολευόμαστε με τα στερεότυπα...
Αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι την πλατεία και την Τοσίτσα, δεν μπορώ, όχι άλλη πρέζα. Όταν βλέπω καμμένα αμαξια χαλιέμαι, και όταν βλέπω κουτιά από χάπια στον δρόμο επίσης χαλιέμαι...

Τα πράγματα πάνε καλά, θα έλεγα ότι περνάω μια από τις πιο παραγωγικές και ευλογημένες περιόδους της ζωής μου, κυρίως για εργασιακούς λόγους.

Συνάντησα έναν - δυο ανθρώπους εδώ που μου φέρθηκαν γαμάτα, και ώρες ώρες σκέφτομαι ότι είμαι τυχερός άνθρωπος. Παρόλα αυτά, και παρόλο το γεγονός ότι κανείς δεν θα με έλεγε μοναχικό, κάποιες φορές τα βράδυα αργεί να με πάρει ο ύπνος. Η ερωτική?) μοναξιά με κατατρέχει...

Για κάποιο λόγο όλοι μου λένε ότι πρέπει να είμαι επιφυλακτικός με τους ανθρώπους, ότι οι άνθρωποι δεν "ξηγιούνται" σωστά εδώ...

Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτό το ποστ ξεκινησα να το γράψω γιατί εδώ και έναν μήνα σχηματίζεται μια αίσθηση μέσα μου, ένα συναίσθημα ή μια ιδέα, και μόλις τώρα καταφέρνω να την αρθρώσω.
Η αίσθηση πως οι άνθρωποι χάνουν την μοναδικότητά τους. Είναι τόσοι πολλοί, τόσοι παρόντες, που ώρες ώρες αρχίζει να δημιουργείται η φράση μέσα μου "σιγά μην ασχοληθώ μαζί σου".

Και αυτό, όπως το περιγράφω, είναι απλά τρομακτικό, και πρέπει να το πολεμήσω.

Καλό βράδυ