"... με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις"

---

έχω φάει δακρυγόνα στη ζωή μου.
πρώτη φορά ένιωσα ότι θα πέσω κάτω, πρώτη φορά είδα να βγαίνει αίμα από μύτη, σήμερα στο σύνταγμα

ήρθε η ώρα να αποφασίσεις.

η αλήθεια είναι όμως ότι έχεις ήδη αποφασίσει. έχεις στάση, έχεις άποψη, καθώς και η μη άποψη είναι άποψη, και μάλιστα ισχυρότατη καθώς διαμορφώνει την συναίνεση και την απάθεια.

αυτή η εξέγερση είναι η τελευταία ευκαιρία για να μην συνεχίσουν τα πράγματα να πάνε κατά διαόλου.

ναι, ίσως να καεί το σπίτι μου, είμαι στο κέντρο των εξελίξεων.

και ναι, μετά δεν θα λέω τα ίδια, και θα σκέφτομαι όλα τα υλικά αγαθά που έχω αφήσει να με ορίζουν, γιατί κατά βάση είμαι ένας βολεμένος μικροστός, μέρος του συστήματος, μέρος της σαπίλας.

αλλά καταλαβαίνω ότι όλο αυτό κουβαλάει μια ελπίδα μέσα του... δεν έχω πεθάνει ακόμα

...

---

σιωπη

---

μια εκκωφαντική σιωπή απόψε στα εξαρχεια...
μια ανήσυχη σιωπή
όπως η ηρεμια πριν την μπορα...

τα δυο τελευταία βράδυα κοιμαμαι αλλού, χημικά παντού, γυρω απ'το σπιτι, μες το σπιτι...
γίνεται πόλεμος εκεί έξω

πολλά καδρόνια, πολλά δακρυγόνα

kbhta

---

Τα πόδια του τρέμανε όταν ανέβηκε στο σκαμπό για να πιάσει την κιθάρα.

Κόντρα ρόλος αυτός του performer.
Του πήρε μισή ώρα να πει κάτι άλλο πέρα από το "φχαριστούμε", κι ας έπαιζε μόνος.
"Έσκασα", "Ουπς", και όταν δεν είχε άλλο να παίξει έβαλε την πετσέτα στο κεφάλι του...

Δεν τον άκουγα.

Αυτός ο άνθρωπος μου ασκεί μια απέραντη γοητεία, χαίρομαι που μεγαλώνει τόσο όμορφα, χαίρομαι που τα μάτια του είναι τόσο μελαγχολικά, χαίρομαι που είναι εκεί ...

Δεν τον άκουγα απόψε. Τον έβλεπα....

free will

---

Ώρες ώρες όλοι έχουμε την αίσθηση πως "έτσι τα φέρνει η ζωή"

Ο ταξιτζής που με έφερε σπίτι απόψε είχε αντίθετη άποψη. Με ρωτούσε αν θέλω να μείνω αθήνα. "Δεν ξέρω πως θα τα φέρει η ζωή". "Η ζωή τα φέρνει όπως θέλεις εσύ" μου απάντησε και με κοίταξε στα μάτια.

Τα κλειστά συστήματα αξιών όπως η πίστη και ο κουμουνισμός είναι ένας μπούσουλας, αν θέλεις να την βγάλεις καθαρή με όλα αυτά περί ατομικής ευθύνης. Έχεις ένα σκοπό, την επανάσταση ή τον παράδεισο, και τα βήματα στα λένε άλλοι...

Για μας τους υπόλοιπους που δεν έχουμε τέτοιες σιγουριές, τα πράγματα είναι λιγουλάκι πιο δύσκολα.

Η επιστήμη έχει έντονες ενδείξης πως πολλές από τις νοητικές μας λειτουργίες, ακόμα και αυτές που ανήκουν στα πλαίσιο του συνειδητού, είναι αυτοματοποιημένες αντιδράσεις ή - αν αυτό σας θυμίζει το σκυλί του Pavlov - πως μπορούν να επηρεαστούν από εξωτερικά ερεθίσματα.

Από την άλλη, ο καθημερινός λόγος προτάσει άλλη θεώρηση, "Είχα δύσκολη παιδική ηλικία," "έχω οιδιπόδειο", "γεννήθηκα φτωχός", "γεννήθηκα έξυπνος", "έτσι τα έφερε η ζωή". Η ζωή, η ζωή μας, είναι σαν να είναι έξω από εμάς, μια δύναμη άγνωστη και προφανώς στοχαστική, με αιτιακές όμως επιδράσεις πάνω μας. Βολεύει αυτό, ε;

Δεν ξέρω ποια είναι τα όριά μας. Πόσο μπορούμε να αυτενεργήσουμε. Αν μπορούμες να μιλάμε για ελεύθερη βούληση του υπερβατικού υποκειμένου. Βρίσκομαι σε μια φάση της ζωής μου που αισθάνομαι πως κάποια πράγματα, μηχανισμοί, μαθημένα συναισθήματα, με υπερβαίνουν.

Υπάρχουν όμως στιγμές που αναθαρρεύω λίγο, έστω κάποιες στιγμές, και πιστεύω πως η ζωή μου είναι στα χέρια μου...

Και επειδή βασικό χαρακτηριστικό μου είναι ο αυτοσαρκασμός, θα μπορούσα να πω, "εντάξει, δεν είναι τίποτα, μια στιγμή αισιοδοξίας είναι, θα μετρήσω μέχρι το δέκα και θα μου περάσει".

Λέω να μην μετρήσω μέχρι το δέκα...