"ΟΛΗ Η ΛΑΓΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΛΑΧΑΝΑ ΑΠΟ ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ"








Sunday, December 14, 2008

οι αδερφές και η αλληλεγγύη


Kάνω μια βόλτα στα γνωστά gay blog.

40κάμποσα comments για μια ανάρτηση που αναφέρει ότι κάποιος πέρασε μια βδομάδα με τον αγαπημένο του, ενώ σε άλλο δημοφιλές blog σήμερα υπήρχαν αναρτήσεις από φωτογραφήσεις εσωρούχων.

Blogger που είχαν πρωτοστατίσει στον "αγώνα" για το σύμφωνο συμβίωσης δεν έχουν καμία αναφορά στη δολοφονία, καμία αναφορά στις συνθήκες που οδήγησαν στο ξέσπασμα της οργής.

Υποθέτω ότι όσο έχουμε τα popper μας και τα βρακιά CK όλα καλά, ε;

"Για όσα δεν μπορείς να μιλάς πρέπει να σωπαίνεις". Wittgenstein.

ΑΛΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΜΗ ΜΟΥ ΚΟΤΣΑΡΕΙΣ ΠΟΥΤΣΟΥΣ.

Άντε μου στο διάολο καθίκια...

Wednesday, December 10, 2008

"... με ποιους θα πας και ποιους θα αφήσεις"


έχω φάει δακρυγόνα στη ζωή μου.
πρώτη φορά ένιωσα ότι θα πέσω κάτω, πρώτη φορά είδα να βγαίνει αίμα από μύτη, σήμερα στο σύνταγμα

ήρθε η ώρα να αποφασίσεις.

η αλήθεια είναι όμως ότι έχεις ήδη αποφασίσει. έχεις στάση, έχεις άποψη, καθώς και η μη άποψη είναι άποψη, και μάλιστα ισχυρότατη καθώς διαμορφώνει την συναίνεση και την απάθεια.

αυτή η εξέγερση είναι η τελευταία ευκαιρία για να μην συνεχίσουν τα πράγματα να πάνε κατά διαόλου.

ναι, ίσως να καεί το σπίτι μου, είμαι στο κέντρο των εξελίξεων.

και ναι, μετά δεν θα λέω τα ίδια, και θα σκέφτομαι όλα τα υλικά αγαθά που έχω αφήσει να με ορίζουν, γιατί κατά βάση είμαι ένας βολεμένος μικροστός, μέρος του συστήματος, μέρος της σαπίλας.

αλλά καταλαβαίνω ότι όλο αυτό κουβαλάει μια ελπίδα μέσα του... δεν έχω πεθάνει ακόμα

Tuesday, December 9, 2008

Monday, December 8, 2008

σιωπη


μια εκκωφαντική σιωπή απόψε στα εξαρχεια...
μια ανήσυχη σιωπή
όπως η ηρεμια πριν την μπορα...

τα δυο τελευταία βράδυα κοιμαμαι αλλού, χημικά παντού, γυρω απ'το σπιτι, μες το σπιτι...
γίνεται πόλεμος εκεί έξω

πολλά καδρόνια, πολλά δακρυγόνα



Thursday, December 4, 2008

kbhta



Τα πόδια του τρέμανε όταν ανέβηκε στο σκαμπό για να πιάσει την κιθάρα.

Κόντρα ρόλος αυτός του performer.
Του πήρε μισή ώρα να πει κάτι άλλο πέρα από το "φχαριστούμε", κι ας έπαιζε μόνος.
"Έσκασα", "Ουπς", και όταν δεν είχε άλλο να παίξει έβαλε την πετσέτα στο κεφάλι του...

Δεν τον άκουγα.

Αυτός ο άνθρωπος μου ασκεί μια απέραντη γοητεία, χαίρομαι που μεγαλώνει τόσο όμορφα, χαίρομαι που τα μάτια του είναι τόσο μελαγχολικά, χαίρομαι που είναι εκεί ...

Δεν τον άκουγα απόψε. Τον έβλεπα....