ημουν φοιτητής ακόμα. Μια φίλή που ντυνόταν στα μαύρα και στα κόκκινα και έχει κάνει έναν από τους πιο ωραίους πίνακες που έχω δει ποτέ (και μετά παράτησε την τέχνη για να κάνει ένα παιδί) μου έκανε δώρο για τα γενέθλιά μου 2 εισητήρια για τον Mertens. Πήρα την ίδια και πήγαμε.
Ο πίνακας είναι στο σπίτι του πρώτου μου έρωτα, στη σαλονίκη... Αυτό το τραγούδι μιλάει μέσα μου
Και οι δύο φωνές είναι δικές του. Έχει εκπληκτική έκταση. Τα "λόγια" δεν είναι φλαμανδικά, είναι μια ιδιόλεκτός του.
έλεγα να ανεβάσω ένα Playlist που έκανα για φιλους, έτσι για το happy new fear... έλεγα να κρύψω και το Post όπου βρίζω, η επιθετικότητα δεν είναι χαρακτηριστικό μου, βρίζω σπάνια, έλεγα να αλλάξω διάθεση λίγο...
πέρασε μια γνωστή και άρχισε να μου λέει για κάτι βιτριόλια και πιάστηκε η ψυχή μου.