Εχθές πήγα σε μια φιλη μου.
Γνωριζόμαστε 14 χρόνια. Από θεσσαλονίκη. Αλλά ξέρεις, όπως λέει και η Μαφάλντα, "η ζωή κάποιες φορές μπαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους"...
Αλλά όταν αρχές γενάρη ήρθε "το μεγάλο χαστούκι", μου είπε "Στους επόμενους μήνες θα φρικάρεις άπειρες φορές. Και εγώ θα είμαι εδώ, σε όλες τις φρίκες".
Ήταν άρρωστη και ήθελε παρέα... Πήραμε μια ταινία και πίτσα και καθήσαμε στο πάτωμα.
Και στον απέναντι τοίχο είναι εκείνη η σελιδα της εφημεριδας με χρονολογία του 1995 που λέει την ατάκα του Λουί Αραγκόν: "όλη η λαγνεία του κόσμου πάει στα λάχανα από έλλειψη συγχρονισμού των πόθων".
Η ταινία ήταν άθλια, όλες τα στερεότυπα πακεταρισμένα σε ένα dvd 2 ωρών.
Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ανταλλάσσαμε βλέμματα αποδοκιμασίας και αηδίας...
Και κάποια στιγμή ένιωσα όλο το βάρος να φεύγει από πάνω μου, σαν να ήμουνα 18 ξανά και να έχω όλη την αφέλεια και την ασχετοσύνη. Σαν να ήμουν εκείνο το παχουλό αγόρι στο 1ο έτος, και εκείνη να με ψιλογουστάρει και να διαβάζει για τις πανελλήνιες. Και αυτό ήταν απλά λυτρωτικό...
Κάποιες φορές νομίζω πως ζω μόνο και μόνο για να μπορώ να βιώνω αυτές τις στιγμές της συνενοχής, που οι πλανήτες δυο ανθρώπων γίνονται ένα σύμπαν. Μόνο αυτό αξίζει...
Γνωριζόμαστε 14 χρόνια. Από θεσσαλονίκη. Αλλά ξέρεις, όπως λέει και η Μαφάλντα, "η ζωή κάποιες φορές μπαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους"...
Αλλά όταν αρχές γενάρη ήρθε "το μεγάλο χαστούκι", μου είπε "Στους επόμενους μήνες θα φρικάρεις άπειρες φορές. Και εγώ θα είμαι εδώ, σε όλες τις φρίκες".
Ήταν άρρωστη και ήθελε παρέα... Πήραμε μια ταινία και πίτσα και καθήσαμε στο πάτωμα.
Και στον απέναντι τοίχο είναι εκείνη η σελιδα της εφημεριδας με χρονολογία του 1995 που λέει την ατάκα του Λουί Αραγκόν: "όλη η λαγνεία του κόσμου πάει στα λάχανα από έλλειψη συγχρονισμού των πόθων".
Η ταινία ήταν άθλια, όλες τα στερεότυπα πακεταρισμένα σε ένα dvd 2 ωρών.
Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ανταλλάσσαμε βλέμματα αποδοκιμασίας και αηδίας...
Και κάποια στιγμή ένιωσα όλο το βάρος να φεύγει από πάνω μου, σαν να ήμουνα 18 ξανά και να έχω όλη την αφέλεια και την ασχετοσύνη. Σαν να ήμουν εκείνο το παχουλό αγόρι στο 1ο έτος, και εκείνη να με ψιλογουστάρει και να διαβάζει για τις πανελλήνιες. Και αυτό ήταν απλά λυτρωτικό...
Κάποιες φορές νομίζω πως ζω μόνο και μόνο για να μπορώ να βιώνω αυτές τις στιγμές της συνενοχής, που οι πλανήτες δυο ανθρώπων γίνονται ένα σύμπαν. Μόνο αυτό αξίζει...
