get well soon

---

χορεύεις, και πίνεις μπύρες
και θέλεις να ακούς μπάσα
Interpole και bowie και joy division
και όμως είσαι αδερφή, γίνεται αυτό;

γυρνας σπίτι
μεθυσμένος
και ο μπάτσος στην ακαδημιας έχει ένα όπλο
-σαν αυτά που σε βαραίναν στο στρατό-
με το δάκτυλο στην σκανδάλη

μια αφίσα είδες το απόγευμα
"είμαστε όλες κούνεβα"

εδώ και μια βδομάδα
στο itunes παίζουν μόνο οι get well soon

και φάτσες, πρόσωπα γύρω σου, παντού, όμορφα πρόσωπα, όμορφα πρόσωπα
μα δεν μπορείς να φανταστείς κανέναν πλάι σου
έτσι απλά, όλοι ξένοι, όλοι απόμακροι
και δεν θέλεις καν να μπεις στον κόπο

γυρνάς σπίτι
και σκέφτεσαι πως το μόνο πράγμα που πραγματικά θέλησες στη ζωή σου
είναι να την μοιραστείς

get well soon

nosos

---

P.S. Paei, perase

the rip by thom

---

όταν τέλειωνα τη σχολή, θα έρχονταν οι radiohead στη θεσσαλονίκη. 12 χιλιάρικα τότε, το νοίκι μου ήταν 60. μόνο και μόνο για να ακούσω τη φωνή αυτή.

ακόμα και αν οι portishead δεν είχαν την ιστορία που έχουν, ακομα και τα δισκάκια τους δεν είχαν λιώσει από το παίξιμο στα 90's, αυτό, μόνο αυτό το ένα τραγούδι αρκεί για να μείνουν αλησμόνητοι.

justice?

---

Τα νέα

ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΒΛΗΘΕΙ αποζημίωση λόγω ηθικής βλάβης σε υπάλληλο εταιρείας ένδυσης που απολύθηκε επειδή είναι φορέας του ΑΙDS πρότεινε η αρεοπαγίτης Ειρήνη Αθανασίου στο Β1 Τμήμα του Αρείου Πάγου, κρίνοντας ότι η απόλυσή του δεν είναι καταχρηστική.

Η εισηγήτρια απέδωσε τη στάση της εταιρείας έναντι του υπαλλήλου της στις πιέσεις που της ασκήθηκαν από τους συναδέλφους του, οι οποίοι αξίωσαν εγγράφως την απομάκρυνσή του μόλις πληροφορήθηκαν την ασθένειά του. Κατά την άποψη της κ. Αθανασίου, η εταιρεία αναγκάστηκε να ενδώσει στις έντονες πιέσεις των εργαζομένων και, προκειμένου να αποκασταθεί η εύρυθμη λειτουργία της επιχείρησης, κατήγγειλε τη σύμβαση εργασίας του υπαλλήλου της.

Πρόσθεσε μάλιστα η εισηγήτρια ότι η καταγγελία της σύμβασης δεν έγινε από εμπάθεια, εκδικητικότητα ή εχθρική διάθεση εκ μέρους της εταιρείας προς το πρόσωπο του υπαλλήλου, υποστηρίζοντας πως ήταν απολύτως δικαιολογημένη από τα καλώς νοούμενα συμφέροντα της επιχείρησης εφόσον έγινε για την εξασφάλιση της ηρεμίας των λοιπών εργαζομένων.

Σημειώνεται ότι τόσο το Πρωτοδικείο όσο και το Εφετείο δικαίωσαν τον υπάλληλο ο οποίος προσέφυγε διεκδικώντας αποζημίωση, επιδικάζοντάς του το ποσό των 7.539 ευρώ για μισθούς υπερημερίας και για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Ωστόσο η εταιρεία, με αίτησή της στον Άρειο Πάγο, ζητεί την αναίρεση της εφετειακής απόφασης υποστηρίζοντας πως η επίδικη απόλυση δεν ήταν καταχρηστική.

Τους ισχυρισμούς της εταιρείας συμμερίστηκε η εισηγήτρια αρεοπαγίτης η οποία πρότεινε να αναιρεθεί μερικώς η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το μέρος της με το οποίο επιδικάστηκε χρηματική ικανοποίηση στον φορέα του ΑΙDS.

Η γνωστή ρητορική.
Αυτή που κολλάνε φταίνε. Πληρώνουν τα αμαρτηματά τους.
Αν ήταν ετεροφυλόφιλοι, ή αν έστω ήταν ομοφυλόφιλοι αλλά μονογαμικοί (γιατί εντάξει, πολιτισμένοι και ανεκτικοί είμαστε) δεν θα το παθαίνανε.

Η αρρώστια φαίνεται να έχει μια ηθική υπόσταση.
Γαμιέσαι και κολλάς. Ή κάνεις ναρκωτικά και κολλάς.
Και όλοι ξέρουμε πως το να κάνεις ναρκωτικά ή το να γαμιέσαι είναι κακό πράγμα.
Άρα κάτι κακό θα πάθεις.
Αιτιακότητα.
Ο οροθετικός είναι φορέας όχι του ιού, αλλά της απόδειξης ότι το κακό τιμωρείται.
Ποιος θέλει να το έχει αυτό κοντά του;
Ακόμα και ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους συναντάς αυτήν την ανομολόγητη ρητορεία, αναγωγη - σε ένα πολιτικά ορθότερο επίπεδο - της αρρωστημένης ψευδοχριστιανικής ηθικής που λέει ότι η αμαρτία τιμωρείται.

Όχι ρε μαλάκες. Ένας ιός δεν μπορεί να είναι ηθικό κριτήριο.
Η ασθένεια είναι άδικη, από την φύση της, δεν υπάρχει δίκαιος καρκίνος, δεν υπάρχει δίκαια λευχαιμία, δεν υπάρχει δίκαιος ιός του HIV.

Λουί

---

Εχθές πήγα σε μια φιλη μου.
Γνωριζόμαστε 14 χρόνια. Από θεσσαλονίκη. Αλλά ξέρεις, όπως λέει και η Μαφάλντα, "η ζωή κάποιες φορές μπαίνει ανάμεσα στους ανθρώπους"...
Αλλά όταν αρχές γενάρη ήρθε "το μεγάλο χαστούκι", μου είπε "Στους επόμενους μήνες θα φρικάρεις άπειρες φορές. Και εγώ θα είμαι εδώ, σε όλες τις φρίκες".
Ήταν άρρωστη και ήθελε παρέα... Πήραμε μια ταινία και πίτσα και καθήσαμε στο πάτωμα.
Και στον απέναντι τοίχο είναι εκείνη η σελιδα της εφημεριδας με χρονολογία του 1995 που λέει την ατάκα του Λουί Αραγκόν: "όλη η λαγνεία του κόσμου πάει στα λάχανα από έλλειψη συγχρονισμού των πόθων".
Η ταινία ήταν άθλια, όλες τα στερεότυπα πακεταρισμένα σε ένα dvd 2 ωρών.
Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας ανταλλάσσαμε βλέμματα αποδοκιμασίας και αηδίας...
Και κάποια στιγμή ένιωσα όλο το βάρος να φεύγει από πάνω μου, σαν να ήμουνα 18 ξανά και να έχω όλη την αφέλεια και την ασχετοσύνη. Σαν να ήμουν εκείνο το παχουλό αγόρι στο 1ο έτος, και εκείνη να με ψιλογουστάρει και να διαβάζει για τις πανελλήνιες. Και αυτό ήταν απλά λυτρωτικό...
Κάποιες φορές νομίζω πως ζω μόνο και μόνο για να μπορώ να βιώνω αυτές τις στιγμές της συνενοχής, που οι πλανήτες δυο ανθρώπων γίνονται ένα σύμπαν. Μόνο αυτό αξίζει...