otto

---

Οtto

Μια ταινία για την διαφορετικότητα
Μια ταινία για τις διάφορες πραγματικότητες που μπλέκονται, μια ταινία που σταδιακά από "ταινία ζόμπι" γίνεται πολύ όλο και πιο ρεαλιστική, πραγματευόμενη θέματα όπως η διαφορετικότητα, η αγάπη, και η παράνοια...

Δεν θα την έλεγα "gay" ταινία
Θα την έλεγα απλά γαμάτη...

Σαββάτο στις 7μιση στο Τριανόν

Υ.Γ.
Δεν περίμενα ποτέ πως αντί να καυλώσω ή να γελάσω θα δάκρυζα με ταινία του Labruce...

les roseaux sauvages

---

τα άγρια βλαστάρια, του andre techine, ταινία του 1994, poster που κοσμούσε το φοιτητικό μου δωμάτιό για χρόνια
ένας από τους χαρακτήρες, ένα μικρό ξανθό αγόρι, στέκεται στον καθρέφτη, και επαναλαμβάνει:
"είμαι πούστης, είμαι πούστης, είμαι πούστης, είμαι πούστης..."

σάββατο, στην πάντειο.
ένα παιδί ανεβαίνει στο πάνελ να μιλήσει, ξεκινάει:
"είμαι ο _____ και είμαι πούστης, και ήθελε να πω..."

ποτέ δεν οικειοποιήθηκα την ταυτότητα του πούστη, ποτέ δεν αποκάλεσα κάποιον πούστη, ποτέ δεν προφέρω την λέξη πούστης με ευκολία.

είμαι αδερφή, ομοφυλόφιλος, gay, αλλά ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν είπα ότι ειμαι πούστης...

πρέπει να το παραδεχτώ, είναι σαν να έχει αγκάθια αυτή η λέξη, είναι σαν να φοβάμαι ότι θα ματώσει ο λάρυγγάς μου αν την εκφέρω...

και λόγω συναισθηματικής φόρτισης δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω το αναλυτικό μου εργαλείο, δεν μπορώ να προσεγγίσω την απελευθερωτική επίδραση που θα είχε η οικειοποίηση της ταυτότητας του πούστη.

ίσως γιατί βαθιά μέσα μου το ζήτημα της αρρενωπότητας να μην είναι λυμένο
η αλληλεπίδραση της σεξουαλικής ταυτότητας και του κοινωνικού φυλου πάντα μου δημιουργούσε μια σύγκρουση, την οποία αρνούμαι να διερευνήσω...

και αν δεν είναι σαφές τί είναι αυτή η σύγκρουση, απλά διαβάστε το post της gender terrorist,
που είναι μακράν ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει τελευταία

mes ta synnefa

---

papercut

nosos 2

---

Η πρώτη εγχείρηση, οι πρώτες αναφορές για γέφυρες στα δόντια, χάπια για εφ'όρου ζωής (εντάξει, για τον θυροειδή είναι, αλλά πάλι...).

Και όλα αυτά συνδέονται πάντα, πάντα με τα λεφτά.

Η ανασφάλεια της υγείας συνδέεται με την οικονομική σου επιφάνεια, η υγεία αγοράζεται. Η νόσος γίνεται μια κοινωνική ταυτότητα, και όπως και στις υπόλοιπες υπάρχουν ιεραρχήσεις. Κατατάσσεσαι σε επίπεδα (ανασφάλτιστος, ίκα, δημόσιο, ιδιωτική ασφάλιση), και η αντιμετώπιση που έχεις εξαρτάται από το επίπεδό σου. Η ποιότητα ζωής και η υγεία σου καθορίζεται από ένα πλέγμα σχέσεων εξουσίας. Το να ανέβεις επίπεδο δεν είναι θέμα θέλησης, αλλά ανέλιξης σε ένα συνολικότερο σύστημα, πρέπει να προσπαθήσεις, να πατήσεις πάνω σε άλλους, να δώσεις σημασία σε έννοιες που όταν κοιτάς τον ουρανό σου φαίνονται ασήμαντες, έννοιες όπως παραγωγικότητα, αποδοτικότητα, αμοιβη...

Κι όταν είσαι χαμηλά, όταν είσαι ασθενής, τότε είναι που το σύστημα σε αποτελειώνει και σου λέει πόσο ασήμαντος και αναλώσιμος είσαι, αν δεν έχεις τα φράγκα να αγοράσεις την καλύτερη υγεία.

Την ώρα που γυρνούσα από την οδοντίατρο σκεφτόμουν πόσο μαλάκας είμαι, και πως μάλλον ο ουρανός και ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι τόσο σημαντικός. Ίσως σημασία έχει το να μπορείς να επιβιώσεις σε αυτό το rat race που λέγαμε όταν μάθαινα αγγλικά, ίσως τελικά σημασία να έχουν μόνο τα φράγκα, και ίσως τελικά να την έχω δει λίγο στραβά την υπόθεση. Μήπως να τα χέσω και τα βιβλία και τις μουσικές και τους στα όρια του περιθωρίου φίλους και να ασχοληθώ με θέματα όπως η καριέρα;

fitter -healthier- more productive

tsarlatann & I

---

Ο ερωτισμός δεν έχει να κάνει μόνο με το τι χώνεις στον πισινό σου. Δεν είναι προσωπική υπόθεση. Αφορά και άλλους και συνεπως γίνεται μια ταυτότητα κοινωνική.
Είναι ένα βλέμμα στον δρόμο, ένα πιάτο φαί που θα φας με έναν σύντροφο, ένα σινεμά που θα απλώσεις το χέρι σου σε αναζήτηση ενός άλλου χεριού.

το μπλογκ αυτό το ξεκίνησα όταν πήγα στο νησί...
"δεν ξέρω γιατί", είχα πει σε μια φίλη
"προφανώς ξέρεις", μου είπε...
Ναι, ήξερα.
Υπήρχε μια πλευρά του εαυτού μου που δεν μπορούσε να βρει έκφραση.

Έφτιαξα λοιπόν αυτήν την περσόνα, τον tsarlatann (έτσι, πάντα αυτοσαρκαζόμενος), για να επικοινωνήσω κυρίαρχα την ερωτική μου υπόσταση...
Ανώνυμα... Ίσως και γιατί δεν με έπαιρνε, ίσως και γιατί (όπως κατάλαβα αργότερα),αυτή η περσονα ήμουν και δεν ήμουν εγώ, και αυτή η περσόνα μπορούσε να λέει πράγματα που εγώ δεν μπορώ.

Αυτή η συνθήκη όμως, η συνθήκη της ανωνυμίας, έχει πάψει να ισχύει στην αθήνα.

Ίσως και εξαιτίας μου - αποκαλύπτοντας την ιντερνετική μου ταυτότητα σε κάποιους - ίσως και επειδή οι άνθρωποι που έχουν μια ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητα και αυτοπροσδιορίζονται ως διαφορετικοί πέρα από το κρεβάτι τους, είμαστε τελικά λίγοι, και αναπόφευκτα θα συναντηθούμε.

Το ξαναέγραψα: Σε μια συναυλία ένας τυπάκος μου είπε: "εγώ άλλα διαβάζω", ενώ δεν του είχα πει ποτέ για το blog.

Για να μην πολυλογώ, δεν μπορώ να γράψω, γιατι ξέρω εδώ και λίγο καιρό πως αυτά που γράφω δεν αποδίδονται στον tsarlatann, αλλά σε εμένα. Και αυτό μου στερεί την επιλογή της ανωνυμίας.

Τελευταία συνεχώς ανεβάζω Post και αμέσως τα κατεβάζω.
Μου λείπει ο tsarlatann, μου λείπει να μπορώ να γράφω χωρίς να αυτολογοκρίνομαι...