Μια ταινία για την διαφορετικότητα Μια ταινία για τις διάφορες πραγματικότητες που μπλέκονται, μια ταινία που σταδιακά από "ταινία ζόμπι" γίνεται πολύ όλο και πιο ρεαλιστική, πραγματευόμενη θέματα όπως η διαφορετικότητα, η αγάπη, και η παράνοια...
Δεν θα την έλεγα "gay" ταινία Θα την έλεγα απλά γαμάτη...
Σαββάτο στις 7μιση στο Τριανόν
Υ.Γ. Δεν περίμενα ποτέ πως αντί να καυλώσω ή να γελάσω θα δάκρυζα με ταινία του Labruce...
τα άγρια βλαστάρια, του andre techine, ταινία του 1994, poster που κοσμούσε το φοιτητικό μου δωμάτιό για χρόνια ένας από τους χαρακτήρες, ένα μικρό ξανθό αγόρι, στέκεται στον καθρέφτη, και επαναλαμβάνει: "είμαι πούστης, είμαι πούστης, είμαι πούστης, είμαι πούστης..."
σάββατο, στην πάντειο. ένα παιδί ανεβαίνει στο πάνελ να μιλήσει, ξεκινάει: "είμαι ο _____ και είμαι πούστης, και ήθελε να πω..."
ποτέ δεν οικειοποιήθηκα την ταυτότητα του πούστη, ποτέ δεν αποκάλεσα κάποιον πούστη, ποτέ δεν προφέρω την λέξη πούστης με ευκολία.
είμαι αδερφή, ομοφυλόφιλος, gay, αλλά ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν είπα ότι ειμαι πούστης...
πρέπει να το παραδεχτώ, είναι σαν να έχει αγκάθια αυτή η λέξη, είναι σαν να φοβάμαι ότι θα ματώσει ο λάρυγγάς μου αν την εκφέρω...
και λόγω συναισθηματικής φόρτισης δεν μπορώ να χρησιμοποιήσω το αναλυτικό μου εργαλείο, δεν μπορώ να προσεγγίσω την απελευθερωτική επίδραση που θα είχε η οικειοποίηση της ταυτότητας του πούστη.
ίσως γιατί βαθιά μέσα μου το ζήτημα της αρρενωπότητας να μην είναι λυμένο η αλληλεπίδραση της σεξουαλικής ταυτότητας και του κοινωνικού φυλου πάντα μου δημιουργούσε μια σύγκρουση, την οποία αρνούμαι να διερευνήσω...
και αν δεν είναι σαφές τί είναι αυτή η σύγκρουση, απλά διαβάστε το post της gender terrorist, που είναι μακράν ότι πιο όμορφο έχω διαβάσει τελευταία
Η πρώτη εγχείρηση, οι πρώτες αναφορές για γέφυρες στα δόντια, χάπια για εφ'όρου ζωής (εντάξει, για τον θυροειδή είναι, αλλά πάλι...).
Και όλα αυτά συνδέονται πάντα, πάντα με τα λεφτά.
Η ανασφάλεια της υγείας συνδέεται με την οικονομική σου επιφάνεια, η υγεία αγοράζεται. Η νόσος γίνεται μια κοινωνική ταυτότητα, και όπως και στις υπόλοιπες υπάρχουν ιεραρχήσεις. Κατατάσσεσαι σε επίπεδα (ανασφάλτιστος, ίκα, δημόσιο, ιδιωτική ασφάλιση), και η αντιμετώπιση που έχεις εξαρτάται από το επίπεδό σου. Η ποιότητα ζωής και η υγεία σου καθορίζεται από ένα πλέγμα σχέσεων εξουσίας. Το να ανέβεις επίπεδο δεν είναι θέμα θέλησης, αλλά ανέλιξης σε ένα συνολικότερο σύστημα, πρέπει να προσπαθήσεις, να πατήσεις πάνω σε άλλους, να δώσεις σημασία σε έννοιες που όταν κοιτάς τον ουρανό σου φαίνονται ασήμαντες, έννοιες όπως παραγωγικότητα, αποδοτικότητα, αμοιβη...
Κι όταν είσαι χαμηλά, όταν είσαι ασθενής, τότε είναι που το σύστημα σε αποτελειώνει και σου λέει πόσο ασήμαντος και αναλώσιμος είσαι, αν δεν έχεις τα φράγκα να αγοράσεις την καλύτερη υγεία.
Την ώρα που γυρνούσα από την οδοντίατρο σκεφτόμουν πόσο μαλάκας είμαι, και πως μάλλον ο ουρανός και ο ελεύθερος χρόνος δεν είναι τόσο σημαντικός. Ίσως σημασία έχει το να μπορείς να επιβιώσεις σε αυτό το rat race που λέγαμε όταν μάθαινα αγγλικά, ίσως τελικά σημασία να έχουν μόνο τα φράγκα, και ίσως τελικά να την έχω δει λίγο στραβά την υπόθεση. Μήπως να τα χέσω και τα βιβλία και τις μουσικές και τους στα όρια του περιθωρίου φίλους και να ασχοληθώ με θέματα όπως η καριέρα;
