μιράντα, βεράντα

---

Ξυπνάω πρωί, και πετάγομαι, αντανακλαστικά γιατί μπορεί να είναι μέρα που κυκλοφορεί η εφημερίδα και να βρω σπίτι...

Πως χωρά μια ζωή σε ένα διαμέρισμα; Πως επιλέγεις το μέρος που θα στεγάσεις το ειναι σου; Εδώ και 2 βδομάδες περίπου έχω δει καμιά 15 αριά σπίτια, και σε κανένα, μα κανένα δεν με φαντάστηκα να υπάρχω...

4 τοίχοι, και πάνω σου, και κάτω σου, και δίπλα σου, παντού μένουν άνθρωποι, και ακούς τις φωνές, τα καζανάκια, τα βήματά τους... Πως μπορείς να διατηρήσεις την μοναδικότητά σου όταν στοιβάζεσαι σε κουτάκια;

Θέλω χώρο, θέλω ουρανό, θέλω να μπορεί το βλέμμα μου να μην σταματά...

Το όνειρο της βεράντας... Μάλλον γίνομαι αθηναίος... Ποιότητα ζωής είναι να έχεις μια βεράντα...
Βλέπω αυτή την μοναδική (δεν την έχω ξαναδεί σε άλλη πόλη) αρχιτεκτονική των παλιών πολυκατοικιών του κέντρου, όπου κλιμακωτά από τον 3ο και μετά υπάρχουν ρετιρέ με μεγάλα μπαλκόνια και λέω δεν μπορεί, κάπου, κάπου θα υπάρχει μια βεράντα και για μένα σε τιμή που να μπορώ να πληρώσω... Το τσεκούρι, η ταινία του Γαβρά... Πόσο μακρυά μπορείς να φτάσεις για το σπίτι των ονείρων σου;

Θυμάμαι στην Ολλανδία, έμενα σε ενα tower block, και ένα απόγευμα που έβρεχε, κοιτούσα τα 13όροφα κτίσματα, και έκανα πολλαπλασιασμούς... 3000 κατοικίες , 3000 ζωές σε κουτάκια 22 τετραγωνικών μέτρων... Meer en Vaart, ακόμα θυμάμαι την οδό... Τότε έμαθα το όνομα του Le Courbusier και το εγχείρημα της σύγχρονης αστικής οικοδομής και από τότε τον μίσησα...

...

Μιράντα, ίσως στο νέο μας σπίτι να μην έχουμε βεράντα... Δεν θα μπορείς να τρέχεις πάνω κάτω, και δεν θα μπορείς να φλερτάρεις με την ασπρουλιάρα γατούλα στην ταράτσα... Θα με αγαπάς ακόμα;

home hunting

---

...ψάχνω σπίτι...
Ξανά... το 9ο σπίτι από τότε που ήμουν 18 χρονών. Δεν θα το αναλύσω τώρα, δεν με παίρνει, γιατί αλλάζω τόσα πολλά σπίτια, πως τα φέρνει έτσι η ζωή...

Δεν ήθελα να το αφήσω το σπιτάκι μου, παρά την φασαρία από το πάρκο. Το έβαψα με τα χεράκια μου, ιούλιο μήνα μες τον καύσωνα, και όταν γνωρίζεις όλες τις γωνίες ενός σπιτιού, όταν αγγίξεις όλους τους τοίχους του, με κάποιο τρόπο το οικειοποiείσαι και το αγαπάς... Αλλά, πρέπει να φύγω.

Το χειρότερο στην αναζήτηση σπιτιού δεν είναι τα σπίτια που βλέπεις, ούτε οι τιμές που ζητάνε... Το χειρότερο είναι οι άνθρωποι με τους οποίους έχεις να συνδιαλεγείς...

Ιδιοκτητρια Νο1:
Γιαγιά, που έμενε στο σπίτι για χρόνια, τώρα έχουν μετακομίσει. Φιλικότατοι από το τηλέφωνο. "400 ευρώ, αξίζει και παραπάνω, αλλά καταλαβαίνω ότι είναι δύσκολοι καιροί, υπάρχει κρίση". Μετά από 2 δεκάλεπτα τηλεφωνήματα δίνουμε ραντεβού. Ενα μέτριο δυάρι, με λερωμένους τοίχους. Όταν μιλάμε για αύξηση μου λέει για 15% τον χρόνο. Διλαδή από 400, στα 460 και μετά στα 529. Έχω μείνει άναυδος...

Ιδιοκτήτρια Νο2:
Δεν μπορεί να μου μιλήσει, γιατί πλένει κάτι στο χέρι και στάζει. Πάω να της πω λίγο τί ψάχνω και τί δουλειά κάνω, και η απάντησή της είναι: "καλά κάνεις".
Μετά από 3 τηλέφωνα δίνουμε ραντεβού στο οποίο αργεί, και φυσικά δεν ζητά συγνώμη. Σκάει μύτη με το παιδάκι της το οπόιο κυριολεκτικά σέρνει, και δεν μπαίνει στο ανσασέρ μαζί μου. Ανεβαίνω πρώτος εγώ και μετά αυτή. "Το σπίτι το έχει βάψει μάστορας, έλληνας". Η τύπισσα δεν με αφήνει καν να δω την κουζίνα, κατεβάζει το γενικό πριν βγω απ'το δωμάτιο... Δεν έχει θέρμανση το σπίτι, τη ρωτάω τί θέρμανση θα βάλει, και μου λέει "σας είπα, θα βάλω, μην λέμε τα ίδια πράγματα δυό φορές".

6 ώρες μετά, και παρά την μπύρα που ήπια με έναν φίλο στην πλατεία κοτζιά, γυρνάω σπίτι και τα νεύρα μου είναι τσατάλια από όλη τη σαβούρα που έχω φάει σήμερα...

epilepsy...

---

...is dancing

Ο Antony Hegarty γεννήθηκε το 1971 στο Σάσεξ της Αγγλίας. Από το 1990 ζει και δημιουργεί στη Νέα Υόρκη. Σταθμός της καριέρας του ήταν η συνάντησή του με τον Lou Reed, ο οποίος τον κάλεσε να συμμετάσχει στο άλμπουμ του «The Raven» και το 2003 περιόδευσαν μαζί ανά τον κόσμο. Το εξαιρετικό άλμπουμ του «I’m A Bird Now» ήταν αυτό που τον σύστησε στο πλατύ κοινό, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που σύγκριναν τη φωνή του με εκείνη της θρυλικής Nina Simone.

Info

Συναυλία Antony
and the Johnsons
Θέατρο Badminton (Αλσος Στρατού, Γουδή)
Δευτέρα 29 Ιουνίου
Εισιτήρια: 40 έως 70 ευρώ
Προπώληση: Ταμεία του θεάτρου (τηλ. 211-1086024), Public, Virgin The Mall και www.ticketnet.gr

my boy

---

έχω έναν φίλο στη σαλονίκη...
βλεπόμαστε σπάνια πλέον, 2 φορές τον χρόνο περίπου, αλλά κρατάει η επαφή, μου λείπει και του λείπω, και τις πρώτες μέρες όταν βρισκόμαστε είναι σαν να ξαναμαθαίνει ο ένας τον άλλον...
μιλάνε με τον φίλο του 5 φορές την ημέρα, παρόλο που βλέπονται πολύ συχνά, και κάποιες φορές τον κοροϊδέυω για αυτό.
"ναι μωρό μου, μόλις κατούρησα και σε λίγο θα ξύσω τα xxx μου"
(btw, το ξέρω ότι θα το πληρώσω αυτό)

το κορόιδευα γιατί μάλλον δεν το είχα ζήσει... μέχρι τώρα.

μπήκε ένας άνθρωπος στη ζωή μου εδώ και λίγο καιρό...
και έσπασε τη θωράκισή μου... με υπομονή, με επιμονή, με ηρεμία, με καλοσύνη...
στην αρχή δεν καταλάβαινα... απλά δεν καταλάβαινα γιατί μπορεί να θέλει να μιλάει μαζί μου και πρωί, και μεσημέρι, και βράδυ... αλλά για κάποιο λόγο τον άφησα να με πάρει στο ταξίδι αυτό μαζί του...

και μετά κατάλαβα ότι αυτό που κάνει είναι τόσο αγνό και καθαρό, αυτό που θέλουμε όλοι, απλά αυτός είναι σε θέση να το θέλει, και να το διεκδικεί, και να μην ντρέπεται για αυτό... Απέναντι στο δικό μου "θέλω χρόνο", αυτός ήθελε απλά να με βλέπει, έτσι απλά, χωρίς γιατί και πως και κίνητρα και μαλακίες.

και εμένα αυτή η αγνότητα και η καθαρότητά του με κέρδισε.
με κοιτάζει στα μάτια, και ώρες ώρες είναι σαν να είμαι ο κόσμος του όλος...

ήξερα ότι θα φύγει...

δεν με ενδιαφέρει να δώσω χαρακτηρισμούς. δεν ξέρω τί είναι έρωτας, τί είναι αγάπη, τί είναι πάθος... βαρέθηκα τους διαχωρισμούς και τους ορισμούς...

ξέρω ότι αυτό που έζησα δυο μήνες τώρα ήταν μια συντροφικότητα που είχα ξεχάσει ή ίσως δεν είχα ζήσει ποτέ...

μου λείπεις

και τώρα σκάσε ένα χαμόγελο, γιατί θέλω να μου είσαι χαρούμενος

pride

---

-"θα πάμε στο pride"?
-θα παμε, ναι.
-"θα κρατιόμαστε χέρι χέρι"?
-....
-"καλα ντε, αστειεύομαι".

Υπάρχει μια θεωρία σχετικά με την δημιουργία των προτύπων στο νου μας.
Θεωρείται πως υπάρχουν θεμελιώδεις εγγενείς μηχανισμοί στο γνωσιακό μας σύστημα για την εξαγωγή ένα κεντρικού πρότυπου βάσει της στατιστικής δομής του περιβάλλοντος. Το πρότυπο αυτό γίνεται αναπαράσταση, και περιέχει τα βασικά και θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτού που αναπαριστά. Όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα προσλαμβανουμε με τα αισθητηριακά μας συστήματα τα συγκρίνουμε με αυτό το πρότυπο για να τα κατηγοριοποιήσουμε και να τα διακρίνουμε...

Φαίνεται πως η αναπαράσταση δύο αντρών να είναι ζευγάρι έχει συγκεκριμένο πλαίσιο στο μυαλό μου. Στους τέσσερεις τοίχους ενός σπιτιού είναι όλα εντάξει, αλλά εκτός, σε μια παραλία, σε ένα πεζοδρόμιο, σε ένα παγκάκι, δεν μπορώ να αγνοήσω τα βλέμματα... Έχω την επίγνωση, όσο και αν δεν μου αρέσει που την έχω, ότι αυτό δεν είναι "σωστό", δεν είναι "αποδεκτό".
Και επειδή αρνούμαι να επιτρέψω στα βλέμματα να με καταστείλουν, έχω μια διάθεση ετοιμοπόλεμη, του τύπου "πρόσεξε πως θα κοιτάξεις, δεν σε παίρνει, σε έχω βαρεθεί και εσένα και την αποδοκιμασία σου"...

Ο λόγος που θα κατέβω αύριο στο pride είναι γιατί ελπίζω κάποτε να μπορώ να εκφράζω την τρυφερότητα στον σύντροφό μου σε δημοσιους χώρους χωρίς να μπαίνω ψυχολογικά σε κατάσταση μάχης...