belgrade

---

boy a

---

πανέμορφη ταινία...
(ίσως ισάξια του Hunger)

(τα τρεϊλερ -ως γνωστόν - είναι διαφημιστικά σποτάκια κ δεν φτιάχνονται από τους σκηνοθέτες των ταινιών... η ταινία δεν έχει καθόλου μουσική υπόκρουση, τα βλέμματα, το σενάριο, το μοντάζ, όλα όσα κάνουν την ταινία σπουδαία, δεν καθρεφτίζονται στο βιντεάκι)

saterday morning

---

ξυπνάω, παίρνω το χάπι, ανάβω τσιγάρο, βάζω το she spiders



12:30, πάλι δεν με πήρε εύκολα ο ύπνος χθες...

να μαζέψω το κρεβάτι, να πετάξω τις σαπιες ντομάτες από το ψυγείο, να κατεβάσω τα σκουπίδια

να παώ απο την β να πάρω την σκάλα, να βάλω τα φωτιστικά σήμερα

εχθές το βράδυ σκεφτόμουν πως ήμασταν κάθε μέρα μαζί, πως κοιμόμασταν κάθε βράδυ μαζί, πως πίναμε κάφέ κάθε μέρα μαζί, πως τρώγαμε κάθε μέρα μαζί,...

να βγάλω λεφτά, ούτε στην πατησιών δεν έχει ανοικτό ATM, τα εξάρχειά μου μέσα... πάλι πρέπει να πληρώνω γαμισιάτικα στις τράπεζες

να πάω στον κρεοπώλη, άγχος, στη λαϊκή, σε τρια αναθεματισμένα σούπερ μάρκετ να βρω έναν καφέ φίλτρου που να μην ειναι jacobs

να μεταφέρω τα εκλογικά μου δικαιώματα, είναι τόσο απλό, και όμως με δυσκολεύει τόσο πολύ... λες και εγκαταλείπω τους γονείς μου, λες και δεν το έχω κάνει ήδη...

να πάρω τηλ την ε., είναι έγκυος, το έμαθα από τρίτον, έχουμε να μιλήσουμε 2 χρόνια, δεν το αντέχω το αναθεματισμένο το τηλέφωνο και αυτό κάνει τις σχέσεις μου πιο δύσκολες...

βγηκε ήλιος... έστω και για λίγο...

disclosure

---

-"...και εσύ πέρασες αυτά που πέρασες με την μάνα σου, και εντάξει, δεν βγήκε τίποτα, αλλά με κάποιον τρόπο δεν το προτιμάς που συνέβη";
- όχι με κάποιον, με όλους τους τρόπους. Τουλάχιστον δεν χρειάζονται ψέματα...

Νομίζω ότι είμαι αυτός που είμαι όταν έγινε η "τρομερή αποκάλυψη". Νομίζω ότι τότε άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου, ή μάλλον (πόσο τυχαία;) όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου εγινε αυτό που έγινε.
Αυτό που έγινε δεν θα το περιγράψω, γιατί είναι ένας τραγέλαφος, και γιατί με πονάει ακόμα...

Ωστόσο, αν και ξέρω πως η πικρότερη αλήθεια είναι προτιμοτερη από το κατευναστικότερο ψέμα, όταν η στιγμή της αποκάλυψης χτυπάει την πόρτα κάποιου οικείου μου, δεν μπορώ να είμαι ψυχρά ορθολογιστής. Συμπάσχω, καταννοώ τόσο πολύ τον φόβο της απόρριψης που δεν μπορώ να αρθρώσω λογικά επιχειρήματα...

Ωστόσο θα πω κάτι... Έχω δει κατεστραμένους ανθρώπους, για λύπηση, μες τον φόβο και το ψέμα, γιατί δεν τόλμησαν να πουν την αλήθεια...

Ακόμα και η απόρριψη μου φαίνεται προτιμότερη από τον φόβο και το ψέμα...

και αυτό το τραγουδάκι... αφιερωμένο

...(3)

---

και μια εικόνα που η φωτογραφική μου μηχανή δεν μπορεί να τραβήξει:
ο ουρανός και όλα τα αστέρια φωτεινά, χιλιάδες αστέρια, η απεραντοσύνη και η μικρότητα του κάθε είναι

οι μέρες δεν έχουν όνομα, οι λέξεις σπάνιες, η ύπαρξη, απλά η ύπαρξη, η αποδοχή της ζωής...

ήταν όμορφα αγόρι μου, ε;