Δεν με πιάνει ο ύπνος, και διαβάζω τις σημειώσεις ενός πορνόγερου
Ο Buk αναφέρεται στην γαλλική επανάσταση... Κάποτε ήξερα πότε έγινε. Θυμάμαι ότι έγινε πριν την δική μας εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 21 και είχε διαμορφώσει το κλίμα για την υποστηριξη από τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη.
Επανάσταση...
Πόσο χαμηλά πρέπει να πέσει μια κοινότητα ανθρώπων για να ξεσηκωθεί;
Δεν πίστεψα ποτέ σε καμία λύση, σε κανένα όραμα, σε καμιά ιδεολογία. Δεν ενστερνίστηκα ποτέ την προοπτική μιας καλύτερης κοινωνίας υπό την έννοια μιας εναλλακτική πολιτικοοικονομικής οργάνωσης. Η ανατροπή της κατάστασης δεν με έψηνε σαν πιθανή λύση.
Τώρα τελευταία όμως ξαφνικά το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής έκρηξης μου φαίνεται εύλογο.
Φαντάζομαι αυτό το σφίξιμο που αισθάνομαι θα το αισθάνονται κι άλλοι, λιγότερο προνομιούχοι, άνθρωποι χρόνια άνεργοι, άνθρωποι που εργάζονται 10 ώρες την μέρα και που είναι ανίκανοι να συντηρήσουν ένα σπίτι ή να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή.
Το κλίμα είναι δυσοίωνο, οι δυνατότητες για όνειρα λιγοστεύουν, τα καροτάκια που μας ταίζαν σαν καλά γαΐδουράκια που είμαστε σώθηκαν...
Μια αυτόματη αντίδραση του νευρικού μας συστήματος σε κατάσταση άγχους και απειλής είναι η αντίδραση "φυγής ή πάλης", "flight or fight response" στα αγγλικά... Είναι αντανακλαστική συμπεριφορά, σαν να λέμε είμαστε φτιαγμένοι να λειτουργούμε έτσι... Αυξάνουν οι χτύποι της καρδιάς, είμαστε σε πλήρη εγρήγορση, με την προσοχή τεταμένη και τον οργανισμό να δουλεύει στο φουλ...
Και αν δεν μπορείς να φύγεις τί κάνεις;
Ξεκινάς πόλεμο...
Μπαρούτι μου μυρίζει
