"ΟΛΗ Η ΛΑΓΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΛΑΧΑΝΑ ΑΠΟ ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ"








Monday, August 9, 2010

Summer in the city



όταν πας στον μπακάλικο σε ρωτάνε: "ακόμα εδω;"
όταν πας στο σούπερ σε ρωτάνε: "δεν έφυγες;"

αύγουστος στην αθήνα λοιπόν, και τριγύρω μετράω κλειστά μπαλκόνια...
3 φίλοι μείνανε, αλλά παρά την αγάπη τους έχω ένα καρδιοχτύπι που δεν φεύγει με τίποτα...

σήμερα ήμουν στην πατησίων στο ύψος της Τοσίτσα και τα ματ δέρνανε τα ζάκια

όλα προμηνύονται σκούρα, και οι μέρες της αφθονίας μας πέρασαν ανεπιστρεπτεί μάλλον
και μένα με παίρνει παραμάζωμα η κρίση, και τα όνειρά μου φαίνεται πως θα διαψευστουν.
πίσω στη μισθωτή σκλαβιά λοιπόν...

εχθές έκανα μια βόλτα και πέτυχα ένα μαγαζί που είχε κρεμάσει την ταμπέλα "κλειστό λόγω ΔΝΤ μέχρι 28 Αυγούστου"

και τελικά όταν μένω μόνος μου δεν μπορώ να είμαι καλά... σιγά σιγά η θλίψη εμφανίζεται στο πρόσωπό μου, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα να την διασκεδάσω. Δεν είναι θλιβερό να παραδέχεσαι πως δεν μπορείς να είσαι χαρούμενος μόνος σου;

ακούω στο repeat όλο τον δίσκο συνεχώς. έχει κάτι το βίαιο και ταιριάζει με το μέσα μου



άντε, να φύγει ο αύγουστος να ξεμπερδεύουμε...

Thursday, May 27, 2010

το τσαρούχι και η πόλωση




Κυκλοφόρησε αφίσα για το Athens Pride, με τα πόδια ενός τσολιά ως φόντο.
Θαρρώ πως η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία καθώς έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα εθνικά σύμβολα, όπως η ακρόπολη, στο παρελθόν σε αντίστοιχες αφίσες ή στο λογότυπο του pride.

Δεν μπορώ να ερμηνεύσω με σιγουριά τα κίνητρα και το σκεπτικό της οργανωτικής επιτροπής της παρέλασης, καθώς δεν σχετίζομαι με αυτήν, και μόνο εικασίες μπορώ να κάνω.

Η αλήθεια είναι πως δεν συμπαθώ τις οργανώσεις αυτές (pride, ολκε), καθώς στο παρελθόν έχουν μποϋκοτάρει μια, κατ'εμέ, αξιόλογη προσπάθεια, την διαδήλωση έξω από την λυρική πέρσι.

Όμως μου έσκασε ένα χαμόγελο με τα σχόλια που είδα στην εφημερίδα "ο στόχος". Δεν ξέρω αν το ήταν στρατηγικός στόχος του pride η πρόκληση, αλλά τα πράγματα πολώθηκαν φέτος.
Έχουμε και θέματα, δεν έχουμε και να φάμε, δεν υπάρχει και κράτος, ένας παπαδόπουλος θα μας σώσει μόνο, ας ξεσπάσουμε στους γαμιόληδες που θέλουν να προσβάλουν τα εθνικά μας σύμβολα.

Βέβαια φόβοι για επιθέσεις φασιστών υπήρχαν και προηγούμενα χρόνια... Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό, απλά πρώτη φορά είναι γραπτά διατυπωμένη η απειλή.

Να τι συμβαίνει όταν υπάρχει ορατότητα, και όταν δεν τηρούμε την σιωπηρή συμφωνία "έξω από τα κρεβάτια μας είμαστε σαν και εσάς". Να τι συμβαίνει όταν μια "σεξουαλική επιλογή" γίνεται αφορμη να ξεσκεπαστούν τα μισαλλόδοξα ένστικτα.

Κρίμα ρε γαμώτο, δεν θα είμαι εδώ το άλλο σάββατο. Αλλά επιτέλους τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα...

Thursday, May 20, 2010

L.A.P.D.



Είχα την φαεινή ιδέα εχθές να φάμε ένα παγωτό στην πλατεία εξαρχείων, να κάτσουμε σε ένα από τα λιγοστά παγκάκια και να κοιτάμε τους περαστικούς.

Ο φίλος μου μου έλεγε να την κάνουμε για σπίτι, γιατί από νωρίς υπήρχαν περιπολίες (λες και κάναν κύκλους στα εξάρχεια, ακολουθίες από μοτοσυκλέτες με αναμένα τα μπλε φώτα που αναβοσβήνουν).

Εγώ, γνωστό στραβόξυλο, είχα αντίθετη άποψη, και -εννοείται - με επιχειρήματα. Δεν θα μου αλλάξει δυο διμοιρίες ματ την βραδυά. Είναι ήττα, σε προσωπικό επίπεδο, το να αλλάζω τον δρόμο μου ή το πρόγραμμά μου ανάλογα με την παρουσία ή όχι αστυνομικών δυνάμεων.

Οι διμοιρίες δεν ήταν δυο, ήταν αμέτρητα τα όργανα της τάξεως που ξαφνικά εμφανίστηκαν στην πλατεία. Η κατάσταση μύριζε δακρυγόνα και είπαμε να την κάνουμε...

Στον πεζόδρομο προς το σπίτι μου υπήρχαν σε κάθε γωνία αστυνομικοί, ενώ εκεί που περπατούσαμε (στον πεζόδρομο), άρχισαν να περνάνε από δίπλα μας μηχανάκια με αστυνομικούς.

Μας σταμάτησαν και μας κάναν έλεγχο.

Απόψε είχα δουλειά και θα έμενα σπίτι ούτως ή αλλως.
Αλλά και να έβγαινα δεν θα έβγαινα εξάρχεια.

Ήττα;

Friday, May 7, 2010

Μη αντικειμενική ενημέρωση


Το παρακάτω μου το στείλαν φίλοι...
Ίσως και οι φίλοι και εγώ να αποτελούμε απειλή για την "ευνομούμενη πολιτεία".

Τέλος πάντως. Είμαι και εγώ πολύ λυπημένος και οργισμένος και δεν θα πω πολλά.
Απλά μη μουν πει κανεις ότι το παρακάτω αποτελεί μη αντικειμενική ενημέρωση... Δεν είμαι δημιοσιογράφος αλλά έχω άποψη και πολιτική στάση. Αυτή διαφαίνεται στο παρακάτω κείμενο:

Εμείς, οι εργαζόμενοι του Υπουργείου Πολιτισμού που βρεθήκαμε σήμερα στο δρόμο σε μια πρωτοφανούς μαζικότητας παλλαϊκή διαδήλωση ενάντια στα «μέτρα» της κυβέρνησης, ακούσαμε με έκπληξη και αποτροπιασμό στα δελτία των 8 ένα σωρό ψευδείς ειδήσεις σε σχέση με τον τραγικό θάνατο που βρήκαν εργαζόμενοι μέσα στο κτίριο της Marfin Bank στην οδό Σταδίου.

Ούτε λίγο ούτε πολύ προσπάθησαν να μας πείσουν ότι οι διαδηλωτές δεν άφησαν τα οχήματα της πυροσβεστικής να φτάσουν έγκαιρα στο σημείο. Επειδή το μπλοκ των εργαζόμενων του Υπουργείου Πολιτισμού, ανάμεσα σε άλλα μπλοκ εργαζομένων, βρέθηκε στην οδό Σταδίου, ακριβώς πριν το σημείο της πυρκαγιάς, θα αναφέρουμε τα πραγματικά περιστατικά των οποίων ήμασταν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες.

Συγκεκριμένα, στις 2:10 μ.μ., ενώ από το κτίριο της τράπεζας Marfin έβγαιναν πυκνοί καπνοί για περίπου 15 λεπτά, και ενώ το μπλοκ μας διαδήλωνε στην οδό Σταδίου, είδαμε δύο πυροσβεστικά οχήματα να φτάνουν στην οδό Πεσματζόγλου και να σταματούν στην γωνία. Αμέσως, οι διαδηλωτές από όλα τα μπλοκ που βρίσκονταν από την Πεσματζόγλου ως τη Σταδίου 23 άνοιξαν τον δρόμο για να μπορέσουν τα πυροσβεστικά οχήματα να περάσουν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Όχι μόνο τα πυροσβεστικά οχήματα δεν «απειλήθηκαν» ή «παρεμποδίστηκαν» από τους διαδηλωτές, όπως ψευδώς αναφέρθηκε στα ΜΜΕ, αλλά επιπλέον πολλοί από τους διαδηλωτές προσπαθούσαν να βοηθήσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν. Με έκπληξή μας είδαμε, αντί για τα πυροσβεστικά οχήματα, να εμφανίζονται ξαφνικά μηχανοκίνητες αστυνομικές δυνάμεις της ομάδας ΔΕΛΤΑ, οι οποίες επιχείρησαν να περάσουν μέσα στην πορεία από τον χώρο τον οποίο είχαμε ανοίξει για την Πυροσβεστική. Προσπάθησαν δηλαδή να εκμεταλλευτούν την τραγική κατάσταση για να επιτεθούν στην πορεία! Η επιχείρηση της ομάδας ΔΕΛΤΑ ανακόπηκε από εμάς και άλλους διαδηλωτές, που μπήκαμε μπροστά, διαμαρτυρηθήκαμε και διώξαμε την ομάδα ΔΕΛΤΑ προκειμένου να περάσει η Πυροσβεστική. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια, όπως επίσης και ότι όταν περάσαμε μπροστά από το κτίριο της Τράπεζας MARFIN διαπιστώσαμε ότι δύο διμοιρίες ήταν παραταγμένες έξω από το κτίριο και οι διαδηλωτές άρχισαν να τους φωνάζουν γιατί κάθονταν άπρακτοι και δεν έκαναν απολύτως τίποτε για να βοηθήσουν τους εργαζόμενους της Marfin που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τα μπαλκόνια!

Προφανώς καταδικάζουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον ή τους ανεγκέφαλους που προέβησαν σε δολοφονική ενέργεια πετώντας μολότοφ μέσα σε χώρο εργασίας -προβοκάτορες ή όχι, δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τους διαδηλωτές ούτε με τα αιτήματα και τις πρακτικές των απεργών. Όμως, σχετικά με την τραγική κατάληξη, υπάρχουν επιπλέον μια σειρά από ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει η κυβέρνηση και η ιδιοκτησία της MARFIN, όπως:

Γιατί οι εργαζόμενοι αυτοί δούλευαν σε ένα κτίριο με την πόρτα κλειδωμένη (την οποία προσπάθησαν, χωρίς αποτέλεσμα, να ανοίξουν οι διαδηλωτές για να βοηθήσουν τους εγκλωβισμένους).

Το κτίριο δεν διέθετε ούτε σύστημα πυρόσβεσης, ως όφειλε με βάση τους κανονισμούς υγιεινής και ασφάλειας, ούτε διέξοδο κινδύνου; Εν έτει 2010 σε τι συνθήκες δουλεύουν οι εργαζόμενοι της Marfin bank και ποιος επιβλέπει την υγιεινή και την ασφάλειά τους;

Γιατί η Πυροσβεστική άργησε να φτάσει στο σημείο, αφού εμείς οι διαδηλωτές κάναμε ό,τι μπορούσαμε για να βοηθήσουμε την απρόσκοπτη πρόσβασή της;

Ποιος ήταν ο ρόλος της αστυνομίας στο περιστατικό;

Η κυβέρνηση, που έχει τα χέρια της λερωμένα με αίμα, ας απαντήσει αυτά τα ερωτήματα, αντί να προσπαθεί να εκμεταλλευτεί το θάνατο τριών εργαζόμενων για να «νομιμοποιήσει» τα μέτρα που θα οδηγήσουν στην φτώχεια και τον αποκλεισμό εκατομμύρια εργαζόμενους αυτής της χώρας.

*Εργαζόμενοι-ες ΥΠΠΟ*

Tuesday, May 4, 2010

flight or fight



Δεν με πιάνει ο ύπνος, και διαβάζω τις σημειώσεις ενός πορνόγερου

Ο Buk αναφέρεται στην γαλλική επανάσταση... Κάποτε ήξερα πότε έγινε. Θυμάμαι ότι έγινε πριν την δική μας εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 21 και είχε διαμορφώσει το κλίμα για την υποστηριξη από τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη.

Επανάσταση...

Πόσο χαμηλά πρέπει να πέσει μια κοινότητα ανθρώπων για να ξεσηκωθεί;

Δεν πίστεψα ποτέ σε καμία λύση, σε κανένα όραμα, σε καμιά ιδεολογία. Δεν ενστερνίστηκα ποτέ την προοπτική μιας καλύτερης κοινωνίας υπό την έννοια μιας εναλλακτική πολιτικοοικονομικής οργάνωσης. Η ανατροπή της κατάστασης δεν με έψηνε σαν πιθανή λύση.

Τώρα τελευταία όμως ξαφνικά το ενδεχόμενο μιας κοινωνικής έκρηξης μου φαίνεται εύλογο.

Φαντάζομαι αυτό το σφίξιμο που αισθάνομαι θα το αισθάνονται κι άλλοι, λιγότερο προνομιούχοι, άνθρωποι χρόνια άνεργοι, άνθρωποι που εργάζονται 10 ώρες την μέρα και που είναι ανίκανοι να συντηρήσουν ένα σπίτι ή να έχουν μια αξιοπρεπή ζωή.

Το κλίμα είναι δυσοίωνο, οι δυνατότητες για όνειρα λιγοστεύουν, τα καροτάκια που μας ταίζαν σαν καλά γαΐδουράκια που είμαστε σώθηκαν...


Μια αυτόματη αντίδραση του νευρικού μας συστήματος σε κατάσταση άγχους και απειλής είναι η αντίδραση "φυγής ή πάλης", "flight or fight response" στα αγγλικά... Είναι αντανακλαστική συμπεριφορά, σαν να λέμε είμαστε φτιαγμένοι να λειτουργούμε έτσι... Αυξάνουν οι χτύποι της καρδιάς, είμαστε σε πλήρη εγρήγορση, με την προσοχή τεταμένη και τον οργανισμό να δουλεύει στο φουλ...

Και αν δεν μπορείς να φύγεις τί κάνεις;

Ξεκινάς πόλεμο...


Μπαρούτι μου μυρίζει