it's not the fall that hurts...

---

...είναι όταν χτυπάς το έδαφος".

Δεν ξέρω γιατί μου έχει κολλήσει.
Και επειδή το υποσυνείδητο ξέρει πιο πολλά, συμπέρανα πως μάλλον είμαι σε πτώση.

γινε και εσυ ρουφιάνος! μπορείς!

---

...και μάλιστα εύκολα. Ανώνυμα, με ένα τηλεφώνημα από το σπίτι σου.

Η τηλεφωνική γραμμή 1142 είναι διαθέσιμη σε εσένα που θέλεις να καταγγείλεις κάποιον καπνίζοντα σε κλειστό δημόσιο χώρο, σε εσένα που θέλεις να βλάψεις το διπλανό μπαράκι που έχει περισσότερη πελατεία από ότι το δικό σου, σε εσένα που καιρό ήθελες να έρθεις σε επαφή με την χειρότερη πλευρά του εαυτού σου: την ρουφιανιά.

Το ελληνικό κράτος φροντίζει για σένα.
Γι'αυτό, μην ξανακούσω πως δεν υπάρχει κράτος.

Υ.Γ.
Πως τό'λεγε η Δήμου; "Προσωπικά, δεν έχω αίσθηση, αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση".

η τσέπη

---

Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως θα απολάμβανα τόσο ένα βιβλίο που μιλάει για έναν ρασοφόρο.

Tο βιβλίο το είχα αφήσει ανέγγιχτο στα ράφια μου για περίπου έναν χρόνο.

"Κι απόμεινε αυτός μέσα σαν το κούτσουρο. Όχι πως το μετάνιωσε, μα να, την μοναξιά δεν άντεχε, και το φόβο να βραδυάζει και να μην έχει πνοή ανθρώπου δίπλα του".

Γιάννης Μακριδάκης, Η δεξιά τσέπη του ράσου.
Ανεπιφύλακτα...

Summer in the city

---

όταν πας στον μπακάλικο σε ρωτάνε: "ακόμα εδω;"
όταν πας στο σούπερ σε ρωτάνε: "δεν έφυγες;"

αύγουστος στην αθήνα λοιπόν, και τριγύρω μετράω κλειστά μπαλκόνια...
3 φίλοι μείνανε, αλλά παρά την αγάπη τους έχω ένα καρδιοχτύπι που δεν φεύγει με τίποτα...

σήμερα ήμουν στην πατησίων στο ύψος της Τοσίτσα και τα ματ δέρνανε τα ζάκια

όλα προμηνύονται σκούρα, και οι μέρες της αφθονίας μας πέρασαν ανεπιστρεπτεί μάλλον
και μένα με παίρνει παραμάζωμα η κρίση, και τα όνειρά μου φαίνεται πως θα διαψευστουν.
πίσω στη μισθωτή σκλαβιά λοιπόν...

εχθές έκανα μια βόλτα και πέτυχα ένα μαγαζί που είχε κρεμάσει την ταμπέλα "κλειστό λόγω ΔΝΤ μέχρι 28 Αυγούστου"

και τελικά όταν μένω μόνος μου δεν μπορώ να είμαι καλά... σιγά σιγά η θλίψη εμφανίζεται στο πρόσωπό μου, και δεν μπορώ να κάνω τίποτα να την διασκεδάσω. Δεν είναι θλιβερό να παραδέχεσαι πως δεν μπορείς να είσαι χαρούμενος μόνος σου;

ακούω στο repeat όλο τον δίσκο συνεχώς. έχει κάτι το βίαιο και ταιριάζει με το μέσα μου



άντε, να φύγει ο αύγουστος να ξεμπερδεύουμε...

το τσαρούχι και η πόλωση

---

Κυκλοφόρησε αφίσα για το Athens Pride, με τα πόδια ενός τσολιά ως φόντο.
Θαρρώ πως η κίνηση αυτή δεν είναι τυχαία καθώς έχουν χρησιμοποιηθεί και άλλα εθνικά σύμβολα, όπως η ακρόπολη, στο παρελθόν σε αντίστοιχες αφίσες ή στο λογότυπο του pride.

Δεν μπορώ να ερμηνεύσω με σιγουριά τα κίνητρα και το σκεπτικό της οργανωτικής επιτροπής της παρέλασης, καθώς δεν σχετίζομαι με αυτήν, και μόνο εικασίες μπορώ να κάνω.

Η αλήθεια είναι πως δεν συμπαθώ τις οργανώσεις αυτές (pride, ολκε), καθώς στο παρελθόν έχουν μποϋκοτάρει μια, κατ'εμέ, αξιόλογη προσπάθεια, την διαδήλωση έξω από την λυρική πέρσι.

Όμως μου έσκασε ένα χαμόγελο με τα σχόλια που είδα στην εφημερίδα "ο στόχος". Δεν ξέρω αν το ήταν στρατηγικός στόχος του pride η πρόκληση, αλλά τα πράγματα πολώθηκαν φέτος.
Έχουμε και θέματα, δεν έχουμε και να φάμε, δεν υπάρχει και κράτος, ένας παπαδόπουλος θα μας σώσει μόνο, ας ξεσπάσουμε στους γαμιόληδες που θέλουν να προσβάλουν τα εθνικά μας σύμβολα.

Βέβαια φόβοι για επιθέσεις φασιστών υπήρχαν και προηγούμενα χρόνια... Δεν είναι κάτι καινούργιο αυτό, απλά πρώτη φορά είναι γραπτά διατυπωμένη η απειλή.

Να τι συμβαίνει όταν υπάρχει ορατότητα, και όταν δεν τηρούμε την σιωπηρή συμφωνία "έξω από τα κρεβάτια μας είμαστε σαν και εσάς". Να τι συμβαίνει όταν μια "σεξουαλική επιλογή" γίνεται αφορμη να ξεσκεπαστούν τα μισαλλόδοξα ένστικτα.

Κρίμα ρε γαμώτο, δεν θα είμαι εδώ το άλλο σάββατο. Αλλά επιτέλους τα πράγματα γίνονται ενδιαφέροντα...