rise and fall

---

υ.γ. μου το στείλανε σε μεηλ, σορρυ για την αναπαραγωγή χωρίς αναφορά στο δημιουργό αλλά δεν μου είναι γνωστός.

les miserables

---

"Τα ξημερώματα της Κυριακής, κατά την αποκομιδή των σκουπιδιών, απορριμματοφόρο του Δήμου Ταύρου άδειασε το περιεχόμενο του κάδου στο φορτηγό, με αποτέλεσμα ο 60χρονος άντρας να βρει ακαριαίο θάνατο, αφού διαμελίστηκε από τον μηχανισμό σύνθλιψης των απορριμμάτων."

Η εξαθλίωση δεν έχει όρια...

tositsa

---

Χθες περπατούσα στην Τοσίτσα.

Έχω μάλλον μια νοσηρή περιέργεια, πρέπει να το παραδεχτώ, αυτό είναι και δεν την αποφεύγω. Αυτό και το ότι περπατάω και δεν ακούω κόρνες στο μισό μέτρο.

Όσοι ζούμε στα Εξάρχεια λίγο πολύ έχουμε μεγαλύτερη επαφή με αυτήν την ομάδα των ανθρώπων.

Καταλαβαίνεις γιατί λένε για τα ζάκια πως λιώνουν σιγά σιγά, πως τα μάτια τους είναι άδεια, πως δεν έχουν ζωή μέσα τους...

Καταλαβαίνεις πως η εξαθλίωση δεν έχει όρια.


Μια κοπελιά έπαιρνε πίπα μπροστά στα ματιά μου σε έναν παππού ασπρομάλη, στην μέση του πεζόδρομου, 2 και 10 το μεσημέρι...

Μου ήρθε να του σπάσω τα μούτρα.
Δεν το έκανα, φυσικά...

άλλοι αγαπούν

---

αυτό που μάλλον δεν φαίνεται εύκολα σε αυτό το μέρος από όπου στέλνω κάποιες φορές "message in a bottle", είναι πως τα μουσικά μου ακούσματα ήταν αυστηρά ελληνικά μέχρι τα 25 μου.

μεγάλωνα, και η μάνα μου άκουγε χαρούλα στο ράδιο, και ήταν τότε που είχε βγει εκείνο το "κυκλοφορώ και οπλοφορώ" και εγώ διάβαζα δίπλα στη σόμπα...

μετά ήρθε ο λοΐζος, και ο θοδωράκης, οι στίχοι της λίνας και η μεγάλη μου αγάπη, ο χατζιδάκις.
ατέλειωτες κασέτες, τα απάντα, και η αγαπημένη φωνή αυτή της μαργαρίτα ζορμπαλά, σε εκείνον τον δίσκο που από την μία ήταν τα τραγούδια του θοδωράκη και από την άλλη του χατζιδάκι.

από την εποχή εκείνη ένα τραγούδι που λίγο πολύ μιλούσε για αυτό που ένιωθα τότε...
"τό'χω ντροπή για να το πω, για να το ομολογήσω"

υ.γ. ο τρόπος μου να πω συγνώμη

tear

---

ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια... χιλιοακουσμένο...




από κοντά είναι ακόμα καλύτεροι...
ο τραγουδιστής, αλέξανδρος μιάρης, εμβληματική φιγούρα...
και αυτές οι μελωδίες που λες και γέμιζαν τον χώρο, που λες και δεν υπήρχε κενό τριγύρω για λίγο