μην με ξυπνάς απ'τις έξι...

---

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που έμαθα ερχόμενος στην πρωτεύουσά σας (βασικά στον πλανήτη μου ζω, αλλά κατοικώ σε ένα δυάρι στα εξάρχεια), είναι πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν δουλεύουν. Ναι! Υπάρχουν αρκετοί... Κυκλοφορούν ανάμεσά μας, και δεν τους φαίνεται από μακρυά. Είναι σαν εσένα και σαν εμένα, με την διαφορά όμως πως κάποια στιγμή τους έχει μεταβιβαστεί κάποιο ακίνητο, ή κάποιο εισόδημα, αρκετό για να τους εξασφαλίσει τα αναγκαία...

Ποτέ δεν τους ζήλεψα. Η αεργία φέρνει την οκνηρία, και έχω δει ανθρώπους να περιφέρουν τις υπάρξεις τους αναζητώντας κάποια δικαιολογία... Πιστεύω στην δημιουργία και κυρίως στην εξέλιξη, και η εξέλιξη δεν έρχεται όταν σαπίζεις στον καναπέ.

Αυτό όμως που πραγματικά ζηλεύω και αποζητάω στην ζωή μου είναι όχι να μην δουλεύω, απλά να μην δουλεύω πρωί.

Δεν ξέρω πότε μου συνέβη αυτό. Γιατί είναι κάτι σαν ασθένεια, κάτι σαν πρόβλημα... Είναι λες και δεν είναι η δουλειά που σηματοδοτεί την ρουτίνα, την σύνταξη, και συνεπώς τον θάνατο, αλλά το πρωινό ξύπνημα... Ηλίθιο, έτσι; Ηλίθιο, αλλά ριζωμένο μέσα μου. Βαθιά όμως λέμε.

Τόσο πολύ, που κάπως τα έχω καταφέρει ως τώρα και έχω δουλέψει πρωίνό ωράριο μόνο έναν χρόνο στην ζωή μου, και είμαι 34, και είμαι από φτωχή οικογένεια... Κάπως τα έφερνα βόλτα, και δούλευα μεσημέρι ή απόγευμα... Ήμουν πολύ χαρούμενος, γιατί αισθανόμουν πως κάπως κατάφερνα να "τους" ξεγελάσω. Αυτούς, τους κακούς, το σύστημα, το κετεστημένο που στηρίζει την μισθωτή σκλαβιά. Όταν δουλεύω μετά το μεσημέρι δεν νιώθω τόσο σκλαβωμένος, νιώθω λιγότερο σκλαβωμένος. Γύρευε τώρα το γιατί...

Ή μάλλον, ας γυρέψω λίγο, γιατί η εποχή των παχιών αγελάδων πέρασε για μένα... Μάλλον με πήραν χαμπάρι οι κακοί και με μάντρωσαν, και δεν έχω πλέον αυτήν την πολυτέλεια να κοιμάμαι στις 2 και να ξυπνάω όταν χορτάσω ύπνο. Πλέον παίζει ξυπνητήρι, αλλά συνεχίζω να κοιμάμαι στις 2 και συνεπώς κοιμάμαι λιγότερο. Βιώνω συνεχώς έλλειψη ύπνου... Θυμάστε την εισαγωγή από το fight club? Ε, δεν είμαι ακριβώς εδώ, η πραγματικότητα τελευταία δεν είναι και πολύ πραγματική...

Και το θέμα, χρυσά μου παιδιά, είναι πολύ απλό: αρνούμαι να αποδεχτώ αυτόν τον ρόλο, τον ρόλο του εργαζόμενου. Βρίσκομαι σε μια αντιπαράθεση με το αναμενόμενο για μένα, και δεν ξέρω πως να το λύσω το θέμα...

Any syggestions?

(όχι, η ψυχανάλυση δεν είναι λύση, λέμε!)

diary

---

γυρνούσα σπίτι... ο κολλητός μου, ως αλκοολικός, έμεινε στο μπαρ. ώρες ώρες δεν βρίσκω νόημα στα μπαρ. δεν ξέρω αν βρίσκω νόημα αλλού, αλλά είναι μάλλον που δεν μπορώ να χοροπηδάω 3 ώρες συνεχόμενα όπως όταν ήμουν 20

στο δρόμο απαντάω έναν ικέτη. ίσως στην ηλικία μου. ίσως λίγο πιο μεγάλο, στα 40. "σε παρακαλώ..." προσπερνάω, όπως συνήθως κάνω. η παράκληση συνεχίζει πίσω μου όσο περπατάω... ο τύπος με ακολουθεί. αγριεύομαι, και αυτό δεν συμβαίνει συχνά, δεν φοβάμαι ποτέ στους δρόμους. έχοντας περπατήσει 20 μέτρα, ο τύπος υψώνει λίγο παραπάνω την φωνή του και καταλαβαινω πως πλέον με έχει πλησιάσει. γυρνάω απότομα
-μην το κάνεις αυτό ρε φίλε, έλεος.

φεύγει

έλεος.

η θνησιμότητα, η απόγνωση, και το έλεος. τα τρία στοιχεία που με κάνουν να χαζεύω.

hectic

---

Είμαι στο πατρικό μου, και ξαφνικά συνειδητοποιώ πως σήμερα πετάω. Πως το ξέχασα ρε γαμώτο, όλο ξεχνάω, όλο ξεχνάω τελευταία... Πρέπει να πάω στη σαλονίκη, θέλω μια ώρα για να πάω στη σαλονίκη, μια ώρα για να πάω από τα κτελ στο αεροδρόμιο, ίσα-ίσα προλαβαίνω.
Το ξυριστικά μου, τα χαρτιά μου, τα βιβλια μου... Που είναι τα εισητήρια; Δεν μπορώ να βρω τα εισητήρια.
Τα πράγματα είναι έτοιμα, αλλά συνειδητοποιώ πως μετακομίζω για πάντα, τα ρούχα μου, ένα βαρύ μπουφάν, κάνει κρύο εκεί που θα πάω.
Είναι 2 και τέταρτο, και η πτήση είναι στις 3 παρά τέταρτο... το μπουφάν μου, να πάρω το μπουφάν μου, δεν χωράει ρε γαμώτο στην τσάντα το μπουφάν...

Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται

terror

---

με οδηγούν λοιπόν σ΄ ένα κτίριο κουκουλοφόροι. Δεν βλέπω πού είμαι, δεν μου λέει κανείς τι έχει συμβεί. Με ανεβάζουν στο ασανσέρ και με οδηγούν σε ένα δωμάτιο το οποίο είναι σκοτεινό, στο οποίο με την άκρη του ματιού μου, γιατί δεν μου επιτρέπουν να δω, βλέπω ότι περιστοιχίζομαι από κουκουλοφόρους. Με έχουν να κοιτάζω στον τοίχο, αφού με έχουν χτυπήσει. Με απειλούν και με βρίζουν με απίστευτο τρόπο. Και κάποια στιγμή μου ζητάνε να βγάλω τα ρούχα μου. Δεν έχω φυσικά περιθώρια να αρνηθώ. Βγάζω τα ρούχα μου, τα εσώρουχά μου, είμαι γυμνός μπροστά σε 7-8 άτομα -αν μπορώ να υπολογίσω καλά.

happy

---

την εψησα την πίτα...
όπως η μάνα μου.
το ψυγείο είναι γεμάτο φαγητό, από το τσιμπούσι που κάναμε χθες βράδυ, με αρκετούς από τους ανθρώπους που αγαπώ κοντά μου...
έχω μια αίσθηση πληρότητας μέσα μου, δέκα άνθρωποι σε ένα σπίτι να μαγειρεύουμε, και να τρώμε, και να πίνουμε... δεν θα μπορούσα να περάσω καλύτερα...

όμως σήμερα την έψησα την πίτα... γιατί κανείς εχθές δεν έψησε τυρόπιτα...
την πίτα την έτοιμη που την ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για 40 λεπτά. σκέκεται τώρα μόνη της στον πάγκο της κουζίνας.

γιατί πρωτοχρονιά για μένα είναι η μυρωδιά από την κουζίνα της μάνας μου, και κάπως, με κάποιο τρόπο προσπαθώ να αναπαράγω αυτήν την οσμή, που φέρει κάτι από την παιδική ευτυχία, που δεν είναι ίδια με την ενήλικη ευτυχία...

καλή χρονιά σε όλους!