nο heros

---

παραιτήθηκε ο Jobs από CEO της apple λέει...

και γέμισε η τουιτόσφαιρα από αναφορές στην ομιλία του και στο πρόσωπό του.

χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. από πότε ένας επιχειρηματίας είναι σημείο αναφοράς για άλλους πέρα από τους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς; γιατί ο gates είναι κακός και ο jobs καλός; είναι οι στρατηγικές μάρκετινγκ και το design αξίες που καθιστούν κάποιον αξιομνημόνευτο;

ποτέ δεν κατάλαβα όλους αυτούς που βάζαν στα αυτοκινητά τους το σηματάκι της apple, ποτέ δεν κατάλαβα όλους αυτούς που δηλώνουν χρήστες mac ως προεξέχουσα ιδιότητά τους.

"το life style πέθανε", μου έλεγε μια φίλη, σαν το μοναδικό καλό που μπορεί να προκύψει από την κρίση. δυστυχώς όχι ακόμα ρε εσύ...

home 2

---

ειμαι στο γνωστό μπαλκόνι της δυσθυμίας μου

περνάει ένα αγοράκι πάνω σε ποδήλατο, με κοντή πιασμένη αλογοουρά

μετά από καμιά ώρα περνάνε η ίδια παρέα, ο ποδηλάτης (π) και δυο φίλοι του (φ), μια κοπέλα και ένα αγόρι.

-π: ...καλά κάνω εγώ και είμαι γκέη
-φ: να το λες σε καμιά κοπέλα για να ... (δεν ακουσα)
-π: μπα, δεν θα το πιστέψουν. λίγοι είναι γκεη στα 17 τους
-φ: μπα, μην το λες...
-π: πω-πω είμαι κομμάτια, αύριο δεν θα θυμάμαι τίποτα από όλα λέω.

σκέφτομαι πόσο περάσαν τα χρόνια. πως εγώ, εδω σε αυτήν την επαρχιακή πόλη του βορρά πριν από 15 περίπου χρόνια ζούσα μια γαμημένη εφηβεία μες την καταπίεση, την ενοχή και την άρνηση. σκέφτομαι πως εγώ την πρώτη φορά όχι απλά δεν το ξεστόμισα μεθυσμένος, αλλά το έγραψα σε μια κόλλα χαρτί: "είμαι ομοφυλόφιλος" (και όχι γκέη).
σκέφτομαι πως τα χρόνια περνούν, και αλλάζουν, και τα νέα παιδιά είναι όμορφα και λιγότερο ενοχικά, και πως τελικά, η ελευθερία είναι μέσα μου.... μέσα μου ρε γαμώτο, αλλά την βρήκα όλη;

σκέφτομαι έναν ανθρωπο που κάποτε γνώρισα, και που με είχε συγκλονίσει το πως είχε καταστρέψει τη ζωή του κρυμμμένος και φοβισμένος.

σκέφτομαι αυτό το νέο παιδί που πέρασε κάτω από το μπαλκόνι μου, που δεν είναι εγώ
εγώ δεν είμαι έτσι

home

---

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και κρύβω τις αταξίες μου, δείχνω μόνο τις καλές ζωγραφιές μου
θέλω μόνο τον έπαινο και φοβάμαι την τιμωρία

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παδί
η μαμά μου μαγειρεύει, μου στίβει πορτοκάλια
μα ο καθρεφτης δείχνει κάθε πρωί τα γκρίζα γένια μου

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και έτσι κανείς δεν είναι ενήλικας,
γιατί αυτοί ολοένα μικραίνουν και ζαρώνουν

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και φεύγω τρέχοντας σαν δω την αλλαγή αυτή,
τρέχω να βρω τον εαυτό μου, που όμως ξέχασα στο πατρικό μου

my friends do art

---

χωρίς φότοσοπ (μόνο μουτζούρα στη μούρη)

wall

---