those days of september

---

Σήμερα με πήρε τηλέφωνο μια φίλη απο σαλονίκη.
Ζούσαμε μαζί κάποτε... Ήμασταν αυτή και εγώ. Οι δυό μας, μια οικογένεια, αυτή που ποτέ δεν είχε ούτε αυτή ούτε εγω.

"Δεν σου λείπω βρε;"

Έχω μάθει να ζω. Να ζω μόνος μου, και κάθε σεπτέμβρης που έρχεται καθορίζει ποιοι θα είναι στην ζωή μου για φέτος. Σαν ρουλέττα κάπως...

Και δεν τους παίρνω τηλέφωνο τους φίλους μου, δεν με νοιάζει το τηλέφωνο. Περιμένω μόνο την στιγμή που θα μου πούνε -όποτε βρεθούμε- πως νιώθουν, γιατί τίποτα πιο σημαντικό δεν υπάρχει από το να λες πως νιώθεις και κάποιος να σε ακούει...

Και φέρνω την εικόνα αγαπημένων προσώπων στο νου μου, φίλων και εραστών, ανθρώπων που μοιραστήκαμε τις ζωές μας (γιατί δεν μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς), και αναγνωρίζω στα πρόσωπά τους την εικόνα μου.

Δεν κρατώ φωτογραφίες, κρατάω την αίσθησή τους όμως.

bonus: ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια

nο heros

---

παραιτήθηκε ο Jobs από CEO της apple λέει...

και γέμισε η τουιτόσφαιρα από αναφορές στην ομιλία του και στο πρόσωπό του.

χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. από πότε ένας επιχειρηματίας είναι σημείο αναφοράς για άλλους πέρα από τους θιασώτες της ελεύθερης αγοράς; γιατί ο gates είναι κακός και ο jobs καλός; είναι οι στρατηγικές μάρκετινγκ και το design αξίες που καθιστούν κάποιον αξιομνημόνευτο;

ποτέ δεν κατάλαβα όλους αυτούς που βάζαν στα αυτοκινητά τους το σηματάκι της apple, ποτέ δεν κατάλαβα όλους αυτούς που δηλώνουν χρήστες mac ως προεξέχουσα ιδιότητά τους.

"το life style πέθανε", μου έλεγε μια φίλη, σαν το μοναδικό καλό που μπορεί να προκύψει από την κρίση. δυστυχώς όχι ακόμα ρε εσύ...

home 2

---

ειμαι στο γνωστό μπαλκόνι της δυσθυμίας μου

περνάει ένα αγοράκι πάνω σε ποδήλατο, με κοντή πιασμένη αλογοουρά

μετά από καμιά ώρα περνάνε η ίδια παρέα, ο ποδηλάτης (π) και δυο φίλοι του (φ), μια κοπέλα και ένα αγόρι.

-π: ...καλά κάνω εγώ και είμαι γκέη
-φ: να το λες σε καμιά κοπέλα για να ... (δεν ακουσα)
-π: μπα, δεν θα το πιστέψουν. λίγοι είναι γκεη στα 17 τους
-φ: μπα, μην το λες...
-π: πω-πω είμαι κομμάτια, αύριο δεν θα θυμάμαι τίποτα από όλα λέω.

σκέφτομαι πόσο περάσαν τα χρόνια. πως εγώ, εδω σε αυτήν την επαρχιακή πόλη του βορρά πριν από 15 περίπου χρόνια ζούσα μια γαμημένη εφηβεία μες την καταπίεση, την ενοχή και την άρνηση. σκέφτομαι πως εγώ την πρώτη φορά όχι απλά δεν το ξεστόμισα μεθυσμένος, αλλά το έγραψα σε μια κόλλα χαρτί: "είμαι ομοφυλόφιλος" (και όχι γκέη).
σκέφτομαι πως τα χρόνια περνούν, και αλλάζουν, και τα νέα παιδιά είναι όμορφα και λιγότερο ενοχικά, και πως τελικά, η ελευθερία είναι μέσα μου.... μέσα μου ρε γαμώτο, αλλά την βρήκα όλη;

σκέφτομαι έναν ανθρωπο που κάποτε γνώρισα, και που με είχε συγκλονίσει το πως είχε καταστρέψει τη ζωή του κρυμμμένος και φοβισμένος.

σκέφτομαι αυτό το νέο παιδί που πέρασε κάτω από το μπαλκόνι μου, που δεν είναι εγώ
εγώ δεν είμαι έτσι

home

---

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και κρύβω τις αταξίες μου, δείχνω μόνο τις καλές ζωγραφιές μου
θέλω μόνο τον έπαινο και φοβάμαι την τιμωρία

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παδί
η μαμά μου μαγειρεύει, μου στίβει πορτοκάλια
μα ο καθρεφτης δείχνει κάθε πρωί τα γκρίζα γένια μου

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και έτσι κανείς δεν είναι ενήλικας,
γιατί αυτοί ολοένα μικραίνουν και ζαρώνουν

όταν πηγαίνω στο πατρικό μου γίνομαι το μικρό παιδί
και φεύγω τρέχοντας σαν δω την αλλαγή αυτή,
τρέχω να βρω τον εαυτό μου, που όμως ξέχασα στο πατρικό μου

my friends do art

---

χωρίς φότοσοπ (μόνο μουτζούρα στη μούρη)