mosx

---

http://silentcrossing.files.wordpress.com/2012/02/511.jpg?w=640&h=457

Υπάρχει μια εικόνα από την παιδική μου ηλικία:
Κάνουμε βόλτα με την αδερφή μου και την μητέρα μου, και μας αγοράζει από ένα σουβλάκι (ντάξει, καλαμάκι εννοώ). Η ίδια δεν πήρε για τον εαυτό της. Έτσι μεγάλωσα, με επιδιορθωμένα ρούχα από ξαδέλφια, με λιγοστά αγοραστά πράγματα και με μια συνεχή υπερπροσπάθεια από την μάνα μου να ανασκευάζει την ανέχειά μας σε παιχνίδι.

Χθες πήγα στο Μοσχάτο για μια δουλειά. Όταν πήγαινα εκεί που έπρεπε να πάω, είδα μια γιαγιά στο πάρκο να πουλάει παιδικά σοσόνια που εμφανώς είχε πλέξει μόνη της.

Όταν έφευγα από εκεί που έπρεπε να πάω, είδα μια άλλη γιαγιά σε ένα περβάζι να στέκει με χαμηλωμένο το κεφάλι και παρατεταμένο χέρι. Γύρισα πίσω και της έβαλα λίγα ψιλά στο χέρι. Την είχε πάρει ο ύπνος, και το χέρι μου την ξύπνησε. "Ω... Ευχαριστώ".

Γαμίδια.
Εμείς να πεινάσουμε,στα αρχίδια μας, όχι οι γιαγιάδες και οι παπούδες ρε παιδιά... Όχι αυτοί.

home

---

σήμερα το πρωί, την ώρα που έτρεχα για να μην αργήσω (το πρωινό ξύπνημα δεν ήταν ποτέ το φόρτε μου), είδα κάτι πόδια να εξέχουν πίσω από ένα γραφείο στην είσοδο της πολυκατοικίας που μένω.
τουλάχιστον ο άνθρωπος την έβγαλε καθαρή ένα βράδυ και κοιμήθηκε κάπου όπου δεν πρέπει να υπέφερε -πολύ- από το κρύο.

ένα εγκαταλελειμμένο κρίριο απέναντι από το πολυτεχνείο είχε τυλιχθεί στις φλόγες χθες. στοιχηματίζω πως κάποιος είχε βρει καταφύγιο εκεί.

πριν από 2 βδομάδες βρήκα την κλειδαριά του αυτοκινήτου μου χαλασμένη, ευτυχώς η απόπειρα διάρρηξης ήταν ανεπιτυχής.

και φυσικά, κάθε μέρα βλέπω κάποιον να ψάχνει στα σκουπίδια....

note to myself

---

- μου είσαι απαραίτητος

....


- ένα έχω να σου πω.
- πες το.
- μία είναι η λύση για τα προβλήματά σου. δεν χρειάζεται να λύσεις τα προβλήματά σου μόνος σου....


σήμερα γέμισα κάπως με αγάπη. μηνύματα ηλεκτρονικά και μη, φίλοι από το απόγευμα μαζί... ωραίοι άνθρωποι... μου λείψαν οι άνθρωποι... μου αρέσει να με εκπλήσουν, να με διαψεύδουν.... μου αρέσουν οι άνθρωποι...

...

---

βλέπω τις αναρτήσεις μου, και συνειδητοποιώ πως τον τελευταίο καιρό δεν γράφω.
ανεβάζω μόνο μουσικές, γιατί ψάχνω την ομορφιά, και η μουσική είναι από τα λίγα πράγματα που ομορφαίνουν την ζωή μου τελευταία.

η αλήθεια είναι πως τα τελευταία δυο χρόνια έχουν αλλάξει οι προοπτικές της ζωής μου. αλλάξαν τα όνειρά μου ρε φιλε, καταλαβαίνεις; και ναι, δεν πεινάω, έχω δουλειά, και η υγεία μου είναι αρκετά καλά, αλλά ρε εσύ, το όνειρο... χάθηκε κάπως...

ο μπαμπάς μου μου είπε πως φαίνομαι λίγο "τσακισμένος". με σόκαρε η ειλικρίνειά του. ίσως να το είπε γιατί έχω αδυνατίσει και ασπρίσει τελευταία, ίσως να το είπε επειδή του έβαλα τις φωνές ένα βράδυ, ίσως να το είπε επειδή κάποια στιγμή δεν μπορούσα να σταματήσω να κουνάω νευρικά το πόδι μου...

δεν μου αρκεί αυτό μόνο, με καταλαβαίνεις; η ζωή δεν είναι επιβίωση, δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό. οραματίστηκα πως κάποια στιγμή θα ξυπνάω το πρωί για να πηγαίνω σε κάποιο εργαστήριο, να κάνω έρευνα, και πειράματα, και πως θα χτίζω ένα εννοιολογικό οικοδόμημα στην σκέψη μου, πως θα κατακτώ την γνώση μέρα με την μέρα όλο και πιο πολύ... είχα βρει τον εαυτό μου στην επιστήμη μου, και -ξέρεις;-δεν τον είχα βρει πουθενά ώς τώρα...

και η αλήθεια είναι πως αισθάνομαι ανήμπορος. ναι, αυτή είναι η αλήθεια, δεν μπορώ να αντιδράσω, ούτε πολιτικά, ούτε προσωπικά. σκέφτομαι απλά πως κάποια στιγμή θα είμαι 60 χρονών, και θα συνειδητοποιώ πως ήμουν και εγώ ένα θύμα της κρίσης, γιατί την στιγμή που ήμουν έτοιμος να απογειωθώ με βρήκε και με κατέρριψε. και, ρε φίλε, δεν μου πάει αυτή η λύπηση... δεν θέλω να είναι αυτό το σενάριο της ζωής μου...

πρέπει να βρω δύναμη


υ.γ. μου λείπετε εσείς οι δύο που βρίσκεστε σε άλλη ήπειρο

happy

---

Καλύτερη χρονιά!

(πάτα το play, είναι ότι καλύτερο έχω ακούσει τελευταία)