σάββατο βράδυ

---

Χθες βράδυ, γύρω στις 23:20 βγήκα στην συμβολή των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου για να έρθουν να με πάρουν με ταξί για ένα ποτό.

Από εκεί που ήμουν έβλεπα την ομάδα Δίας στην Χαριλάου Τρικούπη και Αλεξάνδρας, που τώρα τελευταία συχνάζει εκεί.

Παρόλο που τους έβλεπα από μακρυά σκέφτηκα ότι δεν χρειάζεται να φύγω απο το σήμειο αφού δεν κάνω τίποτα κακό.

Ήρθαν με τις μοτοσυκλέτες και μου ζητήσαν ταυτότητα. Μέχρι να την βγάλω μου είπαν "άσε, δεν πειράζει".

Ο καλός μπάτσος μου είπε να πάω λίγο μαζί τους για έναν έλεγχο στοιχείων.

Οι κακοί μπάτσοι ήταν στην γωνία Αλεξάνδρας και Τρικούπη, ένας από αυτούς μου μούγκρησε (το ξέρω, είναι απίστευτο, αλλά όντως αυτό έκανε, μούγκρησε πολύ δυνατά), ένας άλλος μου έκλεισε τον δρόμο, ενώ ένας τρίτος κλοτσούσε με την μπότα του ένα κολονάκι. Με τριγύρισαν γύρω στα 6 άτομα, ενώ ο "αρχηγός" με ρωτούσε τι έκανα σε εκείνο το σημείο.

Εκείνη την ώρα είχε φτάσει ο φίλος μου με το ταξί, μου μίλησε, του είπα να φύγει, και έκανε έναν κύκλο. Την δεύτερη φορά που περασε με αφήσαν.

πότε;

---

πότε ήταν τελευταία φορά που έφτιαξες κάτι όμορφο;

πότε κοίταξες κάποιον στα μάτια και σου κόπηκε η ανάσα; θυμάσαι, καταλαβαίνεις τι σου λέω;

πότε ανάσανες τον αέρα, την εκπνοή του άλλου τελευταία σου φορά;

πότε γέλασες ρε, πότε χόρεψες, πότε ένιωσες ότι ο κόσμος είναι δικός σου;

σταμάτα, κάνε παύση για λίγο, άκου με που σου λέω, και έλα να γράψουμε συνθήματα στους τοίχους απόψε

πότε ένιωσες όλος, ολόκληρος, πλήρης - πως το λένε - τελευταία σου φορά;

πότε χάρισες ένα λουλούδι, πότε τραγούδησες στον δρόμο ένα παλιό τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών;

πότε δεν θα φοβάσαι πως η ζωή σου περνά μέσα από τα χέρια σου;

πότε κοίταξες κάποιον άγνωστο στο δρόμο με καλοσύνη και συμπάθεια;

πότε ανάσανες τελευταία σου φορά;

θα μου πεις;

new symptoms

Πριν δυο μέρες έμαθα πόσα θα πληρώσω στη εφορία. Έχω αυτήν την προσέγγιση της άρνησης, που μάλλον δεν μου κάνει καλό. Θα μπορούσα να είχα μάθει το ποσό από πριν, αλλά προσποιούμαι ότι δεν θα συμβεί, μέχρι να συμβεί...

Κοιτάζω χωρες που να έχει ηλιοφάνεια. Δεν προλαβαίνω για την επόμενη ακαδημαϊκή χρονιά, γιατί όποτε λέω πως πρέπει να βρω λεπτομέρειες για την μεταναστευτική πολιτική χωρών με πιάνει τέτοιο άγχος που το αναβάλλω.

Σήμερα αυτοκτόνησε ένας συνταξιούχος την ώρα που πήγε ο δικαστικός αντιπρόσωπος να του παραδώσει την έξωση. Πόση απελπισία χωρά ένα κορμί;

Και σκέφτομαι τους γονείς μου, που αν μάθουν πως σκέφτομαι να φύγω θα φρικάρουν. Η μάνα μου θα προσεύχεται παραπάνω, ο πατέρας μου θα κλειστεί και άλλο στα προσωπικά του αδιέξοδα....

Πλεόν δεν μπορώ να κάτσω να μου κάνουν σφράγισμα. Την τελευταία φορά σηκώθηκα απότομα από την καρέκλα την ώρα που η γιατρός είχε τα εργαλεία στο στόμα μου, και σήμερα άρχισα να νιώθω ταχυκαρδίες και της ζήτησα να ανοίξει την μπαλκονόπορτα "για να μπαίνει αέρας" και να ζητήσει από τους υπόλοιπους στο ιατρείο να κάνουν ησυχία. Ένας φίλος μου είπε πως ο δικός του ψυχολόγος όταν του έκανε τέστ για κρίσεις άγχους του έκανε ερώτηση και για τον οδοντίατρο.

Στο κινητό μου έχω για φόντο αυτό:

despair

---

Πριν χρόνια, όταν είχα μόλις πάρει το πρώτο μου πτυχίο -παιδαρέλι ακόμα, χωρίς άσπρες τρίχες-, είχε έρθει η μάνα μου και η αδερφή μου να με δουν στη Σαλονίκη. Ήταν δύσκολο το καλοκαίρι εκείνο. Είχα μείνει Ιούλιο & Αύγουστο σε ένα δυαράκι στην Κασσάνδρου, δεκάρα τσακιστή για διακοπές, και είχα και λογαριασμούς απλήρωτους.

Αλλά, ποτέ δεν θα έδειχνα στους δικούς μου πως δεν έχω μία. Αντί να μου δώσουν λεφτά για τον οτέ, πήγαν και μου πήραν μια πολυθρόνα (ακόμα την έχω, κοιμάται ο Μιράντας εκεί). Τόσο σκατο-περήφανος ήμουν.

Μετά διορίστηκα, πίστεψα πως δεν θα ξανάρθουν ποτέ οι στιγμές που δεν θα έχω λεφτά για το σούπερ μάρκετ.

Εδώ και πολύ καιρό ζω από τα έτοιμα.

Χάνω σιγά-σιγά αυτό για το οποίο ήμουν περήφανος στη ζωή μου: την ανεξαρτησία μου. Και χάνω σιγά-σιγά και την ελπίδα.

h

---