η ελπίδα για αντίσταση

---

Υπάρχουν μέρες που ξυπνάω και δεν μπορώ να βρω μια θετική σκέψη να κάνω. Ξυλοδαρμοί συλληφθέντων (και τα αντίστοιχα τσιτάτα "η δημοκρατία εκδικείται"), απόκρυψη ειδήσεων, δημοσιογράφοι που κάνουν προπαργάνδα, επίταξη και άλλοι στρατιωτικοί νόμοι, αυθαιρεσία των αρχών, ξεπούλημα των πάντων, ο τσαμπουκάς των μπάτσων...

Όλα αυτά που μας έλεγαν γίνανται πραγματικότητα τελικά. Είχαν δίκιο.

Κατάντια φίλε... Ήλπιζες εσύ ότι θα ζήσεις σε αυτήν την κοινωνία;

Και μένω σπίτι, μουδιασμένος. Δεν είμαι μόνος, είμαστε πολλοί ανίκανοι να αντιδράσουμε και θλιμμένοι λόγω αυτής της ανικανότητας.

Και ξαφνικά, μες στις τύψεις σου και την μιζέρια σου και τον φόβο για το μέλλον έρχονται 4 παιδιά που δεν δαμάστηκαν. Δεν είμαι σίγουρος αν συμφωνώ με τον ένοπλο αγώνα. Βλέπεις, είμαι ανίκανος για βία, την αποστρέφομαι, ακόμα και οι δυνατές φωνές με ταράζουν. Δεν είμαι σίγουρος για τον αναρχισμό, με μπερδεύουν λίγο κάποιες επιλογές τους.

Αλλά, αυτά τα 4 παιδιά, ξέρεις ρε εσύ γιατί μιλάμε όλοι για αυτούς;

Επειδή αυτοί αντέδρασαν κάπως, δεν υπέκυψαν, δεν φοβήθηκαν, δεν έβαλαν την ουρά κάτω από τα σκέλια... Κάναν όλα αυτά που εμείς δεν κάναμε.

Επειδή αυτοί δεν είναι νεκροί όπως εμείς...

me too...

Θυμάσαι που γνωριστήκαμε στην ταινία του Αντονιόνι; Τότε που είχα καρέ μαλλιά και ήρθα στο σπίτι σας - το πρώτο στη Σαλονίκη - και σου μαγείρεψα χυλοπίτες με κρέας; Τότε που ερχόμουν μέρα παρά μέρα σπίτι σου, με εκείνη την κασσέτα του preisner γιατί δεν μπορούσα να διαβάσω με άλλη μουσική; Που ήμουν στους αρραβώνες και μετά στην κηδεία; Τότε ήταν που σε πλήγωσα - δεν μπορούσα να δω τίποτά άλλο πέρα από τον εαυτό μου, δεν μπορούσα να δω τον πόνο σου -, αλλά εσύ με συγχώρεσες με τα χρόνια. Που όταν βρέθηκα στο δρόμο στο Αμστερνταμ με ξελάσπωσε η μάνα σου; Και μετά την φυγή μας από τη Σαλονίκη, που ερχόμουν από το νησί στο σπίτι σου και σου άλλαζα την μουσική στο στερεοφωνικό και δεν με πέταξες με τις κλωτσιές; Και εδώ, που επιτέλους είμαστε 5 λεπτά με τα πόδια ο ένας από το σπίτι του άλλου, τον καφέ μας το σάββατο το μεσημέρι μετά την λαϊκή; "Πέρνα από το σπίτι μου, έχω φρούτα να πάρεις". Που σε βοήθησα σε 7-8 μετακομίσεις τα τελευταία 4 χρόνια; Θυμάσαι; Και εσύ τώρα.... έδωσες ζωή. me too

at the age of 37

---

nothing to declare

σάββατο βράδυ

---

Χθες βράδυ, γύρω στις 23:20 βγήκα στην συμβολή των οδών Χαριλάου Τρικούπη και Καλλιδρομίου για να έρθουν να με πάρουν με ταξί για ένα ποτό.

Από εκεί που ήμουν έβλεπα την ομάδα Δίας στην Χαριλάου Τρικούπη και Αλεξάνδρας, που τώρα τελευταία συχνάζει εκεί.

Παρόλο που τους έβλεπα από μακρυά σκέφτηκα ότι δεν χρειάζεται να φύγω απο το σήμειο αφού δεν κάνω τίποτα κακό.

Ήρθαν με τις μοτοσυκλέτες και μου ζητήσαν ταυτότητα. Μέχρι να την βγάλω μου είπαν "άσε, δεν πειράζει".

Ο καλός μπάτσος μου είπε να πάω λίγο μαζί τους για έναν έλεγχο στοιχείων.

Οι κακοί μπάτσοι ήταν στην γωνία Αλεξάνδρας και Τρικούπη, ένας από αυτούς μου μούγκρησε (το ξέρω, είναι απίστευτο, αλλά όντως αυτό έκανε, μούγκρησε πολύ δυνατά), ένας άλλος μου έκλεισε τον δρόμο, ενώ ένας τρίτος κλοτσούσε με την μπότα του ένα κολονάκι. Με τριγύρισαν γύρω στα 6 άτομα, ενώ ο "αρχηγός" με ρωτούσε τι έκανα σε εκείνο το σημείο.

Εκείνη την ώρα είχε φτάσει ο φίλος μου με το ταξί, μου μίλησε, του είπα να φύγει, και έκανε έναν κύκλο. Την δεύτερη φορά που περασε με αφήσαν.

πότε;

---

πότε ήταν τελευταία φορά που έφτιαξες κάτι όμορφο;

πότε κοίταξες κάποιον στα μάτια και σου κόπηκε η ανάσα; θυμάσαι, καταλαβαίνεις τι σου λέω;

πότε ανάσανες τον αέρα, την εκπνοή του άλλου τελευταία σου φορά;

πότε γέλασες ρε, πότε χόρεψες, πότε ένιωσες ότι ο κόσμος είναι δικός σου;

σταμάτα, κάνε παύση για λίγο, άκου με που σου λέω, και έλα να γράψουμε συνθήματα στους τοίχους απόψε

πότε ένιωσες όλος, ολόκληρος, πλήρης - πως το λένε - τελευταία σου φορά;

πότε χάρισες ένα λουλούδι, πότε τραγούδησες στον δρόμο ένα παλιό τραγούδι των χειμερινών κολυμβητών;

πότε δεν θα φοβάσαι πως η ζωή σου περνά μέσα από τα χέρια σου;

πότε κοίταξες κάποιον άγνωστο στο δρόμο με καλοσύνη και συμπάθεια;

πότε ανάσανες τελευταία σου φορά;

θα μου πεις;