if it doesn't kill you...

---

πως το λεγε; "6 η ώρα τα χαράματα ο εγωισμός μου δεν περνάει"


μπήκε για τα καλά ο χειμώνας...
μέσα μου...

και νιώθω ολοένα και περισσότερο πως είμαι μακρυά από όλα όσα έχω αγαπήσει...

little woman

---

Όσο και αν σιχαίνομαι τη γραφειοκρατεία, βρίσκομαι να περιμένω στο ταμείο ξενοδοχοϋπαλλήλων, επί τουλάχιστον μισή ώρα, σε ένα μικρό άθλιο δωμάτιο μιας πολυκατοικίας, παντού φακελοι και ντοσιέ, παντου σφραγίδες και πρωτόκολλα...

Και ενώ η υπομονή μου εξαντλείται καη νευρικότητά μου αρχίζει και γίνεται εμφανής, σκάει μια γυναίκα στο γραφείο.

Κάθεται απέναντί μου

Απροσδιόριστη ηλικία. Άνω των σαράντα, κάτω των εξήντα. Τόσο κακοζωισμένη και ταλαιπωρημένη, που τα σημάδια του προσώπου της δεν μπορείς να πεις αν είναι της ηλικίας ή της κακουχίας.

Με ρούχα φθηνά, πρακτικά, που δείχνουν πως σημασία δεν έχει το στυλ, αλλά η χρηστικότητα, με μποτάκια άκομψα αλλά λειτουργικά, ότι πρέπει για την δουλειά.

Και ένα βλέμμα που διστάζει να κοιτάξει. Που πάει προς τα κάτω όταν συναντάει το δικό μου.
Καθαρίστρια, καμαρίερα ή ίσως μαγείρισσα. Δουλεύει σε ένα ξενοδοχείο, δεν είναι από τα πιο χλιδάτα του νησιού. Το φθηνό εργατικό δυναμικό.

Μια γυναίκα που έχει συνηθίσει την σκληρή δουλειά, που τα βγάζει πέρα τσίμα τσίμα. Έχει παιδιά; Είναι παντρεμένη; Προσπαθώ να φανταστώ το σπίτι της, τις φίλες της, τους συγγενείς της... Μια γυναίκα που δεν υπήρξε τυχερή με τους όρους της δυτικής ευδαιμονίας, δεν ξέρει τί είναι το lifestyle, και προφανώς δεν μπορεί να καταλάβει γιατί φοράω μαύρα γυαλιά με άσπρο σκελετό. Μια γυναίκα που δεν εκνευρίζεται με την γραφειοκρατεία, που δεν θα πει την ατάκα "δεν υπάρχει κράτος", γιατί άμα την δεις είναι η ζωντανή απόδειξη ότι δεν υπάρχει κράτος.

Μια γυναίκα δυνατή, φαντασιώνομαι, μια γυναίκα που θα μπορούσε να διδάξει σε εμένα τον μεσοαστό πως η ζωή ειναι και άλλα πράγματα, που ποτέ δεν θα βιώσω, γιατί γεννήθηκα λιγουλάκι τυχερός...

Μια γυναίκα που μου θύμησε τις γυναίκες των χωριών που έχω συναντήσει στην πατρίδα μου, μια γυναίκα που με έκανε να νοσταλγήσω τις ρίζες μου, που έφερε την εικόνα της μάνας μου στο μυαλό μου...

pathetic

---

Κοιμάμαι

με την κολλητή μου, στο ίδιο κρεβάτι και θυμάμαι που κοιμόμασταν αγκαλιά

Γαμιέμαι

με κάποιον, και όταν χύνω, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι αυτός

Ακούω

Morrissey, και θυμάμαι όταν χωρίσαμε, 2 ωρες το Interlude στο repeat...



Τέλειωσε... Κοντεύει χρόνος...
Να είναι καλά...

Μια ευχή μόνο: Να καταλάβει κάποτε πόσο πολύ τον έχω ερωτευτεί...

stereo

---

Μισούσα και μισώ τα στερεότυπα.
Ίσως επειδή ο εγκέφαλός μου λειτουργεί και λειτουργούσε πάντα με στερεότυπα.
Επειδή ένα στερεότυπο μπορεί να με φυλακίσει, να προκαθορίσει αντιδράσεις στάσεις και ενέργειες.

Μισούσα και μισώ το στερεότυπο της 50αρας αδερφής που μένει μόνη, το καρικατουρίστικο της φάσης να κυνηγάς τζόβενα στα γεράματα, την έκδηλη θεατρινίστικη θυληπρέπεια. Γιατί φοβόμουν όταν ήμουν μικρός ότι θα γίνω και εγώ έτσι...

Μισούσα και μισώ το τρέχων στερεότυπο για τους gay. Ότι είναι fashion victim, ότι το μόνο που σκέφτονται είναι το σεξ, ότι διάγουν έναν μοναχικό βίο. Γιατί φοβάμαι ότι είμαι έτσι...

Νομίζω ότι πάλεψα μια ζωή να μην αναστήσω κανένα στερότυπο μέσα μου. Να μην είμαι το αναμενόμενο, να μην είμαι το κοινό, αυτό που οι άλλοι περιμένουν από εμένα όταν μαθαίνουν την ιδιότητά μου ως ομοφυλόφιλου. Δονκιχωτικά προσπάθησα να ανατρέψω την στερεοτυπική εικόνα του gay, λες και μπορούσα εγώ ως μονάδα να ανατρέψω ένα στερεότυπο....Η έπαρση της εφηβείας.

Γιαυτο κάθε φορά που βιώνω την σεξουαλική πείνα τυραννιέμαι... Νιώθω να προδίδω τον εαυτό μου, όσο και ακραίο αν ακούγεται αυτό. Ξεπέρασα τους ηθικούς και χριστιανικούς φραγμούς για να πηδιέμαι με άντρες, αλλά όχι και τους προσωπικούς όσον αφορά το τυχαίο sex, αυτό που δεν καθαγιάζεται από της ευλογίες μιας δομής που ονομάζεται "σχέση".

Και έχω χάσει τον μπούσουλα.Η άρνησή του εαυτού μου να όταν απλά πηδιέμαι έχει να κάνει με την αλλοτρίωση, με την απομάκρυνσή μου από το θέλω μου και τον εκπολιτισμό μου (βλέπε καταστολή επιθυμιών);

Η έχει να κάνει με την υψιτέλειά μου, με την ικανότητά μου να καταπιέζω κάτι για να πετύχω κάτι άλλο;

Σκέψεις υπό την επήρεια της κάψας της σάρκας μου...

Τσα...

---

Ο λόγος αυτού του ανθρώπου πάντα με αγγίζει...

"Η άχνα μιας πίκρας που δεν δηλώνεται, η γνώση των κανόνων της ζωής και η ευγενική μέθοδος να τους αντιμετωπίζεις ( με αξιοπρεπή συντριβή; Τί άλλο;)

Σ .Τσαγκαρουσιάνος, lifo 81107