neurosis

---

κάπου διάβαζα μια κριτική για τα ελληνικά blogs, ότι ένα 90% αφορά τις νευρώσεις των συγγραφέων του.... και αυτή εδώ η ανάρτηση έρχεται να επιβεβαιώσει την εν λόγω στατιστική...

ξαναμπήκα στο παιχνίδι του social networking. Ή μήπως για την συνομοταξία μας ονομάζεται sexual networking?

άνθρωποι που στη δεύτερη φορά που σου τσατάρουν σου λένε πόσο γοητευτικός είσαι και πόσο θα ήθελαν να σε γνωρίσουν, άνθρωποι έτοιμοι να οικοιποιηθούν τον ρόλο της στιμένης λεμονόκουπας επειδή δεν πετάς την σκούφια σου που είσαι μια ακόμη επαφή στο msn, άνθρωποι που σε ρωτάνε αν θα μπορούσες να είσαι μόνο παθητικός, άνθρωποι που σε ρωτάνε αν "έχεις κάνα παθητικό να τον πάρουμε παρέα"...

και η οργή μου στρέφεται σε εμένα...

που αν και καταλαβαίνω, αν και όσο μεγαλώνω καταλαβαίνω τους ανθρώπινους μηχανισμούς, με μια σχεδόν διαστροφικότητα, δεν μπορώ να αγνοήσω όλο αυτό το παιχνίδι... απλά δεν μπορώ...

σκέφτομαι ότι ίσως έχει να κάνει με τον μηχανισμό της εκπληρούμενης προφητείας... πως ίσως απλά πραγματώνω το στερεότυπο... έτσι απλά για να ανήκω κάπου... ακόμα και αν αυτό το κάπου ώρες ώρες ομοιάζει με κρανίου τόπο...

Τυχαίο σεξ στην παραλία , σεξ σπίτι μου με ανθρώπους που το ξέρω πως θα φύγουν από τη ζωή μου, κάνω ακρίβως αυτό που με πονά... Κάνω όλα όσα μπορώ για να μην είμαι επί της ουσίας ένας άνθρωπος που βιώνει τον ερωτισμό του, αλλά που τον σκορπά, τον διασκεδάζει, τον ξοδεύει...

Δεν ξέρω, δεν είναι θλιβερό να έχεις συνείδηση ότι κάτι είναι λάθος αλλά να συνεχίζεις να λειτουργείς με τον ίδιο τρόπο, ξανά και ξανά και ξανά, και να πληρώνεις για τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια λάθη;

Whatever, wherever, have a nice day

θα ξεράσω

---

από την mailing list του gayworld.gr από την οποία σκέφτομαι σοβαρά να ξεγραφτώ...

objects in mirror are closer than they appear

---

Τους Gravitysays_i τους πρωτοάκουσα από την Μέμα, το χειμώνα, που αναφερόταν σε αυτούς με την εμμονή και τον ενθουσιασμό που την χαρακτηρίζει (παρεμπιπτώντος, αν κάποιος ξέρει που κάνει εκπομπή επί του παρόντος ας με ενημερώσει, μου έχει λείψει η φωνή της).



Είναι έλληνες, το άλμπουμ τους λέγεται The Roughest Sea, κυκλοφορεί από την εταιρία Σείριος και δεν ξέρω άλλα πέρα από το ότι το Objects in Mirror are closer than they appear είναι μακράν ένα υπέροχο κομμάτι, και όποτε το παίζω με ρωτάνε "τί είναι αυτό";


boomp3.com

στερητικό ερεθισμάτων

---

Γιναν κάποιες μελέτες, παιδιιών που μεγάλωσαν στο περιβάλλον ορφανοτροφείων στην περσία.

Τα παιδιιά αυτά μεγάλωναν σε άσπρα κρεβατάκια, με άσπρους τοίχους τριγύρω, ενώ το προσωπικό στήριζε τα μπουκάλια με το γάλα σε ειδικά στηρίγματα, για να μην χάνουν χρόνο ταΐζοντας τα βρέφη.

Τα παιδιά αυτά δεν εκτέθηκαν στα καταλληλα ερεθίσματα κατά τις κρίσιμες περιόδους ανάπτυξης, καμία μητρική φιγούρα, κανένα χρώμα, καμία μουσική.

Μεγαλώνοντας έγιναν είτε επιθετικά, είτε απαθή, είτε υπερευάλωτα....

Αυτήν την εικόνα έχω για το νησί.

Νιώθω πολύ οργή μέσα μου. πολύ οργή που ώρες ώρες γίνεται θλίψη.

Νιώθω σαν κάποιος να μου έχει στερήσει πράγματα εδώ και 3 χρόνια... Πολύ οργή...

Στις εξετάσεις τα πήγα πολύ καλά, και είμαι μέσα  στο μεταπτυχιακό γα του χρόνου.

retrospection

---

Μερικά πράγματα σου παίρνει χρόνο να τα συνειδητοποιήσεις...

3 χρόνια. 3 ολόκληρα χρόνια

είχαμε έρθει 3 παιδιά ταυτόχρονα στα νησί και στη δουλειά μας φώναζαν "η αγία τριάς"...
τον πρώτο χρόνο έφυγε ο πρώτος, τον δεύτερο η δεύτερη, τον τρίτο εγώ.

με ρωτήσε κάποιος προχθές πως τα πέρασα στο νησί. δεν είχα απάντηση. ήθελα χρόνο να σκεφτώ. και βρήκα την απάντηση στα βιβλία που διαβάζω.

"στερητικό ερεθισμάτων" ήταν για μένα το νησί.

είμαι 31 χρόνων, δεν είμαι παντρεμένος, δεν έχω σταθερό σπίτι, ετοιμάζομαι να αλλάξω επάγγελμα, να ξανασπουδάσω, να τα πάρω τα πράγματα από την αρχή, και όταν βάζω μουσική στο μαγαζί που βάζω μουσική χορεύω μόνος μου... το αγαπημένο μου t-shirt έχει τον david bowie, και φοράω σκουλαρίκι. μου αρέσει να κάνω μπάνιο γυμνός, στις διακοπές κάνω free camping και είμαι ομοφυλόφιλος.

δεν υπάρχει χώρος για ανθρώπους σαν και εμένα σε μικρά μέρη. δεν χωράμε πουθενά.
το έχω ξαναπεί, το έχω ξαναγράψει...
σαν το kinder έκπληξη νιώθω εδώ. που κανείς δεν το περιμένει, και όταν το ανακαλύψει κανείς δεν ξέρει τί να το κάνει...

με κοιτάνε περίεργα, δεν είναι σύνδρομο καταδίωξης, αυτό το πέρασα... "Σε είχα προσέξει από το ντύσιμό σου", μου είχε πει ένα παιδί που πηδηχτήκαμε ένα βράδυ, "και είχα πει, ¨τί κάνει αυτός εδώ"?

το έχω αγαπήσει το νησί. στο κινητό μου έχω μια φωτογραφία της παραλίας μου. στα κλειδιά μου ένα μπρελόκ με το σχήμα του. στο αμαξι μου οι πινακίδες θα μου θυμίζουν πάντα τα 3 χρόνια εδώ...

και οι άνθρωποι... υπήρξα τυχερός. οι άνθρωποι μου φέρθηκαν καλά, και πολλοί από αυτούς θα μείνουν στη ζωή μου...

αυτά, "άλλο δεν μπορώ, τώρα να σταματήσουμε λίγο" που ψιθύριζε κάποτε η τσανακλίδου...
ευχαριστώ που διαβάσατε τις σκέψεις μου...