interlude (2)

---

Η μουσική είναι εμμονή

Ο ερωτας ειναι εμμονή

Και κάποιες φορές αυτά τα δύο συνδυάζονται... Στο interlude

Το πρωτοείπε η Timi Yuro, εμμονή του Morrissey. (την έχω την πρωτότυπη εκδοχή, αλλά έχω ορκιστεί να μην την δώσω).

Στέλνει ένα γράμμα στη Siouxsie... Και εγέννετο ντουέτο.

Υπάρχουν και δύο εκδοχές με τον Morrissey, η μία 3:19 και η άλλη 5:48 λεπτά.

Και φέτος η Diamanda Gallas...

Boomp3.com

Ψέματα... Το πρωτότυπο το έδωσα κάπου. Το έστειλα στον etalon. Εξαιτίας αυτού. Δεν τον ήξερα, δεν τον είχα γνωρίσει. Δεν τον γνώρισα ποτέ.
Με αηδιάζουν οι ψευτοσυγκινήσεις. Γιαυτό και έχω πολύ μεγάλη επιφύλαξη για αυτό το ποστ. Απλά να είναι καλά, όσο μπορεί...

uniqueness

---

Πάνε σχεδόν τρεις μήνες που ζω στην αθήνα...

Ακόμα δεν ξέρω πόση ώρα θα μου πάρει να φτάσω κάπου, και επειδή δεν αργώ ποτέ χάνω πολύ ώρα περιμένοντας.

Τα εξάρχεια είναι πολύ ωραία περιοχή, με ωραίες φατσούλες και γκομενάκια που κυκλοφορούν παντού... Δεν θα έλεγα όμως ότι οικιοποιήθηκα την ταυτότητα του εξαρχειώτη, αν και όλοι όσοι ακούν "εξάρχεια" πάνε να μου την αποδώσουν, καθώς όλα είναι ταυτότητα και όλοι βολευόμαστε με τα στερεότυπα...
Αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι την πλατεία και την Τοσίτσα, δεν μπορώ, όχι άλλη πρέζα. Όταν βλέπω καμμένα αμαξια χαλιέμαι, και όταν βλέπω κουτιά από χάπια στον δρόμο επίσης χαλιέμαι...

Τα πράγματα πάνε καλά, θα έλεγα ότι περνάω μια από τις πιο παραγωγικές και ευλογημένες περιόδους της ζωής μου, κυρίως για εργασιακούς λόγους.

Συνάντησα έναν - δυο ανθρώπους εδώ που μου φέρθηκαν γαμάτα, και ώρες ώρες σκέφτομαι ότι είμαι τυχερός άνθρωπος. Παρόλα αυτά, και παρόλο το γεγονός ότι κανείς δεν θα με έλεγε μοναχικό, κάποιες φορές τα βράδυα αργεί να με πάρει ο ύπνος. Η ερωτική?) μοναξιά με κατατρέχει...

Για κάποιο λόγο όλοι μου λένε ότι πρέπει να είμαι επιφυλακτικός με τους ανθρώπους, ότι οι άνθρωποι δεν "ξηγιούνται" σωστά εδώ...

Αλλά η αλήθεια είναι πως αυτό το ποστ ξεκινησα να το γράψω γιατί εδώ και έναν μήνα σχηματίζεται μια αίσθηση μέσα μου, ένα συναίσθημα ή μια ιδέα, και μόλις τώρα καταφέρνω να την αρθρώσω.
Η αίσθηση πως οι άνθρωποι χάνουν την μοναδικότητά τους. Είναι τόσοι πολλοί, τόσοι παρόντες, που ώρες ώρες αρχίζει να δημιουργείται η φράση μέσα μου "σιγά μην ασχοληθώ μαζί σου".

Και αυτό, όπως το περιγράφω, είναι απλά τρομακτικό, και πρέπει να το πολεμήσω.

Καλό βράδυ

...antony... new

---

Ηταν ένα βράδυ, πάνε ένα ή δυο χρόνια. Βγάζω το cd από τη σιντιέρα του αμαξιού μου, και κατεβαίνω...

"Στο δίνω, γιατί απλά πρέπει να πάψω να το ακούω. Το παίζω συνέχεια σχεδόν δυο μήνες... Θα σου αρέσει, λέγεται antony και... θα σου αρέσει"

Σήμερα μου έστειλε μέσω μεηλ - δεν ζούμε στον ίδιο τόπο πια - το καινούργιο του τραγούδι, που είχα ξεχάσει πως έβγαινε στην κυκλοφορία σήμερα.

Αντίδωρο

Κάντε ένα κλικ...

Boomp3.com

...but i don't know what to do...

---

...Γύρω στα 5, λέει, σχηματίζεται το υπερεγώ... Και τότε εγκολπώνουμε τα δύο αντίθετα, το αρσενικό και το θυληκό, δημιουργούμε τα αρχέτυπα...

Κάποιοι κάνουν την σύνθεση.

Σε κάποιους αυτά τα δύο βρίσκονται σε διαρκή πάλη, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους... Από την ώρα που ξυπνάνε μέχρι την ώρα που ξαπλώνουν, ακόμα και στα όνειρά τους... Το θετικό και το αρνητικό, το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος...

Φύλο, αντρισμός, κοινωνική ταυτότητα, ομοφυλοφιλία...

Θα βγάλω ποτέ νόημα;

υπνος

---

πήγα σε ένα συνέδριο το πρωί, μετά κολυμβητήριο, μετά έβγαλα χρήματα να πληρώσω το νοίκι, μετά πήγα σουπερ μάρκετ...

στο πεζοδρόμιο έξω από το σούπερ μάρκετ ένα τυπάκι αναίσθητο...

ψηλό παιδί, γύρω στα 30, με μια φόρμα αντίντας και ένα φανελάκι άσπρο... αδύνατος, ωχρό πρόσωπο, πρέζα...

κοιτάω γύρω μου, προσπερνάνε και άλλοι...

μπαίνω στο μαγαζί...

υπάρχει μια αμηχανία, στους πελάτες, στους υπαλλήλους, όλοι ρίχνουν κλεφτές ματιές, δεν ξερω τί να κάνω...

ξεκινάω να βάζω ψώνια στο καλάθι...

μπαίνει μια κυρία μέσα, ξανθιά, εντυπωσιακή, πολύ προσεγμένη... Τα χώνει στην υπεύθυνη... "δεν μπορώ να σας καταλάβω, ούτε ένα ποτήρι νερό δεν του δίνετε του παιδιού. Μπορεί να συμβεί και σε εσάς..." Η ανθρωπιά έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις, από μια κυρία κομμωτηρίου...

δακρύζω... για μένα που είμαι τόσο αναίσθητος, για όλα τα καινούργια πράγματα που δεν ξέρω πως να διαχειριστώ, για τον θάνατο που βλέπω μπροστά μου καθημερινά...

είναι ο θάνατος ζωντανός, δεν το έχω ζήσει ποτέ τόσο σαρωτικά, αλλά είναι όντως ο θάνατος μπροστά σου... είναι σαν να αδειάζει το σώμα του άλλου, σαν να φεύγει η ζωή από μέσα του, και να έχεις ένα σαρκίο χωρίς ψυχή...

δεν ψώνισα...

την στιγμή που έβγαινα από το μαγαζί είχε φτάσει το ΕΚΑΒ και το παιδί είχε συνέρθει...

την άλλη φορά: τηλέφωνο στο 166 και νερό