Ο ερωτισμός δεν έχει να κάνει μόνο με το τι χώνεις στον πισινό σου. Δεν είναι προσωπική υπόθεση. Αφορά και άλλους και συνεπως γίνεται μια ταυτότητα κοινωνική.
Είναι ένα βλέμμα στον δρόμο, ένα πιάτο φαί που θα φας με έναν σύντροφο, ένα σινεμά που θα απλώσεις το χέρι σου σε αναζήτηση ενός άλλου χεριού.
το μπλογκ αυτό το ξεκίνησα όταν πήγα στο νησί...
"δεν ξέρω γιατί", είχα πει σε μια φίλη
"προφανώς ξέρεις", μου είπε...
Ναι, ήξερα.
Υπήρχε μια πλευρά του εαυτού μου που δεν μπορούσε να βρει έκφραση.
Έφτιαξα λοιπόν αυτήν την περσόνα, τον tsarlatann (έτσι, πάντα αυτοσαρκαζόμενος), για να επικοινωνήσω κυρίαρχα την ερωτική μου υπόσταση...
Ανώνυμα... Ίσως και γιατί δεν με έπαιρνε, ίσως και γιατί (όπως κατάλαβα αργότερα),αυτή η περσονα ήμουν και δεν ήμουν εγώ, και αυτή η περσόνα μπορούσε να λέει πράγματα που εγώ δεν μπορώ.
Αυτή η συνθήκη όμως, η συνθήκη της ανωνυμίας, έχει πάψει να ισχύει στην αθήνα.
Ίσως και εξαιτίας μου - αποκαλύπτοντας την ιντερνετική μου ταυτότητα σε κάποιους - ίσως και επειδή οι άνθρωποι που έχουν μια ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητα και αυτοπροσδιορίζονται ως διαφορετικοί πέρα από το κρεβάτι τους, είμαστε τελικά λίγοι, και αναπόφευκτα θα συναντηθούμε.
Το ξαναέγραψα: Σε μια συναυλία ένας τυπάκος μου είπε: "εγώ άλλα διαβάζω", ενώ δεν του είχα πει ποτέ για το blog.
Για να μην πολυλογώ, δεν μπορώ να γράψω, γιατι ξέρω εδώ και λίγο καιρό πως αυτά που γράφω δεν αποδίδονται στον tsarlatann, αλλά σε εμένα. Και αυτό μου στερεί την επιλογή της ανωνυμίας.
Τελευταία συνεχώς ανεβάζω Post και αμέσως τα κατεβάζω.
Μου λείπει ο tsarlatann, μου λείπει να μπορώ να γράφω χωρίς να αυτολογοκρίνομαι...
