my boy

---

έχω έναν φίλο στη σαλονίκη...
βλεπόμαστε σπάνια πλέον, 2 φορές τον χρόνο περίπου, αλλά κρατάει η επαφή, μου λείπει και του λείπω, και τις πρώτες μέρες όταν βρισκόμαστε είναι σαν να ξαναμαθαίνει ο ένας τον άλλον...
μιλάνε με τον φίλο του 5 φορές την ημέρα, παρόλο που βλέπονται πολύ συχνά, και κάποιες φορές τον κοροϊδέυω για αυτό.
"ναι μωρό μου, μόλις κατούρησα και σε λίγο θα ξύσω τα xxx μου"
(btw, το ξέρω ότι θα το πληρώσω αυτό)

το κορόιδευα γιατί μάλλον δεν το είχα ζήσει... μέχρι τώρα.

μπήκε ένας άνθρωπος στη ζωή μου εδώ και λίγο καιρό...
και έσπασε τη θωράκισή μου... με υπομονή, με επιμονή, με ηρεμία, με καλοσύνη...
στην αρχή δεν καταλάβαινα... απλά δεν καταλάβαινα γιατί μπορεί να θέλει να μιλάει μαζί μου και πρωί, και μεσημέρι, και βράδυ... αλλά για κάποιο λόγο τον άφησα να με πάρει στο ταξίδι αυτό μαζί του...

και μετά κατάλαβα ότι αυτό που κάνει είναι τόσο αγνό και καθαρό, αυτό που θέλουμε όλοι, απλά αυτός είναι σε θέση να το θέλει, και να το διεκδικεί, και να μην ντρέπεται για αυτό... Απέναντι στο δικό μου "θέλω χρόνο", αυτός ήθελε απλά να με βλέπει, έτσι απλά, χωρίς γιατί και πως και κίνητρα και μαλακίες.

και εμένα αυτή η αγνότητα και η καθαρότητά του με κέρδισε.
με κοιτάζει στα μάτια, και ώρες ώρες είναι σαν να είμαι ο κόσμος του όλος...

ήξερα ότι θα φύγει...

δεν με ενδιαφέρει να δώσω χαρακτηρισμούς. δεν ξέρω τί είναι έρωτας, τί είναι αγάπη, τί είναι πάθος... βαρέθηκα τους διαχωρισμούς και τους ορισμούς...

ξέρω ότι αυτό που έζησα δυο μήνες τώρα ήταν μια συντροφικότητα που είχα ξεχάσει ή ίσως δεν είχα ζήσει ποτέ...

μου λείπεις

και τώρα σκάσε ένα χαμόγελο, γιατί θέλω να μου είσαι χαρούμενος

pride

---

-"θα πάμε στο pride"?
-θα παμε, ναι.
-"θα κρατιόμαστε χέρι χέρι"?
-....
-"καλα ντε, αστειεύομαι".

Υπάρχει μια θεωρία σχετικά με την δημιουργία των προτύπων στο νου μας.
Θεωρείται πως υπάρχουν θεμελιώδεις εγγενείς μηχανισμοί στο γνωσιακό μας σύστημα για την εξαγωγή ένα κεντρικού πρότυπου βάσει της στατιστικής δομής του περιβάλλοντος. Το πρότυπο αυτό γίνεται αναπαράσταση, και περιέχει τα βασικά και θεμελιώδη χαρακτηριστικά αυτού που αναπαριστά. Όλα όσα βλέπουμε, όλα όσα προσλαμβανουμε με τα αισθητηριακά μας συστήματα τα συγκρίνουμε με αυτό το πρότυπο για να τα κατηγοριοποιήσουμε και να τα διακρίνουμε...

Φαίνεται πως η αναπαράσταση δύο αντρών να είναι ζευγάρι έχει συγκεκριμένο πλαίσιο στο μυαλό μου. Στους τέσσερεις τοίχους ενός σπιτιού είναι όλα εντάξει, αλλά εκτός, σε μια παραλία, σε ένα πεζοδρόμιο, σε ένα παγκάκι, δεν μπορώ να αγνοήσω τα βλέμματα... Έχω την επίγνωση, όσο και αν δεν μου αρέσει που την έχω, ότι αυτό δεν είναι "σωστό", δεν είναι "αποδεκτό".
Και επειδή αρνούμαι να επιτρέψω στα βλέμματα να με καταστείλουν, έχω μια διάθεση ετοιμοπόλεμη, του τύπου "πρόσεξε πως θα κοιτάξεις, δεν σε παίρνει, σε έχω βαρεθεί και εσένα και την αποδοκιμασία σου"...

Ο λόγος που θα κατέβω αύριο στο pride είναι γιατί ελπίζω κάποτε να μπορώ να εκφράζω την τρυφερότητα στον σύντροφό μου σε δημοσιους χώρους χωρίς να μπαίνω ψυχολογικά σε κατάσταση μάχης...

xrysi psoli

---

http://xrysipsoli.wordpress.com/

park

---

Είχα χαρεί και εγώ μαζί με τους άλλους για την φάση με το πάρκο στην χαριλάου τρικούπη και ναυαρίνου.

Ήταν πολύ εντυπωσιακό που μέσα σε δυο μέρες έγινε κάτι τόσο ελπιδοφόρο. Αυτοοργάνωση συλλογικότητα, πράσινο...



Σήμερα το απόγευμα ήμουν στο μπαλκόνι...
Ο κυριούλης απέναντι καθόταν στον υπολογιστή του
Η μαυροφορεμένη γιαγιά έπλεκε τσιγκελάκι
Παραδίπλα τα δύο παιδάκια με τα βρακυά τους μόνο τρέχαν πάνω κάτω στην βεράντα...

Κατά τις 5:20 άρχισαν να τρίζουν τα τζάμια. Μικροφωνικές, sound-check.
Τρεις ώρες μετά προσπαθώ να τελειώσω μια εργασία στον υπολογιστή και απλά να σηκωθώ να φύγω γιατί ηδη τρεις ώρες ακούγεται μουσική τόσο δυνατά που παρολο που κλείνω παράθυρα, μπαίνει μες στο σπίτι μου...
Βαρέθηκα, κουράστηκα, ακούγομαι σαν αγανακτισμένος νυκοκυραίος, αλλά κάποτε έφευγα από το σπίτι μου για να αποφύγω τους μπάτσους και τα δακρυγόνα.
Τώρα φέυγω για να βρω την ησυχία μου από τις μικροφωνικές και τα κομπρεσέρ των "συντρόφων"...

Απλά έχω και εγώ δικαίωμα να μην τρίζουν τα τζάμια μου.... Κάθε, μα κάθε, μα κάθε σαββατοκύριακο... Φτάνει, όχι άλλο κάρβουνο...

bang - bang

---

Παρασκευή προς σάββατο ξημερώματα, πέντε παρά...

Ξυπνάω από τον ήχο πυροβολισμών...
"Δολοφόνοι", ακούγεται μια φωνή...
και μετά...
"Ψυχραιμία ρε παιδιά. Ψυχραιμία, ψυχραιμία..."

Βγαίνω στο μπαλκόνι, τα μάτια μου τσούζουν, δεν υπάρχει ψυχή έξω... Κλείνω τα παράθυρα, ο γατούλης τρελαίνεται, θέλει να βγει έξω...
Στο indymedia και στο indy δεν υπάρχει καμιά είδηση...

Ελπίζω όλα να είναι καλά αύριο

Υ.Γ. Τελικά ήταν απλά χειροβομβίδες κρότου- λάμψης