i'm in love...

---

..with a song I discovered yesterday

and I have to thank mema for that

"lougra"

---

αν δεν το πήρατε είδηση, επίθεση δέχτηκε ο τυπάκος που πρωταγωνιστεί στο παρακάτω βίντεο...



...

προσέβαλε τα εθνικά σύμβολα...
και έτσι δημιουργήθηκε ένα group στο facebook
και άρχισε η εξύβριση...

η επιχειρηματολογία της εξύβρισης μεταξύ άλλων αναφέρει:

Ο Πάνος Μουζουράκης γνωστός και ως ''λούγκρα'' είναι ένας ανθέλληνας...

ενώ μια πολύ εμπεριστατωμένη διαλεκτική αναφέρει πως:

mouzouraki... tin epomeni fora den tha exeis rammata mono ston kwlo sou... kanonise na synexiseis tis malakies sou

Αυτά, για όποιον θεωρεί ότι η πατριαρχία και η ετεροκανονικότητα δεν αποτελούν την κυρίαρχη ιδεολογία - στυλοβάτη του συστήματος...

Btw, μην μπείτε στον κόπο να με βρίσετε...

Γιατί αν μου πείτε ότι όχι απλά δεν έχω σεβασμό στα εθνικά σύμβολα αλλά και πως τον παίρνω, τότε απλά θα είστε ακριβολόγοι και περιγραφικοί....

;-)

---

Σήμερα ήταν μία από εκείνες τις μέρες...
Έβαλα μουσική στο μπαρ που από πέρισυ που πάτησα το πόδι μου στην αθήνα είχα ονειρευτεί πως θα βάλω μουσική... Δεν έκλεισα μέρα και ώρα, αλλά θα υπάρξει συνεργασία στο μέλλον.

Ήταν απλά γαμάτα... Ξέρεις, η αίσθηση που έχεις όταν αυτό που αγαπάς μπορείς να το κάνεις καλά (και αυτό το λένε και άλλοι), και να βγάζεις και κάνα φράγκο...

Άντε, να ανέβουμε λίγο, πολύ καταχνιά έπεσε...

syntagma

---

βγαίνω από το μετρό στο σύνταγμα, τρίτη βράδυ και έχω ραντεβού με έναν φίλο να βγούμε έξω.
στην πλατεία συναντώ τυχαία έναν γνωστό και λέμε εν περιλήψει και περιγραφικά τί κάνουμε στις ζωές μας, και την ώρα εκείνη πλησιάζει ένας τύπος που το ξέρεις, έρχεται να σου ζητήσει λεφτά...
η κεκτημένη αντίδραση είναι να μην τον κοιτάξω και να του πω: "όχι φίλε"...
όταν ζεις στα εξάρχεια μαθαίνεις γρήγορα...

μετά από 2 λεπτά κατευθύνομαι προς το φαστφουντάδικο που έχουμε δώσει ραντεβού, και ο τυπάς με ξαναπλησιάζει
"είμαι άνεργος και άστεγος, δώσε μου κάτι να παρω να φάω".
"όχι φίλε"

περνάω απέναντι, στην ερμού, και παίρνω κάτι να φάω όσο περιμένω τον φίλο να έρθει...

ο τυπάς με προσπερνάει, και το βλέμμα του πέφτει πάνω στο φαί που κρατάω, αυτή η αυτόματη αντίδραση που δεν ελέγχεις, που το βλέμμα σου πέφτει επάνω σε αυτό που ποθείς...



ήθελα να ανοιξει η γη να με καταπιεί...

salta

---

...καινούργια γειτονιά...
η κυρία δίπλα, κριτικιά, γύρισε στην αθήνα μόλις χθές, και ο από πάνω μου έχει ένα φετίχ να σέρνει τα έπιπλα (να το κοιτάξω στο google αυτό, μμμ, μάλλον "επιπλοφιλία" να βάλω).

καινούργιοι ήχοι που παγιώνονται με το που έπιασε οκτώβρης.
και δεδομένου πως με ταλαιπωρεί μια ίωση (που μετά από πολύ σκέψη κατέληξα πως δεν είναι καρκίνος, αφού είπαμε, σε 5-6 χρόνια θα έρθει αυτός) είμαι εδώ και 2 μέρες σπίτι και εμπεδώνω τους ήχους.

το ηχητικό γεγονός της μέρας ήταν ο νεαρός στην διπλανή πολυκατοικία που σάλταρε...
με μια μπύρα στο ένα χέρι και μια ξύλινη καρέκλα καφενείου στο άλλο είχε βγει στον δρόμο και μιλούσε με περαστικούς, με μαγαζάτορες, με γείτονες, με διερχόμενους οδηγούς:

"μας έχετε τρελάνει" (ένδειξη αυτογνωσιάς)
"ναι μαντάμ, εσείς έχετε μαγαζί αλλά εγώ εγώ έχω σπίτι" (ένδειξη ευγένειας)
"με προσβάλει όταν με κοιτάνε επίμονα. πρώτα λέει καλησπέρα ο κόσμος και μετά κοιτάει επίμονα" (ένδειξη τακτ)
"τι κοιτάς ρε; θέλεις να σου φέρω και το τηλεκοντρόλ;" (ένδειξη ότι όταν η έκκληση για διακριτικότητα δεν είναι επαρκής διαθέτουμε την προσαρμοστικότητα να καταφεύγουμε στα μπινελίκια).

ο μικρός με κέρδισε...
σε λίγο παώ για ύπνο και είμαι σίγουρος ότι η ατάκα για το τηλεκοντρόλ θα με συντροφεύει