άλλοι αγαπούν

---

αυτό που μάλλον δεν φαίνεται εύκολα σε αυτό το μέρος από όπου στέλνω κάποιες φορές "message in a bottle", είναι πως τα μουσικά μου ακούσματα ήταν αυστηρά ελληνικά μέχρι τα 25 μου.

μεγάλωνα, και η μάνα μου άκουγε χαρούλα στο ράδιο, και ήταν τότε που είχε βγει εκείνο το "κυκλοφορώ και οπλοφορώ" και εγώ διάβαζα δίπλα στη σόμπα...

μετά ήρθε ο λοΐζος, και ο θοδωράκης, οι στίχοι της λίνας και η μεγάλη μου αγάπη, ο χατζιδάκις.
ατέλειωτες κασέτες, τα απάντα, και η αγαπημένη φωνή αυτή της μαργαρίτα ζορμπαλά, σε εκείνον τον δίσκο που από την μία ήταν τα τραγούδια του θοδωράκη και από την άλλη του χατζιδάκι.

από την εποχή εκείνη ένα τραγούδι που λίγο πολύ μιλούσε για αυτό που ένιωθα τότε...
"τό'χω ντροπή για να το πω, για να το ομολογήσω"

υ.γ. ο τρόπος μου να πω συγνώμη

tear

---

ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια... χιλιοακουσμένο...




από κοντά είναι ακόμα καλύτεροι...
ο τραγουδιστής, αλέξανδρος μιάρης, εμβληματική φιγούρα...
και αυτές οι μελωδίες που λες και γέμιζαν τον χώρο, που λες και δεν υπήρχε κενό τριγύρω για λίγο

networking

---

πριν από λίγες μέρες είχε έρθει ο κουμπάρος του πρώην μου από την θεσσαλονίκη και τον φιλοξένησα.
με ρώτησε που γνώρισα τον γκόμενό μου, και του είπα "από το ιντερνετ".

παντρεμένος με παιδί αυτός, δεν το καταλάβαινε... έχει και άδικο;

νομίζω πως το μέσο πλέον είναι τόσο κυρίαρχο που για κάποιον που είναι έξω από τον χορό είναι δύσκολο να συλλάβει το μέγεθος του.
νομίζω πως το μέσο πλέον είναι τόσο κυρίαρχο που ενώ κάποτε διευκόλυνε την εκπλήρωση των επιθυμιών μας, πλέον ορίζει και συνεπώς περιορίζει την δράση μας.
αυτό που κάποτε ήταν ελευθερία, θαρρώ πως έγινε λίγο πολύ φυλακή μας.

είναι τόσο μαζικό, τόσο κυρίαρχο, που αν θελήσεις να προσεγγίσεις έναν άνθρωπο, το να αποκτήσεις προφίλ σε ένα απο τα gaydaroromeo φαίνεται να είναι υποχρεωτικό. λες και δεν υπάρχει άλλος τρόπος

και αυτό είναι εμφανές όχι μόνο από προσωπική εμπειρία, αλλά και από τα ίδια τα προφίλ. είναι εμφανές πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν γουστάρουν το μέσο, που δεν γουστάρουν να επιλέγουν γουρούνι στο σακί, αλλά παρόλα αυτά το κάνουν. γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

και είναι κρίμα, γιατί τελικά γινόμαστε μια προσεκτικά επιλεγμένη φωτογραφία, και δυο τσιτάτα. μας αντιπροσωπεύει σε μια τόσο σημαντική λειτουργία της ζωής μας μια περίληψη, μια σκιαγράφηση...

δεν διάλεξα ποτέ ερωτικό σύντροφο βάσει του αν είναι περιτμημένος ή όχι. για τους αγγλοσάξονες όμως αυτό φαίνεται να είναι σημαντικό. πρέπει να γίνει σημαντικό και για μένα;

οι άνθρωποι ορίζουν τις προτιμήσεις τους, τις περιχαρακώνουν, έχουν βγάλει ταμπέλες και ρόλους, και αναγκαζόμαστε όλοι μας να οικειοποιηθούμε τις οριοθετήσεις αυτές, αποκτάνε νόημα για μας, θέλουμε δεν θέλουμε...

παράγινε το κακό... είναι κανείς χαρούμενος τελικά που αυτά τα site υπάρχουν; μήπως πρέπει κάπως να πάμε παρακάτω;

it's not the fall that hurts...

---

...είναι όταν χτυπάς το έδαφος".

Δεν ξέρω γιατί μου έχει κολλήσει.
Και επειδή το υποσυνείδητο ξέρει πιο πολλά, συμπέρανα πως μάλλον είμαι σε πτώση.

γινε και εσυ ρουφιάνος! μπορείς!

---

...και μάλιστα εύκολα. Ανώνυμα, με ένα τηλεφώνημα από το σπίτι σου.

Η τηλεφωνική γραμμή 1142 είναι διαθέσιμη σε εσένα που θέλεις να καταγγείλεις κάποιον καπνίζοντα σε κλειστό δημόσιο χώρο, σε εσένα που θέλεις να βλάψεις το διπλανό μπαράκι που έχει περισσότερη πελατεία από ότι το δικό σου, σε εσένα που καιρό ήθελες να έρθεις σε επαφή με την χειρότερη πλευρά του εαυτού σου: την ρουφιανιά.

Το ελληνικό κράτος φροντίζει για σένα.
Γι'αυτό, μην ξανακούσω πως δεν υπάρχει κράτος.

Υ.Γ.
Πως τό'λεγε η Δήμου; "Προσωπικά, δεν έχω αίσθηση, αυτό που ζούμε αν είναι αλήθεια ή παραίσθηση".