happy

---

την εψησα την πίτα...
όπως η μάνα μου.
το ψυγείο είναι γεμάτο φαγητό, από το τσιμπούσι που κάναμε χθες βράδυ, με αρκετούς από τους ανθρώπους που αγαπώ κοντά μου...
έχω μια αίσθηση πληρότητας μέσα μου, δέκα άνθρωποι σε ένα σπίτι να μαγειρεύουμε, και να τρώμε, και να πίνουμε... δεν θα μπορούσα να περάσω καλύτερα...

όμως σήμερα την έψησα την πίτα... γιατί κανείς εχθές δεν έψησε τυρόπιτα...
την πίτα την έτοιμη που την ψήνεις σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 για 40 λεπτά. σκέκεται τώρα μόνη της στον πάγκο της κουζίνας.

γιατί πρωτοχρονιά για μένα είναι η μυρωδιά από την κουζίνα της μάνας μου, και κάπως, με κάποιο τρόπο προσπαθώ να αναπαράγω αυτήν την οσμή, που φέρει κάτι από την παιδική ευτυχία, που δεν είναι ίδια με την ενήλικη ευτυχία...

καλή χρονιά σε όλους!

remember remember the 6th of

---

...december

Τον πυροβολισμό τον άκουσα, ήμουν στο (τότε) σπίτι μου εκείνο το βράδυ

...Και θυμάμαι και την κραυγή μετά: "Δολοφόνοι".


Κατέβηκα στην πορεία σήμερα, έφαγα δακρυγόνα, έχασα τους φίλους μου μπροστά στο Σύνταγμα όπου παραλίγο να ποδοπατηθούμε, και μετά δεν μπορούσα να γυρίσω σπίτι, παντού συμπλοκές....
Στις ειδήσεις δεν είπαν και πολλά, εγώ όμως τρόμαξα σήμερα.

...Και αν πρέπει να μου μείνει κάτι από σήμερα, που νιώθω δύσθυμος όλη μέρα, είναι η γενιά του Αλέξη, όλα εκείνα τα παιδιά που είδα σήμερα και που κατεβαίνουν ακόμα στις πορείες...

rise and fall

---

υ.γ. μου το στείλανε σε μεηλ, σορρυ για την αναπαραγωγή χωρίς αναφορά στο δημιουργό αλλά δεν μου είναι γνωστός.

les miserables

---

"Τα ξημερώματα της Κυριακής, κατά την αποκομιδή των σκουπιδιών, απορριμματοφόρο του Δήμου Ταύρου άδειασε το περιεχόμενο του κάδου στο φορτηγό, με αποτέλεσμα ο 60χρονος άντρας να βρει ακαριαίο θάνατο, αφού διαμελίστηκε από τον μηχανισμό σύνθλιψης των απορριμμάτων."

Η εξαθλίωση δεν έχει όρια...

tositsa

---

Χθες περπατούσα στην Τοσίτσα.

Έχω μάλλον μια νοσηρή περιέργεια, πρέπει να το παραδεχτώ, αυτό είναι και δεν την αποφεύγω. Αυτό και το ότι περπατάω και δεν ακούω κόρνες στο μισό μέτρο.

Όσοι ζούμε στα Εξάρχεια λίγο πολύ έχουμε μεγαλύτερη επαφή με αυτήν την ομάδα των ανθρώπων.

Καταλαβαίνεις γιατί λένε για τα ζάκια πως λιώνουν σιγά σιγά, πως τα μάτια τους είναι άδεια, πως δεν έχουν ζωή μέσα τους...

Καταλαβαίνεις πως η εξαθλίωση δεν έχει όρια.


Μια κοπελιά έπαιρνε πίπα μπροστά στα ματιά μου σε έναν παππού ασπρομάλη, στην μέση του πεζόδρομου, 2 και 10 το μεσημέρι...

Μου ήρθε να του σπάσω τα μούτρα.
Δεν το έκανα, φυσικά...