όσες φορές ερχόμουν στο pop ευχόμουν να σε ακούσω. έπαιζες μετά τις 12 συνήθως. έπαιζες πραγματα που δεν ήξερα, επαιζες την καλύτερη μουσική της πόλης.
απόψε το μαγαζί ήταν κλειστό. "λόγω πένθους". πήραμε τηλέφωνο και μάθαμε. πολλοί άνθρωποι είναι λυπημένοι που έφυγες, και ας μην σε γνωρίζαμε όλοι καλά.
είναι αστείο, ένα τραγούδι σου είχα ζητήσει όλο και όλο, μα απόψε, από την στιγμή που είδα το κηδειόχαρτο στο μαγαζί, κάπως σαν να μην μπορώ να πάψω να είμαι λυπημένος
θα σε θυμόμαστε.
το τελευταίο κομμάτι που θυμάμαι να έπαιξες και χόρεψα
παίρνω το μεταπτυχιακό μου. 3 υπέροχα χρόνια στα βιβλία, επιτέλους βρήκα κάτι που δεν βαριέμαι να κάνω, επιτέλους κάπου είμαι καλός.
μια μέρα άδεια
χωρίς πρωινό ξύπνημα, χωρίς άγχος να προλάβω το αστικό, χωρίς να βλέπω τους επιβάτες στον ηλεκτρικό να οχυρώνονται πίσω από γυαλιά ηλίου και ακουστικά.
ένα βράδυ χωρίς βιασύνη
με το σπανακόρυζό μου, και τον γάτο μου, και την φίλη μου στο skype που είχαμε να μιλήσουμε πάνω από έναν μήνα.
ένα βράδυ
θα θελα να'χα και μια αγκαλιά ρε εσύ
Υ.Γ. δεν είμαι πια στο νησί να σου γράψω κάνα cd άκου το αυτό