"ΟΛΗ Η ΛΑΓΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΠΑΕΙ ΣΤΑ ΛΑΧΑΝΑ ΑΠΟ ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΠΟΘΩΝ"

Saturday, November 22, 2008

free will



Ώρες ώρες όλοι έχουμε την αίσθηση πως "έτσι τα φέρνει η ζωή"

Ο ταξιτζής που με έφερε σπίτι απόψε είχε αντίθετη άποψη. Με ρωτούσε αν θέλω να μείνω αθήνα. "Δεν ξέρω πως θα τα φέρει η ζωή". "Η ζωή τα φέρνει όπως θέλεις εσύ" μου απάντησε και με κοίταξε στα μάτια.

Τα κλειστά συστήματα αξιών όπως η πίστη και ο κουμουνισμός είναι ένας μπούσουλας, αν θέλεις να την βγάλεις καθαρή με όλα αυτά περί ατομικής ευθύνης. Έχεις ένα σκοπό, την επανάσταση ή τον παράδεισο, και τα βήματα στα λένε άλλοι...

Για μας τους υπόλοιπους που δεν έχουμε τέτοιες σιγουριές, τα πράγματα είναι λιγουλάκι πιο δύσκολα.

Η επιστήμη έχει έντονες ενδείξης πως πολλές από τις νοητικές μας λειτουργίες, ακόμα και αυτές που ανήκουν στα πλαίσιο του συνειδητού, είναι αυτοματοποιημένες αντιδράσεις ή - αν αυτό σας θυμίζει το σκυλί του Pavlov - πως μπορούν να επηρεαστούν από εξωτερικά ερεθίσματα.

Από την άλλη, ο καθημερινός λόγος προτάσει άλλη θεώρηση, "Είχα δύσκολη παιδική ηλικία," "έχω οιδιπόδειο", "γεννήθηκα φτωχός", "γεννήθηκα έξυπνος", "έτσι τα έφερε η ζωή". Η ζωή, η ζωή μας, είναι σαν να είναι έξω από εμάς, μια δύναμη άγνωστη και προφανώς στοχαστική, με αιτιακές όμως επιδράσεις πάνω μας. Βολεύει αυτό, ε;

Δεν ξέρω ποια είναι τα όριά μας. Πόσο μπορούμε να αυτενεργήσουμε. Αν μπορούμες να μιλάμε για ελεύθερη βούληση του υπερβατικού υποκειμένου. Βρίσκομαι σε μια φάση της ζωής μου που αισθάνομαι πως κάποια πράγματα, μηχανισμοί, μαθημένα συναισθήματα, με υπερβαίνουν.

Υπάρχουν όμως στιγμές που αναθαρρεύω λίγο, έστω κάποιες στιγμές, και πιστεύω πως η ζωή μου είναι στα χέρια μου...

Και επειδή βασικό χαρακτηριστικό μου είναι ο αυτοσαρκασμός, θα μπορούσα να πω, "εντάξει, δεν είναι τίποτα, μια στιγμή αισιοδοξίας είναι, θα μετρήσω μέχρι το δέκα και θα μου περάσει".

Λέω να μην μετρήσω μέχρι το δέκα...

Tuesday, November 18, 2008

brett anderson


"O Brett Anderson θα εμφανιστεί στο Polis Theater (Π. Ράλλη 18) την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου.
Ώρα προσέλευσης: 21.00"

40 Ευρώ
μόνο και μόνο για τον στίχο
"using sex as an antidote to the pain"
... και φυσικά για το dog man star

Monday, November 17, 2008

...


άντε βγάλε άκρη...
ο κάθενας με τα προβλήματά του, με τα θέματά του, με τον λιγοστό του χρόνο, με πράγματα που κουβαλάει και που δεν μπορει να μοιραστεί.
μια απέραντη περιπλάνηση μονάδων σε μια άγνωστη πόλη, σε λεωφόρους ξένες. "Συγγρού -Φιξ, εδω είναι το μετρό, εδώ είναι το ιντερκοντινένταλ. εδώ ένα παρκάκι".
εγώ που είμαι; τί δεν είναι ξένο πια;
δεν απανταω σε τηλέφωνα, δεν παίρνω για γενέθλια, αποκόβομαι από ανθρώπους. δεν μπορώ να μιλήσω στους φίλους μου, δεν μπορώ να αρθρώσω κάτι. τους αγκαλιάζω και θέλω να κλάψω, και αυτό δεν μπορώ να το κάνω πια. το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να γράφω ανώνυμα, μπας και ξορκισω τίποτα, λες και άμα βγουν από μέσα μου δεν θα ξαναγεννηθούν. αλλά ακόμα και δυο άνθρωποι που μου είπαν δυο καλά λόγια εδώμέσα, τους πάγωσα. δεν θέλω τίποτα.
μάλλον πρέπει να το παραδεχτώ. η ψυχική ασθένεια είναι εδώ. κάποιες φορές φεύγει, κάποιες φορές είμαι λαμπερός και γοητευτικός, αλλά κάποιες άλλες μισώ το σώμα μου και την σκέψη μου, είμαι έτοιμος να νιώσω βαθιά μέσα μου όλη την απόρριψη που υπάρχει. όλη.
πρέπει να αποφασίσω σε ποια πόλη θέλω να βρίσκομαι σε δυο χρόνια αν δεν θέλω να επιστρέψω στο νησί, και όλες οι πόλεις είναι ξένες. τί είναι το μέλλον;
ώρες ώρες αυτο το πράγμα που είναι μέσα μου με πονάει.
από χθες το βράδυ, κοντεύουν 24 ώρες τώρα, όποτε παίρνω βαθιά ανάσα με πονάει κάτι κάτω από την καρδιά μου.